tag:blogger.com,1999:blog-59690551910200180312012-02-16T12:45:56.614+02:00Ο Νότιος Άνεμος φιλοδοξεί να γίνει ένα ταξίδι. Πάρτε μαζί σας διαφορετικά πράγματα:άλλοτε θα χρειαστείτε αδιάβροχο και μπότες, άλλοτε άθλητικά παπούτσια για ανάβαση, κι άλλοτε βραδινό επίσημο ένδυμα για τα καλοκαιρινά βράδια.Η φωτογραφική μηχανή κι η κάμερα είναι βάρος.Οι βαθιές ανάσες και τα ατενιστικά βλέμματα θα τα αντικαταστήσουν πιο αποδοτικά.Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.comBlogger941100tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-48819737076734503062011-12-17T19:07:00.000+02:002011-12-17T19:08:39.770+02:00Κατηφορίζοντας την Ερμού τη χτύπησε ένας βαθύς πόνος στο αριστερό γόνατο. Ανεξήγητος. Την ενόχλησε για λίγο, αλλά έπειτα τον απώθησε κοιτάζοντας τα καταστήματα. Δεν ήθελε να αγοράσει τίποτα, απλώς χάζευε τις βιτρίνες των καταστημάτων. Δεν ειχε χρόνο για πολλά-πολλά. Στο σπίτι την περίμενε άπειρη φασίνα. Δεν κατάλαβε πώς μπήκε στο κατάστημα καλλυντικών. Μια καινουργια κρέμα ημέρας και μια νέα κρέμα ματιών ήταν απαραίτητα. Μια δυνατή κρέμα ματιών –οι σακούλες κάτω απ’ τα μάτια της μπορούσαν να παραβγούν τις σακούλες του σούπερ-μάρκετ. Δυνατό το κλιματιστικό μέσα στο κατάστημα. Της άρεσε. Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που το καλοκαίρι δεν ήταν γι’ αυτήν. Αντίθετα από άλλα χρόνια που περίμενε πώς και πώς τον Ιούνιο, φέτος η σκέψη που έκανε ήταν μάλλον αρνητική: «το καλοκαίρι θα έρθει. Εμείς, θα είμαστε εδώ για να το υποδεχτούμε;» Και πράγματι, το καλοκαίρι είχε έρθει, αλλά εκείνη το κοίταζε μάλλον δυσαρεστημένη. Πέρσι δεν ήταν έτσι. Όσο περνάνε τα χρόνια, όλο και κάτι προστίθεται –αντιαισθητικό- και όλο και κάτι αφαιρείται –κάτι από εκείνα που συνθέτουν τη διάθεση για ζωή.<br />Τι όμορφο το τραγούδι που ακουγόταν από τα μεγάφωνα: «Στου κορμιού σου τ’ ακρογυάλια, να με φέρνουν μαϊστράλια, και καράβια Χιώτικα…» Έπεσε περισσότερο η διάθεσή της, καθώς κοιτούσε τη νεαρή πωλήτρια να παρατάσσει αδιάφορη πάνω στον πάγκο όσες κρέμες ματιών υπήρχαν στο μαγαζί. Κουρασμένη κι εκείνη, από άλλους λόγους. Δεν της έλεγε τίποτα το τραγουδι. Κι όμως, θα μπορούσε να έχει γραφτεί για εκείνη. Για όλες αυτές τις νεαρές κοπέλες που ξεκινούν το ταξίδι τους τώρα –το ταξίδι στη ζωή. Το ύφος της όμως έδειχνε πως της ήταν βαρετός ο στίχος, η μουσική. Η κούραση της δουλειάς, η ανία της καθημερινότητας την αποπροσανατόλιζε από το μήνυμα που έστελνε ο τραγουδοποιός. Τι κρίμα να απευθύνει ερωτική εξομολόγηση σε κάποιον που δεν ξέρει σήματα μόρς. Κρίμα για τον πομπό, κρίμα και για τον δέκτη που αγνοεί το μήνυμα.<br />Τελικά πήρε και μια αντηλιακή σώματος. Δεν την πίεσε η πωλήτρια. Μόνη της το αποφάσισε. Πιο ικανοποιημένη από το βάρος των καλλυντικών στην τσάντα, προχώρησε στο επόμενο βήμα: το άρωμα. Μέρες τώρα το ήθελε. Της είχε τελειώσει, κι ήταν το μόνο πράγμα που της έφτιαχνε τη διάθεση τον τελευταίο καιρό. Κοίταξε το πορτοφόλι της για να δει αν θα το άντεχε ο προϋπολογισμός της –τσίμα-τσίμα. Διάλεξε το μεγάλο μπουκάλι για λόγους ‘οικονομίας’. Πλήρωσε στο ταμείο και βγήκε στο δρόμο ξανά. Ο πόνος στο γόνατο την ακολουθούσε πιστά.<br />Κοίταξε τα μαλλιά της στον καθρέφτη μιας κολωνας–πολύ συνηθισμένα. Τόσα χρόνια το ίδιο χρώμα, και τι κατάλαβε; Να το τολμήσει να τα ανοίξει λιγάκι; Να τα σκουρύνει; Τι βλέπουν όλοι αυτοί που έρχονται από απέναντι; Μια ώριμη γυναίκα –άραγε έμοιαζε με τη μάνα της; Τσιτώθηκαν τα νεύρα της. Οι αρσενικοί την προσπερνούσαν αδιάφορα. Όχι πως είχε ανάγκη από σύντροφο, από ζωή είχε ανάγκη. Να γυαλίσουν τα μάτια της.<br />Χτύπησε μια υπενθύμιση στο κινητό της, κι έπειτα άλλη μία: έπρεπε να συζητήσει με τον άντρα της το ενδεχόμενο να πάρουν δάσκαλο για τα γερμανικά στη μικρή –υπενθύμιση ένα. Έπρεπε να μιλήσει αύριο στο αφεντικό της για το ενδεχόμενο να λείψει καμιά εβδομάδα –υπενθύμιση δύο, διακοπές. Διακοπές… αδιάφορο κι αυτό καθώς και όλα φέτος. Κι ο ήλιος αδιάφορος, κι η θάλασσα αδιάφορη, και οι ζωγραφιές στο τέλος του αναγνωστικού –κουβαδάκια και σωσίβια στην άμμο, κι αστερίες…<br />Έστριψε αριστερά για την Πανδρόσου, κι ύστερα πάλι αριστερά για τις καφετέριες. Κάθισε ανάμεσα στα ζευγαράκια των τουριστών που ξεκουράζονταν πριν ανηφορίσουν για την Ακρόπολη, και παρήγγειλε καφέ. Τον ήπιε στα γρήγορα, ούτε μια ανάσα δεν πήρε καλά καλά. Η ζέστη δυνάμωνε, ο ήλιος έπεφτε στα ακάλυπτα μπράτσα της και την έκαιγε. Έβγαλε την αντηλιακή και άλειψε τα χέρια της πριν κοκκινίσουν. Έστρεψε το βλέμμα της στον ήλιο και χαμογέλασε διακριτικά: «Κάποτε νόμιζα πως μπορούσα κι εγώ να σε κάψω. Τώρα βλέπω πως δεν βρίσκεται άνθρωπος στη γη που να μπορεί να σε συναγωνιστεί». Τα πιτσιρίκια που σχόλασαν εκείνη τη στιγμή από το λύκειο, πέρασαν μπροστά της με φωνές και γέλια: αύριο τελευταία μέρα στο σχολείο! Χαμογέλασε με την ορμή τους. «Κι αυτά νομίζουν πως μπορούν να σε κάψουν» σκέφτηκε. «Πάντα κάποιος θα πιστεύει πως μπορεί…» Με τα γυαλιά ηλίου, με τα κολλητά μπλουζάκια, τα αστραφτερά χαμόγελα, τον αέρα της παντοδυναμίας, η εφηβεία που βγαίνει μπροστά και θέλει να κάψει τον κόσμο.<br />Σηκώθηκε και έκανε δυο τρία βήματα να δοκιμάσει το γόνατό της. Κάπως καλύτερα ήταν. Στον ηλεκτρικό κάθισαν απέναντί της δυο παιδιά από την παρέα των εφήβων. Της φάνηκε πως κοιτούσαν γύρω τους με υποτίμηση. Πριν λίγον καιρό θα ένιωθε ένα μαζί τους και θα γελούσε. Τώρα ήξερε πως κι η ίδια ήταν στόχος της υποτίμησής τους. Ήταν «μεγάλη», και μόνο γι’ αυτό άξιζε την αμφισβήτησή τους. Ω, πώς, δεν το ήξερε κι η ίδια…; Το παράξενο ήταν μόνο που ο κόσμος ξαφνικά είχε τριχαστεί, ενώ πριν ήταν πιο απλουστευμένος: νέοι και γέροι. Τώρα ήταν νέοι, ώριμοι, γέροι. Δεν ανήκε στους νέους πια, δεν ανήκε ούτε στους γέρους. Ανήκε στην ηλικία που ανακαλύπτει πως δεν μπορεί να χλευάσει το θάνατο. Ούτε το δικό της, ούτε των άλλων.<br />Κατέβηκε στο σταθμό της γειτονιάς της. Οι σκάλες για να ανέβει στην πλατεία την κούρασαν πολύ. Τα εφηβάκια ανέβαιναν δίπλα της φωνάζοντας για το συμμαθητή τους που έκαψε τα βιβλία του. Της ανέβαζαν την αδρεναλίνη με τόσες φωνές.<br />Στο σπίτι έπιασε στα γρήγορα δουλειά. Σκούπισε, κι ύστερα μάζεψε όσα άχρηστα αντικείμενα είχαν πιάσει χώρο πάνω στο κομοδίνο και μέσα στα συρτάρια, και τα έβαλε σε μια σακούλα. Το δεύτερο συρτάρι ήταν γεμάτο με τα παλιά της διηγήματα. Νεανικές κι εφηβικές ερωτικές φαντασιώσεις. Πολλά διηγήματα, μερικά θεατρικά έργα, γραμμένα από τα δεκατέσσερά της κιόλας. Τα ξεφύλλισε. Ήρωες που αγάπησαν, που πόνεσαν, και που έσμιξαν με τον άνθρωπο της ψυχής τους. Παλιές ιστορίες. Χωρίς λόγο ύπαρξης πια. Αφού κι η ίδια γνώρισε τη ματαιότητα αυτής της «ολοκλήρωσης». Άναψε σ’ ένα ντενεκέ μια φωτιά και τα πέταξε μέσα ένα-ένα. Στο μυαλό της γύριζαν τα εφηβάκια και τα γέλια τους, κι ήλιος… Ύστερα γύρισε να ξεσκονίσει τα κομοδίνα της κρεβατοκάμαρας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4881973707673450306?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-91405537757834730822011-08-21T21:14:00.003+03:002011-08-21T21:18:50.363+03:00‎<span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Όλα τα καθαρά του κόσμου τούτου <br />-η ομορφιά κι ο έρωτας, η τέχνη κι η αλήθεια- <br />γεννήσανε το γελιο μου. <br /></span><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"> Ολόγιομο δεν ήταν το φεγγάρι μου</span> <br /></div><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"> κι ο πόθος μυγδαλιά πεισματωμένη, που το' ξερε το λάθος της <br />μα φώναζε το Ναι στο καταχείμωνο. <br />Κι έγινε βάρκα ν' αρμενίσει το βουνό <br />κι έγινε καλοτάξιδο βαπόρι στα φαράγγια. <br />Μη φανταστείτε κάλμες και μπουνάτσες στα ταξίδια του <br />Μόνο φουρτούνες κι άγριες τρικυμίες. <br />το Ναι, που ισορροπεί πάνω στο κύμα το ψηλό, και τ' Όχι, μια Κατάβαση στον Άδη. <br />Παράδεισος και Κόλαση ισάξια μέσα μου, ίδια χαρά κι ίδια οδύνη με κερνούν. <br />Πηγή του Ναι, ω Γέλιο μου, και Συνταξιδευτή μου <br />καράβι μου εσύ ξυλάρμενο, δίχως πανιά κι ιστία, καλό σου κατεβόδιο!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-9140553775783473082?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-92043250008859778552010-09-24T19:54:00.002+03:002010-09-24T20:00:00.872+03:00Κι όμως...<br />Μπλοκάρει το στυλό<br />Δεν είναι απο το ξεραμένο μελάνι<br />που βαρέθηκε να περιμένει μήνες <br />να στρωθεί πανω στο λευκό χαρτί και στέγνωσε.<br /><br />Δεν είναι ούτε καν το φύλλο του χαρτιού<br />που αναπάφτηκε κάτω απ'τη σκόνη ενός <br />εγκαταλελειμμένου γραφειου<br />και δεν αφήνει το στυλό μου να τρέξει.<br /><br />Είναι η ψυχή μου <br />που στέγνωσε περιμένοντας ακίνητη<br />κάτω απ'τη λευκή σκόνη που κατέβαινε<br />απ'το ταβάνι αργά αργά, μέρες και μήνες...<br /><br />Έπειτα ήρθαν οι σκόροι<br />και μάσησαν κάθε εκατοστό της ζωής και τις παραστάσεις της <br />-έφαγαν τις πρασινάδες του κήπου μου, τα βιβλία,<br />ως κι έναν πίνακα με δυο μεγάλα ηλιοτρόπια<br />που είχα στο σαλονι. <br /><br />Σε μια παλιά κουρελιασμένη σελίδα που βρήκα<br />πασχίζω να ζωγραφίσω ένα κυκλάμινο.<br />Όμως μπλοκάρει το στυλό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-9204325000885977855?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-24254802245569287322010-09-17T00:26:00.002+03:002010-09-17T00:35:03.183+03:00Τελικά αποφάσισα να μη φύγω.<br />Ναι, το ξέρω, σου ειπα πως δεν αντέχω άλλο εδώ<br />και πως το αποφάσισα<br />και σου ζητούσα να με βοηθήσεις.<br />Να μου βρεις σπίτι και δουλειά,<br />να φυγω μακριά απο δω που δεν έχω επιλογες.<br />Τώρα ξέρω πως δεν μπορούσα να φύγω.<br />δεν θα μπορέσω να φύγω απο δω που βρέθηκα.<br />Η ελευθερία είναι ένα άγριο πράγμα<br />ίδια άλογο που πρέπει να ξερεις να ιππεύεις<br />ή τουλάχιστον να είσαι αποφασισμένη να <br />μην πέσεις απο τη σελα του ό,τι κι αν γίνει.<br />Κι εγώ δεν ειμαι για καλπασμούς<br />δεν ειμαι για αγριάδες...<br />Ναι, το ξερω πως και να μείνω, πάλι θα το μετανιωσω<br />άλλο άγριο άλογο θα καβαλήσω, μα αυτο τουλαχιστον<br />ειναι γνωστό -μου επιτρέπει πότε πότε να κατεβαίνω<br />απο τη ράχη του και να κάνω ότι φεύγω.<br />Αν φύγω στ'αλήθεια, πώς θα μπορέσω να κατέβω από εκεινη<br />τη σέλα;<br />θα ειναι τελειωτικό<br />κι αυτό δεν το αντέχω.<br />Καληνύχτα λοιπόν,αδερφέ μου.<br />Το ξερω πως έκανες ότι μπορούσες<br />να με βοηθησεις να ξεφύγω από τη μοίρα που με περιμενει.<br />Αλλά στ'αλήθεια, το κατάλαβα,<br />δεν είμαι για τα δυσκολα εγώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-2425480224556928732?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-3593504945834823542009-11-11T23:49:00.000+02:002009-11-11T23:52:14.896+02:00Ονειρεύομαι ένα συνένοχο βλέμμα<br />Κι ένα χαμόγελο που στήνει ουρανούς<br /><br />Το άγγιγμα το κρυφό στη μέση της παλάμης<br />Κι ένα χέρι στο πίσω μέρος του λαιμού μου<br />Φευγαλέο<br /><br />Τη μυρωδιά απ’ το σώμα σου <br />Πλάι μου<br />Κι ας κοιτάζω τους ορίζοντες<br />Το καταφύγιο της αγάπης σου<br />Ζεστό απ’ του κορμιού σου την άχνα.<br /><br />Ονειρεύομαι την παύση<br />Ανάμεσα σε δυο στίχους ερωτικούς<br />Όταν θα συναντηθούν συνένοχα <br />Οι ματιές μας<br /><br />Κι ύστερα όλα τα άλλα<br /><br />Έναν κόσμο αθώο<br />Μέσα στα μάτια σου<br />-τον έχω τόσο ανάγκη-<br />Κι ένα αεράκι δροσερό στο μυαλό σου<br /><br />Την έμπνευση να φτερουγίζει<br />Στους τοίχους του δωματίου μας<br />Ελεύθερη, σαν χαρούμενο πουλί<br /><br />Και την ανάσα την ήρεμη<br />Που ανεβαίνει αβασάνιστα στο γαλάζιο.<br /><br />Θέλεις και θάλασσες να ονειρευτώ; <br />Τις ονειρεύομαι.<br />Να βρέχουν τα πόδια μας <br />Να πλένουν τις μιζέριες,<br />Να καθαρίζουν τον άρρωστο αέρα με ιώδιο<br /><br />Θέλεις και γέλιο; <br />Και γέλιο!<br /><br />Τον πλάθω τον κόσμο αυτό<br />Με το μυαλό και με τα χέρια μου<br />Τον πιστεύω τον κόσμο αυτό <br />Για σένα και για μένα<br />Και στον δίνω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-359350494583482354?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-23412218851945267042009-10-26T14:02:00.001+02:002009-10-26T14:02:47.213+02:00Πήρα αυτό που ζητούσε η ψυχή μου.<br />Τριγυρνούσα καιρό έξω απ’ τα τείχη του<br />Και περιεργαζόμουν πύλες δυνατές <br />Και υπέροχες διακοσμήσεις.<br />Οι κορυφές δέντρων δροσερών με έλκυαν<br />Φανταζόμουν καρπούς και φυλλώματα<br />Και χρώματα κήπων στα πόδια τους<br />Άκουγα νερά και φωνές παιδιών να παίζουν χαρούμενα.<br />Λαχτάρησα μια μέρα να ανοίξουν οι πύλες του<br />Και να μου δοθεί αυτός ο Παράδεισος.<br />Τραγούδησα τα πιο όμορφα τραγούδια μου, <br />Νύχτες και μέρες γυροφέρνοντας το Όνειρο.<br />Κι άκουσα τις φωνές των ανθρώπων από μέσα να σωπαίνουν.<br />Οι πύλες άνοιξαν. Και μπήκα.<br />Ήταν πράγματι η Εδέμ.<br />Τριγυρνώ τώρα και μήνες, μέσ’ από τα τείχη της,<br />Κάτω από δέντρα σκιερά και καταρράχτες νερού υπέροχους<br />Μα η ματιά μου πέφτει πάντα, πάντα της,<br />στις πέτρες των τειχών που με φυλάκισαν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-2341221885194526704?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-87163646450064898432009-10-26T13:08:00.002+02:002009-10-26T13:14:32.466+02:00Ισορροπία<br />Ο Θεός του Χρόνου των Περσών έκλαψε πικρά όταν τη διατάραξε.<br />Ζήτησε έναν άνθρωπο να τον συντροφεύσει<br />Και την ίδια στιγμή το μετάνιωσε<br />Γιατί ήξερε πως η ισορροπία έρχεται μόνο μέσα από τον Έναν.<br />Έκλαψε πικρά <br />για τη χαμένη μοναξιά του<br />Για το χρόνο που θα έπρεπε τώρα να κόψει από τα μάτια του<br />από τ'αυτιά και την ψυχή του<br />για να τα χαρίσει σε ένα άλλο ον<br />αμφιβόλου σκέψης και αμοιβαιότητας.<br />Έκλαψε πολύ και για το χρόνο που θα στερούσε από τη σκέψη του<br />Όταν εκείνη θα έπρεπε να ασχοληθεί για να διαχωρίσει<br />πόσα θα μοιραστεί και ποια<br />και πόσα όχι.<br />Καημένε Θεέ του Χρόνου...<br />Καημένε Άνθρωπε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8716364645006489843?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-52182262011839344182009-05-28T18:51:00.007+03:002009-05-28T22:22:54.924+03:00I.<br /><span style="color:#660000;">Μέρα τη μέρα αναγγελία θανάτου<br />τ’ άστρα που έπλεαν στον ουρανό της ψυχής μου<br />τα ‘καψα. Κι άλλα βούλιαξαν<br />στ’ απόνερα της νύχτας.<br />Ο αποσπερίτης δεν αναγγέλλει πια τίποτα ελπιδοφόρο.<br />Κι όσα δεν έφυγαν, τα έπνιξα.<br />Κι όσα δεν έπνιξα, σώπασαν.<br />Αρνιέμαι τα νησιά, αρνιέμαι τον αέρα<br />στ’ όνομα μιας αξιοπρέπειας<br />που δε λογαριάζει την ψυχή.<br />Καμιάν αυγή δεν περιμένω πια.<br />Κι αν κάνω το λάθος να υποκριθώ<br />πως την πιστεύω,<br />έρχεται λίγη απ’ την καπνιά της νύχτας να μου γνέψει.</span><br /><span style="color:#660000;"><br /></span><br /><br /><p><span style="color:#660000;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340910047574471202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sh65ZBL9siI/AAAAAAAAAH8/vwpsrRmL-HY/s200/%CE%BD%CF%85%CF%87%CF%84%CE%B1.jpg" border="0" /><br />Δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα.<br />Οι άλλοι πάλι θα μου πουν.<br />Γιατί όχι εγώ;<br />Γιατί όχι εγώ;<br />Δεν είμαι Πλάστης; </span></p><p><span style="color:#660000;"></span></p><br /><span style="color:#660000;"></span><br /><br /><p><span style="color:#660000;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340910744501014610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 134px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sh66BlcM0FI/AAAAAAAAAIE/ynpdz9BOZcc/s200/%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1.bmp" border="0" /><br />Αυτός ο κόσμος μ’ αρνήθηκε<br />με μικρά δειλά σήματα:<br />μια ματιά που στράφηκε άβολη,<br />μια δυνατή φωνή χαράς, που δεν έφτασε ως μέσα.<br />Κι εκεί που διάβαζα τον κόσμο κάποτε,<br />στα βότσαλα, στον άνεμο των δέντρων<br />στο μπλε τ’ ουρανού,<br />έμεινε ένα ερωτηματικό.<br />Οι δρόμοι είναι άδειοι.<br />Εγώ τους άδειασα. Η ματιά μου.<br />Και ποια αθανασία να ζητήσω πια;<br />Ποια υπόσχεση μπορεί πια να ισχύσει;<br /></span></p><p></p><p><br /><span style="color:#003333;">ΙΙ.<br />Φέτος το καλοκαίρι ήταν μικρό.<br />Πολλά κουνούπια και πολλή σιωπή. </span><br /><br /><span style="color:#003333;"></span><br /><br /><span style="color:#003333;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340915209139744978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sh6-FdhBcNI/AAAAAAAAAIU/uim-1gms4PY/s200/hli.jpg" border="0" /><br />Όμως τα ροδάκινα ωρίμασαν νωρίς<br />και με περίμεναν.<br />Κι όλα τα φρούτα μου υποσχέθηκαν<br />ψιθυριστά μια λέξη.<br />Κι εγώ τα πίστεψα.<br />Το ηλιοτρόπιο μου έδειξε τον ήλιο,<br />κραταιό πάνω στο λεπτό κορμό του.<br /><br /></span></p><br /><br /><p><span style="color:#003333;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340913614298773714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 134px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sh68ooRTeNI/AAAAAAAAAIM/Nla_pbgGnJ8/s200/Golden_Sea+%5BDesktopNexus%5B1%5D%5B1%5D.com%5D.jpg" border="0" /><br />Η θάλασσα με έγδυσε απ’ τα ρούχα<br />Μου πέταξε λέξεις, παρουσίες, χθες και αύριο<br />και μ’ άφησε γυμνή.<br />Μου ’δωσε μιαν υπόσχεση<br />κι εγώ την πίστεψα.<br />Βαθιά στο βάθος των νερών της<br />μ’ αγκάλιασε, κραταιή,<br />κι αιώνια. </span><br /><br /><span style="color:#003333;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340917083206594978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sh6_yi9YMaI/AAAAAAAAAIc/Vtd3_TVm94k/s200/trees+%5BDesktopNexus%5B1%5D%5B1%5D.com%5D.jpg" border="0" /><br />Κάτω απ’ το δέντρο,<br />κατάσαρκα στον άνεμο η μισή<br />κι η άλλη μισή στο χώμα.<br />Άρωμα γης, καλοκαιριού και πεύκου.<br />Τα τζιτζίκια με νανούριζαν γλυκά<br />μου ψιθύρισαν όνειρα μέσα στα όνειρα<br />και χαμογέλασα.<br />Τα τζιτζίκια που όλα τα ξέρουν.<br />Τους έγνεψα Ναι!<br /><br />Γιατί όλα εκείνα που έχουν νόημα<br />είναι πάντα, πάντα σιωπηλά…<br /></span></p><p></p><p><br /><span style="color:#000000;">ΙΙΙ.<br />Καλώς την, έλα! Πώς σε λένε;<br />Πέρνα. Εδώ θα δουλέψουμε. Με λένε Πάρη.<br />Εδώ θα βάλω την καρέκλα μου<br />δίπλα στο γραφείο.<br />Εσύ στάσου απέναντι.<br />Πώς είπες πως σε λένε; Ελένη;<br />Αχά! Ταιριάζουμε λοιπόν εμείς οι δυο! </span></p><br /><br /><span style="color:#000000;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340907752786081762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 140px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sh63Tcbxt-I/AAAAAAAAAHk/mWgtM9S3GZg/s200/e-tsigaro.jpg" border="0" /><br />Στάσου εκεί, να σε κοιτώ.<br />Όχι, δεν είμαι ακριβώς ζωγράφος.<br />Βγάλε τη μπλούζα σου. Μπορείς; Α, μπράβο.<br />Και τα εσώρουχα.<br />Δε σε πειράζει να τραβώ φωτογραφίες;<br />Όχι, καλή μου, χωρίς πρόσωπο θα βγεις,<br />δεν σε εκθέτω…<br />Ναι, πολύ καλά. Έτσι.<br />Πού είναι τα τσιγάρα μου; Καπνίζεις; Όχι;<br />Στάσου εκεί, να σε κοιτώ.<br />Ναι, μόνος ζω. Μα, μη μιλάς!<br />Θέλω να σε δω.<br />Οι ώμοι… Το χνούδι του στήθους…<br />Σε πειράζει ο καπνός; Σιωπή!<br />Ο κύκλος της θηλής… <br />Σήκωσε λίγο το μπράτσο σου! Μείνε εκεί…<br />Σήκωσε τα μαλλιά ψηλά. Γύρνα την πλάτη.<br />Όχι είμαι ανύπαντρος ακόμα.<br />Δε βρέθηκε η τυχερή!<br />Η μέση… <br /></span><br /><br /><span style="color:#000000;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340908011659710674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 140px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sh63ig0D0NI/AAAAAAAAAHs/uAv72z8x1_c/s200/%CE%B3%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%BF.bmp" border="0" /><br />Βγάλε τη φούστα σου. Και το καλσόν.<br />Όλα βγάλ’ τα. Και τα εσώρουχα.<br />Στάσου τώρα.<br />Ωραίος καπνός αυτή η μάρκα των τσιγάρων.<br />Δυνατή αίσθηση.<br />Τι ρώτησες;<br />Όχι, δεν έχω φιλενάδα. Όχι τώρα.<br />Ναι, κάποτε αγάπησα κι εγώ.<br />Η μέση… μη φοβάσαι, δε σ’ αγγίζω.<br />Η δυνατή καμπύλη των γλουτών…<br />Οι μηροί…<br />Ναι, την αγάπησα πολύ.<br />Όλα της τα ’δωσα. Ή έτσι νόμιζα.<br />Πάντως ό,τι είχα το ’δωσα.<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340909085758348450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 133px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sh64hCJIXKI/AAAAAAAAAH0/QE92fSlSrSw/s200/%CE%B3%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%BF%CE%BF.jpg" border="0" /><br />Πολύ δυνατοί μηροί.<br />Έχεις σώμα δυνατό κι ευγενικό.<br />Το απαλό το δέρμα πίσω απ’ το γόνατο… για να δω…<br />Έχεις και μια ελίτσα εκεί, το ξέρεις;<br />Όχι, δε σ’ αγγίζω, μη φοβάσαι…<br />Ναι, χωρίσαμε, γιατί ρωτάς; Πάνε χρόνια.<br />Και βέβαια είχα κι άλλες σχέσεις. Πολλές.<br />Σκύψε.<br />Ναι, έτσι όπως είσαι, σκύψε!<br />Να, κάνε πως πιάνεις τα τσιγάρα μου!<br />Μόνο θα σε κοιτώ. Και μείνε εκεί για λίγο.<br />Όχι, δε μ’ ερεθίζει η θέα σου, μη φοβάσαι.<br />Δεν ψάχνω για κοπέλα, ούτε για sex.<br />Έχω τελειώσει πια μ’ αυτά.<br />Πώς είπες; νιώθεις άβολα;<br />Και βέβαια νιώθεις άβολα.<br />Μα εγώ μόνο γράφω τίποτ’ άλλο.<br />Τι γράφω; Θα μάθεις όταν έρθει η ώρα του.<br />Τι είπες; Θέλεις να σε αγγίξω;<br />Λυπάμαι, γλυκιά μου, δεν μπορώ.<br />Δε θέλω, δεν μπορώ, δεν το αντέχω…<br />Δεν ξέρω τι απ’ όλα…<br />Ίσως να μην τολμώ.<br />Σηκώσου τώρα.<br />Ναι, δε μπορώ να πω, δεν έμεινα εντελώς ασυγκίνητος!<br />Μα δεν μπορώ.<br />Σ’ έφερα εδώ για να γράψω, καλή μου…<br />Μισό λεπτό ακόμα, μη μιλάς…<br />Πιο κοντά μου… θέλω να δω το χνούδι του ώμου…<br />Μα πώς; σου φαίνεται διαστροφή;<br />Ε, δικαιούμαι μια κι εγώ, όπως όλοι.<br />Μην κινείσαι!<br />Άλλος σ’ αφήνει μόνον να χαθείς,<br />κι άλλος σε κοροϊδεύει μες στα μάτια σου!<br />Ε, άλλο βίτσιο ιδιότροπο και το δικό μου!<br />Δε βαριέσαι…<br />Δε σε εκθέτω, μη φοβάσαι.<br />Τα κάλλη σου θα μου δανείσεις τίποτ’ άλλο.<br />Δεν είναι για να εμπιστευτώ το χρόνο μου ξανά.<br />Λίγο ακόμα, κι ύστερα είσαι ελεύθερη.<br />Έχω δουλειά στο στίχο σήμερα.<br />Σ’ ευχαριστώ για τη βοήθεια, γλυκιά μου! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-5218226201183934418?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-11689672897958128582009-03-17T18:12:00.003+02:002009-03-17T18:16:17.325+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sb_MW7vtNWI/AAAAAAAAAHc/s1QpIDKfd00/s1600-h/spring-1.jpg"><span style="color:#663366;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314190779687449954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sb_MW7vtNWI/AAAAAAAAAHc/s1QpIDKfd00/s200/spring-1.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#663366;"><br /></span><div><span style="color:#663366;"></span> </div><br /><div><br /><span style="color:#663366;">Διαρρήχτες του ήλιου</span></div><br /><div><span style="color:#663366;">δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι</span></div><br /><div><span style="color:#663366;">δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα</span></div><br /><div><span style="color:#663366;">δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός<br />Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι</span></div><br /><div><span style="color:#663366;">δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν</span></div><br /><div><span style="color:#663366;">παραμονεύουνμε μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια</span></div><br /><div><span style="color:#663366;">με τ' άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα</span></div><br /><div><span style="color:#663366;">με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια</span></div><br /><div><span style="color:#663366;">παραμονεύουν σ' άλλους πλανήτες το φως<br />Να πεθάνουν<br />Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της</span></div><br /><div><span style="color:#663366;">από το χρώμα του το κάθε λουλούδι</span></div><br /><div><span style="color:#663366;">από το χάδι του το κάθε χέρι</span></div><br /><div><span style="color:#663366;">απ' τ' ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί</span></div><br /><div><span style="color:#663366;"></span></div><br /><div><span style="color:#663366;">M. Σαχτούρης</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-1168967289795812858?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-10492760566816141712009-03-17T00:24:00.001+02:002009-03-17T00:30:08.899+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sb7S2s9XLXI/AAAAAAAAAHU/vpAxjdyNJ_I/s1600-h/δ.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313916447567064434" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 177px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/Sb7S2s9XLXI/AAAAAAAAAHU/vpAxjdyNJ_I/s200/%CE%B4.gif" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#003300;">ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ </span></div><br /><div><br /><span style="color:#003300;">Οι Δον Κιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη<br />του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Ιδέα.<br />Κοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ<br />για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία. </span></div><br /><div><br /><span style="color:#003300;">Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων<br />αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσίς του δρόμου,<br />ο Σάντσος λέει «δε σ' το 'λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων σχεδίων, αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ' άλογό μου!»<br /><br />Έτσι αν το θέλει ο Θερβάντες, εγώ τους είδα, μέσα<br />στην μίαν ανάλγητη Ζωή, του Ονείρου τους ιππότες<br />άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,<br />με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν' απαρνηθούν τις πρώτες.<br /><br />Τους είδα πίσω να 'ρθουνε -- παράφρονες, ωραίοι<br />ρηγάδες που επολέμησαν γι' ανύπαρχτο βασίλειο--</span></div><br /><div><span style="color:#003300;">και σαν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά, πως ρέει,<br />την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!<br />K. Καρυωτάκης</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-1049276056681614171?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-7319280989943597392009-02-26T09:55:00.004+02:002009-02-26T12:40:20.550+02:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/SaZvLRSfwvI/AAAAAAAAAHE/eOmoAKQX_wo/s1600-h/μονος.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307051450312934130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/SaZvLRSfwvI/AAAAAAAAAHE/eOmoAKQX_wo/s200/%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%82.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#003300;">"Θα πενθώ πάντα -μ'ακούς;-για σένα, </span></div><br /><span style="color:#003300;">μόνος, στον Παράδεισο.</span><br /><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><br /><span style="color:#003300;">Ι.</span><br /><br /><span style="color:#003300;">Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές </span><br /><br /><span style="color:#003300;">της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος</span><br /><br /><span style="color:#003300;">Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός</span><br /><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><br /><span style="color:#003300;">Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι</span><br /><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><br /><span style="color:#003300;">Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας</span><br /><br /><span style="color:#003300;">και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα</span><br /><br /><span style="color:#003300;">με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.</span><br /><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">ΙΙ</span><br /><span style="color:#003300;">Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται</span><br /><span style="color:#003300;">χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν</span><br /><span style="color:#003300;">Εάν είναι αλήθεια</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά</span><br /><span style="color:#003300;">οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά</span><br /><span style="color:#003300;">τα 'πίστεψέ με' και τα 'μη'</span><br /><span style="color:#003300;">μια στον αέρα, μια στη μουσική</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας</span><br /><span style="color:#003300;">Που γύρευαν ν' ανεβούνε κρυφά το ένα στο άλλο</span><br /><span style="color:#003300;">Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες</span><br /><span style="color:#003300;">Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί</span><br /><span style="color:#003300;">Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες</span><br /><span style="color:#003300;">Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου</span><br /><span style="color:#003300;">Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μερες πάνω από τους καταρράκτες</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><span style="color:#003300;">Εάν αυτά ειναι αλήθεια τραγουδώ</span><br /><span style="color:#003300;">Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό</span><br /><span style="color:#003300;">Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά</span><br /><span style="color:#003300;">Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά</span><br /><span style="color:#003300;">Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό</span><br /><span style="color:#003300;">Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο</span><br /><span style="color:#003300;">Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος. .."</span><br /><span style="color:#003300;"></span><br /><div align="justify"><span style="font-size:78%;color:#000000;"> </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-731928098994359739?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-48005820107629062162009-02-04T22:20:00.001+02:002009-02-04T22:22:18.567+02:00<span style="color:#003300;">Τα γεγονότα που δεν έγιναν ποτέ –εκείνα που ανέμιζαν στο λεπτό στρώμα της ατμόσφαιρας, κάτω απ’ το γαλάζιο αλλά πανω απ’ το λευκό, τα γεγονότα εκείνα που τα πόθησα, μια μέρα μου ανακοινώθηκε πως καταργούνται. Να κατέβουν –μου είπε αυστηρά μια φωνή. Να κατέβουν παραυτα, και να εξαφανιστούν.<br />Μήνες μετά –θα πέρασαν καμιά τριανταριά- είδα πως τα ‘χα λησμονήσει. Κανένα κενό ανάμεσα ουρανού και γης. Όλα στη θέση τους και χωρίς τα γεγονότα που δεν έγιναν ποτέ. Μόνο καμιά φορά ένα κουρέλι από στίχο σα να καθαρίζει τα σύννεφα –και τότε φαίνεται η βαθιά νυχιά που έγδαρε το γαλάζιο της ευδίας.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4800582010762906216?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-88356919881461882542009-02-04T22:07:00.003+02:002009-02-04T22:10:37.889+02:00<span style="color:#660000;">"Θυμάσαι; Ο πατέρας σου ήταν νεκρός στο φέρετρο -εσύ κάτι έψαχνες και μπήκες σ' άλλη κάμαρα, μονάχη, σ' ακολούθησα, απ' τ' ανοιχτό παράθυρο ερχόταν η ευωδιά του κήπου (ω, θα 'μαστε νεκροί κι η άνοιξη θα 'ρχεται πάλι και πάλι) -σε πλησίασα, με κοίταξες στα μάτια και τότε σε φίλησα, σε φίλησα για όλα τα χρόνια που θα περάσουν, για όλες τις ελπίδες που θα χαθούν, σε φίλησα και σε κράτησα πάνω μου -κι όπως πριν λίγο είχες αγκαλιάσει ν' αποχαιρετήσεις το νεκρό, τα μαλλιά σου μύριζαν αιωνιότητα..."</span><br />Τ. Λειβαδίτης<br /><br />Μια στιγμή που ξεκλειδώνει το χρόνο για τον ποιητή και για όλους μας. Κερδίζουμε μαζί του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8835691988146188254?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-71723302946029823362009-01-23T17:35:00.002+02:002009-01-23T17:44:56.291+02:00<div align="justify"><span style="color:#006600;">Νόμιζα πως όταν δίνεις αγάπη, παίρνεις αγάπη. Νόμιζα πως όταν λες τι σε πειράζει σε μια σχέση, αυτή γίνεται καλύτερη. Έμαθα πώς γίνεται η καλή επικοινωνία, για να μπορέσω να διαχειριστώ σωστά μια σχέση που με ενδιαφέρει. Δε μου έμαθε ποτέ κανείς πως ο χωρισμός είναι η κατάληξη των σχέσεων είτε δίνεις αγάπη, είτε κάνεις καλή επικοινωνία, είτε διαχειρίζεσαι σωστά μια σχέση είτε όχι. Γιατί όλα είναι θέμα συγκυριών και τίποτα παραπάνω. Είμαι εδώ επειδή παίρνω πράγματα από σένα. Όταν μπορώ να τα πάρω και από έναν άλλον, θα πάω παρακάτω και δεν με ενδιαφέρει για σένα που θα αναρωτηθείς γιατί φεύγω. Γιατί οι φιλίες μοιάζουν με τα σκοινιά του Ταρζάν, το είπαμε. Πιανόμαστε και προχωράμε, κι ούτε γυρνάμε πίσω να δούμε αυτό που αφήσαμε. Στις σχέσεις, αυτό λέγεται κυνισμός. </span></div><div align="justify"><span style="color:#006600;">Ο μόνος λόγος λοιπόν να κάνεις καλή επικοινωνία με τον άλλο είναι από προσωπικό βίτσιο. Δεν έχει κανένα νοημα να είσαι καλός, σωστός, για να διασωθεί μια σχέση. Η σχέση είναι αυτονομη, σαν καραβάκι με δικό του τιμόνι. Θα πάει εκεί που θέλει αυτή, είτε εσύ έδωσες είτε δεν έδωσες. Ασε που νομίζω πως αν δεν έδωσες θα πάρεις περισσότερα -όπως μας διδάσκει η παροιμία με το γραμματόσημο που το φτύνουν και κολλάει. </span></div><div align="justify"><span style="color:#006600;">Ας μου βρει κάποιος έναν λόγο να πιστέψουμε σ' αυτό που λέγεται 'άνθρωπος'. Εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να βρω πλέον. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-7172330294602982336?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-82576062438173088412009-01-21T10:24:00.003+02:002009-01-21T11:08:55.698+02:00<span style="color:#993300;">O Ελεγκτής</span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Ένας μπαξές γεμάτος αίμα</span><br /><span style="color:#993300;">είν' ο ουρανός</span><br /><span style="color:#993300;">και λίγο χιόνι</span><br /><span style="color:#993300;">έσφιξα τα σκοινιά μου</span><br /><span style="color:#993300;">πρέπει και πάλι να ελέγξω</span><br /><span style="color:#993300;">τ' αστέρια</span><br /><span style="color:#993300;">εγώ</span><br /><span style="color:#993300;">κληρονόμος πουλιών</span><br /><span style="color:#993300;">πρέπει</span><br /><span style="color:#993300;">έστω και με σπασμένα φτερά</span><br /><span style="color:#993300;">να πετάω.</span><br />Μίλτος Σαχτούρης<br /><br />Ένα ποίημα απάντηση στην προηγούμενη σιωπή.<br />Κάποιοι τυχεροί μπορούν να ελέγξουν τα αστέρια -εμείς οι υπόλοιποι θα τους κοιτάμε από τη γη και θα τους λέμε τρελούς. Οι μέρες που έρχονται θα επιβεβαιώσουν την τύχη τους.<br />Μανώλη: την ομορφιά την κουβαλάμε, δε μας τη δίνουν οι άλλοι. Απλώς την εκδηλώνουμε σε όσους νομίζουμε ότι αξίζει. Τη δική σου ομορφιά δε θα στη στερήσει κανείς. Και θα τη ζήσεις. Αν το θέλεις. Όταν αφεθείς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8257606243817308841?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-42086507185873998032008-12-13T23:45:00.003+02:002008-12-14T00:00:53.153+02:00Μετά τη δίνη του θανάτου του Αλέξη.<br />Έχοντας ακούσει τα σχόλια: "Δεν πιστεύουμε κανέναν", "δεν είναι κανένας αθώος".<br />Ψάχνοντας για το Αν ο Αλέξης ήταν μέλος αναρχικής ομάδας, κι αν ο αστυνομικός έπρεπε ή όχι να τραβήξει όπλο. Κοιτάζοντας την έφηβη κόρη μου να προσπαθεί να καταλάβει την 'πολυάσχολη' μαμά της, και να μην τα καταφέρνει και πολύ καλά.<br />Ερευνώντας το μέλλον των παιδιών, και το παρελθόν των δικών μας αναρχικών που πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν.<br />Προσπαθώντας να προσπεράσω εύκολους μελοδραματισμούς και ερωτηματικά.<br />Καταλήγω: ένας θάνατος 15χρονου μπορεί να γίνει σημείο εκκίνησης, αφού υπήρξε σημείο κατάληξης μιας κοινωνίας χωρίς συνοχή, από το μικρότερο μόριό της (οικογένεια) ως το μεγαλύτερο (πολιτική).<br />Αν πω 'τέτοια πολιτεία τέτοια της χρειάζονται' δεν θα είναι ψέμα. Αν πω 'βαρέθηκα να λυπάμαι για τη χώρα μου, για την κατάντια που την έφεραν οι πολιτικοι της' δεν θα είναι η πρώτη ούτε και η τελευταία φορά. Αν πω 'σηκώνω τα χέρια ψηλά, απογοητεύομαι, δεν υπάρχει ελπίδα' θα είναι λάθος.<br />Μόνο που αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να βρω τη σωστή κουβέντα για να πω. Σωπαίνω κι αφουγκράζομαι. Ύστερα από μέρες θα μπορέσω να μιλήσω ξανά. Θα θυμηθω τη φωνή μου.<br />Προς το παρόν σωπαίνω. Ποιος είναι αθώος;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4208650718587399803?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-81001610574048409022008-11-23T17:39:00.003+02:002008-11-23T17:48:05.881+02:00<span style="color:#cc0000;">Καλοί μου άνθρωποι -φίλοι μου</span><br /><span style="color:#cc0000;">Ξέρω πως αυτό το ιστολόγιο έχει πάψει πια να είναι το κέντρο των ενδιαφερόντων μου, και το έχετε εισπράξει. Δε νομίζω να σας πειράζει ιδιαιτέρως, είστε όλοι άνθρωποι με ενδιαφέροντα και υποχρεώσεις. </span><br /><span style="color:#cc0000;">Επειδή με έχει απορροφήσει η 'κοινωνική δράση' έχω πολύν καιρό να ασχοληθώ με την επικοινωνία μας. Να ξερετε όμως ότι σας σκέφτομαι συχνά. </span><br /><span style="color:#cc0000;">Το φθινόπωρο έχει αναλωθεί στη διοργάνωση ομιλιών για γονείς. Η επόμενη έχει τίτλο 'μαθησιακές δυσκολίες των παιδιών μας' και η επόμενη 'ψυχική ισορροπία'. Στοχος τους είναι να ενημερώσουν τους γονείς για τη βοήθεια που μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους (ξεκινώντας πρώτα από την δική τους ψυχική ισορροπία). Μπορεί να σας φαίνονται βαρετά όλα αυτά. Εμείς το ευχαριστιόμαστε και εκμεταλλευόμαστε τις γνώσεις των ειδικών για να έρθουμε πιο κοντά εμείς που διοργανώνουμε τις ομιλίες και για να βελτιώσουμε τον κόσμο γύρω μας -ξεκινάμε από εμάς πάντα.</span><br /><span style="color:#cc0000;">Σας φιλώ και αν έχετε ιδέες, πεθαίνω να τις ακούσω (δεν αστειεύομαι!)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8100161057404840902?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-7199367810214224742008-10-14T08:48:00.001+03:002008-10-14T08:50:14.490+03:00<span style="color:#003300;">ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ<br /><br />Ο Σύλλογος Γονέων Δημοτικού Σχολείου και η Ομάδα Γονέων Μαργαριτών διοργάνωσαν ομιλία για γονείς με θέμα <strong>η επίδραση της οικογένειας στη</strong> <strong>σχολική επίδοση των παιδιών</strong>. Ομιλητής είναι ο παιδοψυχίατρος Αχιλλέας Προκοπίου. Μέριμνα του Συλλόγου και της Ομάδας μας είναι η διαρκής ενημέρωση των γονιών για τα θέματα που τους απασχολούν έτσι ώστε η επικοινωνία με τα παιδιά τους να είναι περισσοτερο αποδοτική.<br />Η ομιλία θα γίνει στο Πνευματικό Κέντρο Μαργαριτών,<br />την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου στις 7.00 μ.μ.<br />και η είσοδος θα είναι ελεύθερη.<br />Την διοργάνωση υποστήριξε ο Δήμος Γεροποτάμου και<br />το Κέντρο Πρόληψης Κατά των Ναρκωτικών<br />του Νομού Ρεθύμνης.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-719936781021422474?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-88378145066377164052008-10-13T09:37:00.002+03:002008-10-13T10:31:42.942+03:00Μέρα συννεφιασμένη, σε λίγο θα αρχίσει βροχή.<br />Θέλω να ξεκινήσει μια συζήτηση μεταξύ μας, αλλά δε βρίσκω θέμα. Στο μεταξύ διάφορα πράγματα τραβούν την προσοχή μου. Άξια για να τα προσέξω, μόνο που τελικά, δε μου αποφέρουν τίποτα. Τόσο όμορφες εικόνες, ωραία ακούσματα, αλλά στην άπειρη ποσότητα που προσφέρονται, καταντούν πλέον βάρος για τη φαιά ουσία. Ή για το χρόνο που έχουμε. Τι να είναι αυτό που να αξίζει τον κόπο, κάτι που να μείνει χαραγμένο μέσα μας, να γεννά αισθήματα, και να αξίζει να επενδύσουμε σ'αυτό; και δεν εννοώ βεβαια τα παιδιά μας ή τους συντρόφους μας. Υποτίθεται ότι αυτά είναι ο πυρήνας μας, χωρίς αυτά δεν υπάρχουμε. Το παρακάτω εννοώ, αυτό που υπόσχονται όλοι να μας προσφέρουν -το Καταπληκτικό, το Υπέροχο. Που όσο πιο εντυπωσιακή λέξη έχει τόσο πιο μακριά βρίσκεται από την ουσία αυτού που ψάχνουμε. Σαν μια ωραία κουβέντα που διάβασα προχθές σε ένα άρθρο:'βιώσιμες λύσεις ευτυχίας'. Τι ειρωνεία περικλείουν αυτές οι τρεις λέξεις... Τι όμορφα ελληνικά και τι ασυνάρτητα! πόσο ανακόλουθα, πόσο ανάρμοστα. Θα μου πείτε για το δικό μου το αυτί. Ε, είμαι κι εγώ μια μονάδα. Πάντως αν έψαχνα για βιώσιμες λύσεις, υποψιάζομαι ότι ευτυχία δεν θα έβλεπα -ίσως το αντιλάμπισμά της. Δεν ξέρω αν εννοείτε αυτό που εννοώ. Και δεν ξέρω αν ξυπνά μέσα σας κάτι αυτή η σκέψη μου.<br /><br />Δυο ακόμα σκέψεις που μου δόθηκαν αυτή την εβδομάδα: <br /><br /><div align="center"><span style="color:#990000;"><strong>Για τις μεγάλες ανάγκες μου</strong> </span></div><span style="color:#990000;">Ξεκίνησα αρχικά για μια απαρτίωση </span><br /><span style="color:#990000;">όμως αναγκάστηκα να προβώ σε συνεχείς αφαιρεσεις</span><br /><span style="color:#990000;">μήπως και το υπόλοιπό τους</span><br /><span style="color:#990000;">ικανοποιήσει τελικά την αρχική μου προθεση.</span><br /><span style="color:#990000;">Το ακριβές βάρος ενος αγάλματος δε με παρηγορεί καθόλου.</span><br /><br />Σας φιλώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8837814506637716405?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-78697128679440013762008-10-06T21:02:00.005+03:002008-10-06T21:21:29.934+03:00<span style="color:#990000;">Οκτώβρης, ο μήνας των blogs. Οι παρέες μαζεύονται για ένα καφεδάκι μπροστά στον υπολογιστή, οι σκέψεις αρχίζουν να μαζεύονται από τις θάλασσες μπροστά στην οθόνη. Ναι, είναι ένα όμορφο παιχνίδι το ιστολόγιο. </span><br /><span style="color:#990000;">Βασίλη σε είχα χάσει. Χάρηκα που εμφανίστηκες ξανά. Μανώλη, χάρηκα επίσης που εμφανίστηκες από το πουθενά -υποψιάζομαι όχι εντελώς από το πουθενά, ε; Μου δώσατε κίνητρο για να συνεχίσω να γράφω -ελπίζω να τα καταφέρω. </span><br /><span style="color:#990000;">Εύχομαι να περάσουμε έναν χειμώνα συντροφικό, να δώσουμε στους εαυτούς μας την ευκαιρία να αναδιφήσουν στους στίχους που κρύβονται μέσα μας, στις θλίψεις και στις χαρές μας.</span><br /><span style="color:#990000;">Δώστε μου κι εσείς σκέψεις, πάρτε τις δικές μου. Διαβάστε βιβλία, κάντε παρεούλες με τους φίλους σας, αγαπήστε, αγαπήστε, αγαπήστε!</span><br /><span style="color:#990000;">Και θα περάσουμε βράδια θερμά κι αγαπησιάρικα...</span><br /><span style="color:#990000;">Με μια ζεστή σοκολάτα </span><br /><span style="color:#990000;">μπροστά σε μια φιλική οθόνη</span><br /><span style="color:#990000;">Σας καλωσορίζω</span><br /><span style="color:#990000;">Η φίλη σας</span><br /><span style="color:#990000;">Στέλλα</span><br /><span style="color:#990000;"></span><br /><span style="color:#990000;">ΥΓ. Ελπίζω να με συγχωρέσετε που δεν θα καλωπίζω το λόγο μου. Τα αισθήματα κι οι προβληματισμοί απορροφούν ό,τι ψήγμα χρόνου μου μένει μετά τη δουλειά. Έτσι, θα είμαι αληθινή, ειδικά όταν δεν θα σχηματοποιώ καλολογικά μια φράση. Δεν είμαι του φαίνεσθαι, άλλωστε. Φιλιά!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-7869712867944001376?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-87665787686561326322008-09-11T07:39:00.007+03:002008-09-11T08:03:47.845+03:00Καλημέρα μαυρισμένα παιδάκια<br />που γυρίζετε από τις αμμουδιές με τα κουβαδάκια σας γεμάτα αναμνήσεις, βότσαλα, μικρά κοχύλια, μικρές πίκρες, μεγάλες χαρές, και πολύ πολύ ήλιο...<br /><br />Καλημέρα στο Φθινόπωρο που έρχεται. Στα σύννεφα που φάνηκαν από τα βόρεια, στην πρωινή δροσιά και στο κουδούνι του σχολείου. Καλημέρα στα μουτράκια των παιδιών που κοιτάζουν με προσδοκία και φόβο το Δάσκαλο.<br /><br />Καλημέρα στη νέα χρονιά που αρχίζει, γεμάτη γόνιμη δουλειά. Δεν είναι που δεν έχουμε χρόνο να χάνουμε, είναι που είμαστε γεμάτοι από επιθυμίες!<br /><br />Να παρουσιάσω τη μεγάλη αγάπη αυτού του καλοκαιριού -μετά τη θάλασσα:<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/SMihQTX5NBI/AAAAAAAAACs/ULTrE1npToM/s1600-h/foko.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244619067523413010" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="199" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/SMihQTX5NBI/AAAAAAAAACs/ULTrE1npToM/s320/foko.jpg" width="255" border="0" /></a>Ένα Φεστιβάλ Κεραμικής στις Μαργαρίτες Μυλοποτάμου. Στην Κρήτη βέβαια.<br /><br />Χέρια που άγγιζαν τον πηλό, τον έκαναν από τίποτα κάτι πανέμορφο...<br />Καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο μοιράστηκαν με τους ντόπιους τη χαρά, τη γνώση, την κούραση, το τραγούδι.<br /><br />Κεραμικά που ψήνονταν, μάτια που προσδοκούσαν, και παντού, παντού, η αίσθηση ότι ανήκεις σε μια μεγάλη παγκόσμια παρέα. Παράξενη παρέα -δείτε εδώ κάτω τον Ντανιέλ με τον Χριστόφορο -Γάλλος ο ένας, Λευκαδίτης ο άλλος.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/SMihWUfsuaI/AAAAAAAAAC0/7h4TEJm8luo/s1600-h/IMG_9155.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244619170903800226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="168" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_C54-bt7TWAI/SMihWUfsuaI/AAAAAAAAAC0/7h4TEJm8luo/s320/IMG_9155.JPG" width="258" border="0" /></a> <div>Οι φωτογραφίες πάλι, ανήκουν στον Τσάρλυ, από τη Μάλτα. Ο Τσάρλης.</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Εξαιτίας αυτής της συνάντησης</div><div>φέτος ο χειμώνας αναμένεται γόνιμος: δάσκαλοι χορού θα διδάξουν παραδοσιακούς χορούς στα παιδιά μας, λαογράφοι θα καταγράψουν την ιστορία των κεραμικών, χωριά θα συναντηθούν να φάνε και να χορέψουν παλιούς χορούς... </div><div></div><div><div>Τα καλύτερα, υποψιάζομαι, έπονται... </div><div></div></div><div>Καλή χρονιά λοιπόν...</div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8766578768656132632?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-6657001158104309652008-07-18T07:52:00.002+03:002008-07-18T08:00:55.928+03:00<a href="http://bp3.blogger.com/_C54-bt7TWAI/SIAh8CIJocI/AAAAAAAAACk/26zMgGrRjPk/s1600-h/DSC00607.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224212882996699586" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_C54-bt7TWAI/SIAh8CIJocI/AAAAAAAAACk/26zMgGrRjPk/s320/DSC00607.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p>Το Νησί</p><p>Και κάθε ώρα είναι "η Ωρα η Πρώτη</p><p>που τα χείλη ακόμα στον πηλό </p><p>δοκιμάζουν τα πράγματα του κόσμου.</p><p>Πανωραία στον ύπνο της άπλωσε </p><p>και η θάλασσα, γάζες αιθέρος τις αλεύκαντες..."</p><p>Το Νησί</p><p>Η Εκδίκηση του κόσμου</p><p>"Η αλγηδόνα και η ευφροσύνη" του ανθρώπου</p><p>εκεί όπου παραμονεύει ο φόβος, ο κίνδυνος</p><p>εκεί κι οι μεγαλύτεροι αίνοι προς τη ζωή</p><p>προς το λευκό, προς το αιώνιο.</p><p>Δεν εκτιμάς τη ζωή, αν δεν έχεις γνωρίσει το θάνατο. </p><p>Το Νησί, κάθε μέρα δίνει υποσχέσεις που δεν ξέρει αν θα μπορέσει</p><p>να κρατήσει αύριο.</p><p>Γι'αυτό είναι και πιο μεθυστικές οι νύχτες του...</p><p> </p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-665700115810430965?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-41909350444813021892008-06-22T08:56:00.000+03:002008-06-22T08:57:39.987+03:00<div align="justify"><br /><span style="color:#990000;">Αγαπητοί μου αναγνώστες, παρακολουθήστε με, σας παρακαλώ. Συναγερμός! Πριν λίγο είχα ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στο οποίο με προειδοποίησαν πως είναι ηλιθιωδώς εύκολο να εξαφανίσουν τον πολιτισμό μας: βάζοντας φωτιά στις φυτείες του καφέ. Είναι απάνθρωπο, διαμαρτυρήθηκα εγώ, να χρησιμοποιείται για όχημα της κακοήθειας η πιο αγαπητή συνήθεια των ανθρώπων. Μου έκλεισαν το τηλέφωνο γελώντας. Είναι δυνατό να το εννοούν; Καλοί μου συμπολίτες, κοιτάξτε γύρω σας. Μετρήστε, εν ανάγκη, τα παγωμένα ποτήρια φραπέ που καμαρώνουν στα τραπεζάκια των καφετεριών, και στα τραπεζάκια του καφέ στα σπίτια μας. Μετρήστε σε ποιον καφέ της μέρας είσαστε οι ίδιοι. (Πώς λέμε «σε ποια ώρα της ημέρας»;) Διότι διαφορετικά μετράμε πλέον το χρόνο μας. «Είμαι στον δεύτερο καφέ»: η ώρα είναι 10 το πρωί. «Είμαι στον τρίτο καφέ»: η ώρα πήγε 5 το απόγευμα. (Για τη συνέχεια της αντιστοιχίας παρακαλώ τον ξάδερφό μου Δημήτρη, να με ενημερώσει ως πιο ειδήμων επί του θέματος).<br />Μου είναι αδιανόητο το να εξαλειφθεί αυτό το θαυματουργό ποτό. Πώς θα παίρνουμε δυνάμεις να ξεκινάμε τη μέρα μας; Πώς θα καθαρίζουμε το μυαλό μας; Ως τώρα, όταν έπεφταν οι αντοχές μας, μ’ ένα καφεδάκι τις ξαναβάζαμε στην πρίζα για να υπηρετήσουν το σκοπό στον οποίο στοχεύαμε. Όλα μπορούσαμε πλέον να τα κάνουμε, όσα βάζαμε στο μυαλό μας. Οι ρυθμοί της ζωής είναι φρενήρεις, αλλά εμείς μπορούσαμε να τους προλάβουμε. Οι φιλοδοξίες μας που στηριζόταν στις αντοχές μας ήταν κρεμασμένες σ’ αυτό το μυρωδάτο σκούρο ποτό. Το αφεντικό, αισιόδοξο, μπορούσε να βλέπει σε μας τον τέλειο υπάλληλο. Με τις επιπλέον δυνάμεις που μας έδινε ο καφές είχαμε «δυνατότητες» να πάμε ψηλά. Μας επέτρεπε να ελπίζουμε πως αν δουλεύαμε ως τις 8 το απόγευμα, θα δικαιούμασταν να ονειρευόμαστε μια καριέρα, που θα την κουμαντάρουμε από ένα διευθυντικό γραφείο με μεγάλες ευθύνες. Τέλος η δυνατότητα για έναν παχυλό μισθό, μια χλιδάτη αμαξάρα, ένα εξοχικό, ταξίδια στο εξωτερικό, και ωραίους συνοδούς δίπλα μας.<br />Αγωνιώ, αγαπητοί μου αναγνώστες, γιατί αυτό το τηλεφώνημα μου έδωσε να καταλάβω πως ό,τι είναι ο ηλεκτρισμός για τους κομπιούτερ, είναι το καφεδάκι για μας τους ταλαίπωρους αγωνιστές της ιδανικής ζωής. Η νοικοκυρά-εργαζόμενη-μητέρα που σήμερα άνετα είναι μια σούπερ-μαμά, σούπερ-υπάλληλος, σούπερ-νοικοκυρά και σούπερ-ερωμένη, πώς θα μπορέσει να ασκήσει επιτυχώς το λειτούργημά της αυτό, αν αυτός ο ύπουλος εχθρός τής στερήσει το καφεδάκι της; Ο σούπερ-αποδοτικός διευθυντής με το σούπερ-εγκέφαλό του, ο σούπερ-επιστήμων που ξημεροβραδιάζεται για να πάει μπροστά αυτός ο ταλαίπωρος τόπος, δεν θα βρεθούν στο χείλος της αβύσσου, αν πράγματι τους σαμποτάρουν οι «ασύμμετρες απειλές» και τους στερήσουν το απολαυστικό καφεδάκι, αγαπητοί αναγνώστες μου; (και συγνώμη που σας απευθύνω τέτοιες ηλίθιες ερωτήσεις, το ξέρω πως το νοητικό σας επίπεδο δεν το πτοούν τέτοιου είδους ψιλοδιλήμματα που έχουν έτοιμες απαντήσεις).<br />Θέλω να πιστεύω πως επρόκειτο για φάρσα, και πως άδικα ταράχτηκα. Για καλό και για κακό βέβαια, ας μετρήσουν οι φαρμακοποιοί της χώρας όσα δυναμωτικά σε δισκία και φιαλίδια διαθέτουν, για να αντιμετωπίσουμε αυτή την ενδεχόμενη απειλή. Γιατί δεν θα διασκεδάσει κανένας μας αν έρθει αντιμέτωπος με τις πραγματικές αντοχές που διαθέτει, για να φέρει σε πέρας αυτές τις σούπερ-ζωές που θεμελιώσαμε.<br /> Το Έρμαιον </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4190935044481302189?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-22755285976993386982008-06-19T23:18:00.002+03:002008-06-19T23:22:36.031+03:00<div align="justify">ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ</div><div align="justify"><br /><span style="color:#990000;">Πάντα είχα μια περίεργη λατρεία στα ανοιχτά παράθυρα των σπιτιών. Αυτά με τις τραβηγμένες κουρτίνες, που περνώντας από μπροστά τους μπορούσες να δεις το εσωτερικό ενός δωματίου –κουζίνα, σαλόνι συνήθως. Όπως λένε ‘ανοιχτές τσάντες –ανοιχτές καρδιές’, έτσι κι εγώ λέω ‘ανοιχτές κουρτίνες-ανοιχτές καρδιές’. Είναι μια εμπειρία το κάθε κοίταγμα. Βλέπεις τα κάδρα στους τοίχους, τις ανοιχτές τηλεοράσεις και τους ανθρώπους να κάθονται απέναντί τους, στον καναπέ, ήρεμοι, αποξεχασμένοι… βλέπεις καθαρά δωμάτια, τα πάντα ταχτοποιημένα για το μάτι του περαστικού. Πλαστικά λουλούδια στο βάζο πάνω στο τραπέζι, χρώματα μπορντώ στα τραπεζομάντιλα, εκρού στις κουρτίνες, ησυχία… Σπανιότατα κάποια παρέα γύρω από το τραπέζι να πίνει τον καφέ της και να τα λέει ήσυχα. Αυτή η ηρεμία που αποπνέει αυτό το δωμάτιο με θέλγει, εμένα ως περαστικό, να ρίξω μια κρυφή ματιά στο εσωτερικό αυτής της οικογένειας. Θέλω να δω ήρεμα πρόσωπα, ανθρώπους να κινούνται χαλαρά, και να σιγομιλούν. Να ζουν μια ζωή χαμηλών τόνων, αλλά αυτάρκη και ικανοποιημένη. Ίσως αυτό να είναι το ζητούμενο: μια κουρτίνα τραβηγμένη δηλώνει την ικανοποίηση του ενοίκου για το ποιον της ζωής του. Τόσο ικανοποίηση ώστε να τολμήσει να την εκθέσει στα μάτια του περαστικού και να τον καλέσει να την κρίνει –ή να τη συγκρίνει. Είναι βέβαιος πως δεν θα την κατακρίνει, διαφορετικά βέβαια δεν θα τολμούσε να τραβήξει τις κουρτίνες και να μας κάνει μετόχους στο δικό του πλαίσιο ζωής. Αυτό λοιπόν είναι το ζητούμενό μου. Ίσως και το δικό μου όνειρο…</span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#990000;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#003333;">Καλωσόρισες, Άγη.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-2275528597699338698?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-30760070359592886812008-06-16T22:56:00.003+03:002008-06-16T23:07:43.606+03:00Καλησπέρα.<br /><br /><div align="justify">Μια όμορφη κουβεντούλα που διάβασα με έβαλε σε σκέψεις... Θα μου πείτε πού καιρός για ερωτηματικά; ναι, κάπως έτσι είναι... αλλά παρ' όλα αυτά θα ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας, να την πάρω μαζί μου και να την ψάξω. Είναι αλήθεια; είναι ψέμματα; είναι σωστή; είναι λάθος; ισχύει; είναι φυσιολογική; Δεν ξέρω... Ακούστε την:</div><br /><div align="justify"><span style="color:#336666;">"Κάνεις λάθος, αγόρι μου, αν νομίζεις πως αναζητάει μιαν αδελφή ψυχή. Αυτός γυρεύει εκείνο που λείπει από τον ίδιο και δεν καταλαβαίνει, πως το το καλό βγαίνει με κόπους και μ' αγώνες πρώτα μέσα από τον ίδιο μας τον εαυτό, όπως βγαίνει ένα άγαλμα μέσα από ένα κομμάτι πέτρα." </span></div><div align="justify"><span style="font-size:78%;">(Mary Renault, Το τελευταίο κρασί, εκδόσεις Καλέντης, 1966)</span></div><span style="color:#336666;"></span><br /><div align="justify"><span style="color:#000000;">Είναι σα να λέει τι; Πως όταν μπαίνουμε σε μια σχέση όπου είμαστε τόσο διαφορετικοί από τον άλλο, μπαίνουμε απλώς επειδή θέλουμε να ολοκληρωθούμε εμείς οι ίδιοι, εγωιστικά (ίσως), κι όχι επειδή μας ενδιαφέρει ο καθαυτό "άλλος", αλτρουιστικά; Πως αν θέλουμε να ολοκληρωθούμε καλό θα ήταν να κοιτάξουμε να αντλήσουμε από τον εαυτό μας όλες τις προοπτικές για βελτίωση, να επενδύσουμε στον εαυτό μας; Να γίνουμε πρώτα εμείς Ολοκληρωμένοι Κάποιοι, και έπειτα να κοιτάξουμε απλώς να βρούμε έναν άνθρωπο να τον αγαπήσουμε μόνο γι' αυτό που είναι, κι όχι γι' αυτό που δεν είμαστε εμείς...;</span></div><div align="justify"></div><div align="justify">Τι θαυμάσια αγάπη είναι αυτή... Ιδανική... Άραγε υπάρχει στις μέρες μας;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-3076007035959288681?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-31430715973211474892008-06-11T06:26:00.006+03:002008-06-11T06:42:00.722+03:00<span style="color:#993399;"><em></em></span><br /><span style="color:#993399;"><em>"Μια μέρα τη ζωή πού'χασα, την ξαναβρήκα στα μάτια ενός νέου μοσχαριού που με κοίταζε μ' αφοσίωση. Κατάλαβα πως δεν είχα γεννηθεί στην τύχη. Βάλθηκα να σκαλίζω τις μέρες μου, να τις φέρνω άνω-κάτω, να ψάχνω. Ζητούσα να ψαύσω την ύλη των αισθημάτων. Ν'αποκαταστήσω, από τις νύξεις που έβρισκα διάσπαρτες μέσα στον κόσμο αυτόν, μιαν αθωότητα τόσο ισχυρή που να ξεπλένει τα αίματα -το άδικο-και να εξαναγκάζει τους ανθρώπους να μου αρέσουν.</em></span><br /><span style="color:#993399;"><em>Δύσκολο, αλλά πώς να γίνει; Κάποτε νιώθω να είμαι τόσοι πολλοί που χάνομαι. Θέλω να πραγματοποιηθώ έστω και στο μάκρος μιας ηλικίας που να ξεπερνά τη δική μου.</em></span><br /><span style="color:#993399;"><em></em></span><br /><span style="color:#993399;"><em>Αν η ψευτιά δεν υπάρχει τρόπος να καταβληθεί ούτε από τον χρόνο, τότε το παιχνίδι το έχασα."</em></span><br /><br />Οδ. Ελύτης, Μικρός Ναυτίλος<br /><br /><span style="font-size:85%;">Ανθρώπινη εξομολόγηση με φτερά αετού. Που λίγο πολύ όλους μας περιλαμβάνει, ως 'αφηγηματικό εγώ' ή ως αποδέκτες των στίχων. Ένα ταξίδι μέσα στη μνήμη της ζωής 'του' για να αλιεύσει τα δικά του μαργαριτάρια. Κι ας φτάνει αυτή η μνήμη ως το Σωκράτη. Είναι άνθρωπος, επομένως φέρει ευθύνη ακόμα και για τα παράλογα εκείνου του κόσμου.</span><br /><br />Καλη μέρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-3143071597321147489?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-39460319210633778352008-06-10T07:06:00.003+03:002008-06-10T07:33:26.592+03:00Καλημέρα. Μερικές γραμμές αφιερωμένες στο μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στη νιότη και το γήρας.<br /><div align="justify"><span style="color:#990000;"><em>"Νιότη είναι η ζωή που ελπίζει στον έρωτα. Που έχει μυριες πιθανότητες και που το απίθανο είναι σύνηθες. Είναι η ζωή που φυσικά δεν σκέφτεται το αύριο, που ο θάνατος επιτρέπεται να είναι γι’ αυτήν μια φιλοσοφική έννοια, κάτι που μπορείς να δεις θετικά ή αρνητικά. Η αρρώστεια πάλι είναι κάτι που βρίσκει τους άτυχους. Νιότη είναι αυτή που αγαπά τα καλοκαίρια, που τα καλωσορίζει με ευδαιμονία. Νιότη είναι μια ολόκληρη μαργαρίτα, με όλα της τα πέταλα..."<br /></em>Ανηφόριζα, ανηφόριζα, κι ούτε είχα σκεφτεί πως αυτή η ανηφόρα δεν θα είναι πάντα άνοδος. Πως κάποια στιγμή αυτό θα μετατραπεί σε κάτι άλλο, όχι κατηφόρα, ούτε ευθεία, ούτε προς τα πίσω κίνηση. Κάτι που φθίνει καθώς περπατά. Περπατά και χάνει κομμάτια του στην πορεία.<br />Ούτε το είχα διανοηθεί πως μπορεί να συμβαίνει έτσι στους ανθρώπους. Νόμιζα πως θα μείνω πάντα παιδί. Όχι πως τώρα δεν είμαι παιδί. Αλλά αντίκρισα αυτό το ‘άλλο’. Το άλιεν που θα με κατασπαράξει καθώς περνάει ο χρόνος. Και δε μπορώ πια να γελάω ξέγνοιαστα. Τα γηρατειά είναι κάτι που σε βρίσκει ξαφνικά, και που δε μπορείς να το αποφύγεις. Και ποιο το όφελος να προειδοποιήσω τους νέους ότι ‘κινδυνεύουν’; Ή να μην τρομάξουν όταν δουν το άλιεν μπροστά τους; Δεν θα δώσουν καμιά σημασία στην προειδοποίηση, ακριβώς επειδή μπορούν να είναι νέοι. Δεν θα αλλάξει τίποτα στη ζωή τους. Και να τους πεις τι; Να το δουν φιλοσοφικά το πράγμα; ‘κάντε τον εαυτό σας πιο πνευματικό, ώστε να μη σας δυσαρεστεί η σάρκα που αρχίζει να φθίνει;’ Ο πόνος της φθοράς, όσο πνευματικός κι αν γίνεις, θα είναι εκεί. Και τότε μόνο καταλαβαίνεις την αξία της νιότης, όταν έχεις μπροστά σου το άλιεν, αλλά νιώθεις πως έχεις καιρό ακόμα. Λίγο, αλλά έχεις.<br />Τελικά δεν είναι και η χειρότερη εποχή όταν στέκεται μπροστά σου το άλιεν…</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-3946031921063377835?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-30242070841141287172008-06-05T21:47:00.003+03:002008-06-05T21:52:45.628+03:00<em>"...οι διαφημίσεις απάλυναν τον πόνο της Αμερικής, τον κεφαλόπονο, τον κοιλόπονο, τον πόνο στην καρδιά, τη μοναξιά της, το άλγος της παιδικής ηλικίας και το άλγος των γηρατειών, του να είσαι γονιός και να είσαι παιδί, την οδύνη τού να είσαι άντρας και την οδύνη τού να είσαι γυναίκα, τον πόνο της επιτυχιας κι εκείνον της αποτυχίας, τον καλό και αγαθό πόνο του αθλητή αλλά και τον κακό του ενόχου, την αγωνία της μοναξιάς και της άγνοιας, το έντονο βάσανο της ζωής στις πόλεις και τον μουντό, τρελό πόνο των άδειων κάμπων, το άλγος τού να θέλεις δίχως να ξέρεις τι θέλεις, την αγωνία του ωρυόμενου κενού μέσα σ' έναν εαυτό που είναι παθητικός και ημισυνειδητός θεατής. Δεν ήταν ν' απορείς που είχε γίνει πια τόσο δημοφιλής η διαφήμιση. Βελτίωνε την κατάσταση. Σου έδειχνε το δρόμο. Δεν ήταν μέρος του προβλήματος. Πρόσφερε λύσεις."</em><br />Σαλμάν Ρούσντι, Παραφορά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-3024207084114128717?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-78029657659745416712008-05-29T22:18:00.001+03:002008-05-29T22:19:00.004+03:00<span style="color:#990000;">Σερφάρω<br />Μπαινοβγαίνω στα μπλογκς<br />Ποιήματα<br />Φωτογραφίες<br />Ευαισθησίες<br />Επικοινωνία...<br />Μα η ζωή μας συνεχίζεται ολόιδια<br />Νομίζαμε πως κάτι θ’ αλλάξει με αυτό<br />Μα το κενό το μέσα μας μένει<br />Παραμένει<br />Επιμένει<br />Όσα λόγια κι αν πούμε<br />Όσα κι αν ακούσουμε<br />Η θλίψη που λέγεται Ελλάδα<br />Συνεχίζει να σέρνεται πάνω μας<br />Η θλίψη που λέγεται ανθρώπινη μοίρα<br />Μας αφαιρεί μέρα με τη μέρα τα κύτταρά μας.<br />Δε θέλω να απαισιοδοξώ<br />Μα οι μαύρες τρύπες δε γεμίζουν με τίποτα…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-7802965765974541671?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-74151690114575631262008-05-29T08:41:00.005+03:002008-05-29T09:13:23.421+03:00Πρωί πρωί άκουσα σήμερα για τον επικείμενο γάμο των ομοφυλοφίλων στην Τήλο, στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη, Καλημέρα Ελλάδα. Οι παρευρισκόμενοι συζήτησαν για λίγη ώρα και έδωσαν σε μας την ευκαιρία να καταλάβουμε ότι:<br />1. άλλα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν οι στρέιτ και άλλα οι γκέυ,<br />2. για να καθιερωθούν τα ανθρώπινα αυτά δικαιώματα των γκέυ, εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει να συζητήσουμε με τα παιδιά μας, για να τους τα επιτρέψουμε<br />3. τα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων, όπου οι φοιτητές γιουχάρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα κάποιων συνανθρώπων μας, είναι το κριτήριο για να καταλάβουμε αν πρέπει να εφαρμοστούν αυτά τα δικαιώματα ή όχι.<br />4. τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορούν να ισχύσουν μόνο αν συμφωνούν όλοι οι κάτοικοι μιας χώρας.<br />5. Αν τελεστεί γάμος ομοφυλοφίλων σε κάποιο σημείο της Ελλάδας, αυτό το μέρος θα χρωματιστεί "κάπως".<br />5. Μπορούμε να αλλάξουμε κανάλι, πριν συνεχιστεί αυτή η τραγικωμωδία της ευαισθησίας των μεγάλων δημοσιογράφων, των πρυτάνεων και των υπολοιπων καλεσμένων. Ευτυχώς υπήρξε και η φωνή ενός Δημοτικού Συμβούλου της Τήλου, και λυπάμαι που δεν συγκράτησα το όνομά του, η οποία έθεσε το θέμα στη σωστή του βάση: έχουμε ισονομία; έχουμε ισοπολιτεία; Η απάντηση που του έδιναν όμως οι υπόλοιποι ήταν όσα αρίθμησα από το 1 ως το 4.<br />Λυπήθηκα πρώτα επειδή πίστευα ότι ένας δημοσιογράφος θα ήταν ο εκπρόσωπος του "πνεύματος", και το πνεύμα δηλώνει ελεύθερο από κάθε είδους συντήρηση, και κάθε είδους στερεότυπα. Τουλάχιστον δηλώνει ανθρωπισμό.<br />Έπειτα λυπήθηκα που έκαναν είδηση το γάμο δυο ανθρώπων, δηλαδή ένα δικαίωμά τους να μη ζήσουν στη μοναξιά.<br />Στη συνέχεια απόρησα επειδή θεωρούν πως η επανάσταση στα κοινωνικά στερεότυπα περνάει μέσα από ερωτηματολόγια: συμφωνείτε ή όχι με το γάμο των ομοφυλοφίλων; Αν αυτό είναι μια κοινωνική ανατροπή τότε θα είναι κίνηση εξέγερσης, και όχι βούτυρο για το ψωμί εμάς των υπολοίπων. Θα ματώσουν οι πρωταγωνιστές, αλλά θα παλέψουν. Θα μας το "επιβάλουν" επειδή είναι δικαίωμά τους.<br />Τα πολλά λόγια είναι φτώχια: αν είμασταν εμείς στη θέση τους, και μας καταδίκαζαν σε μοναξιά για όλη μας τη ζωή, μας στερούσαν το δικαίωμα να περπατήσουμε στην παραλία χεράκι χεράκι με τον/την αγαπημένο/η μας, αν μας στερούσαν με το έτσι θέλω το δικαίωμα να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, αν μας γέμιζαν ενοχές, φόβο, ντροπή, θα νιώθαμε όμορφα;<br />Θεωρώ πως "πίσω από τις κλειστές πόρτες" ο καθένας μπορεί να έχει όποιο ταίρι θέλει, αλλά μπροστά από τις κλειστές πόρτες, όλοι εμείς πρέπει να γίνουμε λίγο πιο ανθρώπινοι. Γιατί δεν είμαστε μόνο εμείς άνθρωποι και όλοι οι υπόλοιποι καρικατούρες ανθρώπων και παίγνια δικά μας.<br /><br />Κάποιος θέλει να βάλει έναν όρο: ότι και οι γκέυ θα σέβονται τη δημόσια αιδώ τουλάχιστον όσο οι στρέιτ (πάλι μπαίνει το μέτρο του φυσιολογικού) και ότι τον ιδιωτικό τους βίο θα τον κρατούν για τον εαυτό τους. Δεκτή κι αυτή η οπτική.<br />Αλλά να επιβάλλω τη μοναξιά, τη ντροπή και όλα αυτά τα φοβερά συναισθήματα σε μια ύπαρξη επειδή εγώ δεν ξέρω τι θα πω στο παιδί μου, αυτό είναι απάνθρωπο. Ας βρω εγω τι θα πω στο παιδί μου. Ας αφήσω κι άλλους ανθρώπους να γίνουν ευτυχισμένοι. Ας γίνουμε εμείς το μέτρο, αφού το θέλετε έτσι: αν εγώ δικαιούμαι την ευτυχία, γιατί κάποιος άλλος δεν μπορεί; μήπως ο Θεούλης είπε ότι οι στρέιτ είναι κατ' εικόνα και καθ'ομοίωσίν του, και οι γκέυ ας πάνε να χαθούν;<br /><br />Αυτές ήταν οι σκέψεις μου για το 'καυτό' θέμα που μας απασχόλησε πρωί πρωί, λες και δεν είχαμε το πετρέλαιο να ανεβαίνει και να δημιουργεί σιγά αλλά σταθερά τεράστιες τρύπες στο βιοτικό μας επίπεδο, κάτι που θα 'λουστούμε' όλοι σύντομα. Λες και δεν είχαμε τερατώδη προβλήματα να λύσουμε για το άμεσο μέλλον μας, η συμβίωση δυο συνανθρώπων μας είναι το πρόβλημα που αν λύσουμε θα καλυφθούμε όλοι ανεξαιρέτως.<br />Οκ, ας το λύσουμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-7415169011457563126?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-59987144399685119922008-05-27T22:35:00.002+03:002008-05-27T22:38:31.454+03:00<span style="color:#990000;">Αργοπεθαίνει<br />όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,<br />επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,</span><br /><span style="color:#990000;">όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,</span><br /><span style="color:#990000;">όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,</span><br /><span style="color:#990000;">όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.</span><br /><span style="color:#990000;">Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,</span><br /><span style="color:#990000;">όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο<br />και τα διαλυτικά σημεία στο "ι"<br />αντί ενός συνόλου συγκινήσεων<br />που κάνουν να λάμπουν τα μάτια,<br />που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο,<br />που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.<br />Αργοπεθαίνειόποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,</span><br /><span style="color:#990000;">όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,</span><br /><span style="color:#990000;">όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα<br />για να κυνηγήσει ένα όνειρο,</span><br /><span style="color:#990000;">όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του<br />να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. </span><br /><span style="color:#990000;">Αργοπεθαίνειόποιος δεν ταξιδεύει,όποιος δεν διαβάζει,όποιος δεν ακούει μουσική,όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.<br />Αργοπεθαίνειόποιος καταστρέφει τον έρωτά του,</span><br /><span style="color:#990000;">όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,</span><br /><span style="color:#990000;">όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.</span><br /><span style="color:#990000;">Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,</span><br /><span style="color:#990000;">όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.</span><br /><br /><span style="color:#990000;">Pablo Neruda</span><br /><br />To παραπάνω ποίημα δεν το γνώριζα. Μου το γνώρισε το ιστολόγιο Aqua's από όπου και το δανείστηκα με ευγνωμοσύνη για να το προσφέρω και σε άλλους φίλους. Τα καλά ποιήματα πρέπει να ταξιδεύουν συνεχώς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-5998714439968511992?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-82045239697337028942008-05-21T10:47:00.003+03:002008-05-21T10:50:01.071+03:00Καλημέρα, μετά από πολύ καιρό.<br />Βλάβη στη γραμμή του ΟΤΕ με κράτησε μακριά από τούτο δω το παραθυράκι. Τώρα η βλάβη αποκαταστάθηκε, κι έτσι στέλνω χαιρετισμούς στους φίλους μου. Διαγωνισμών εποχή συνάδελφοι, ε; Καλό κουράγιο!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8204523969733702894?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-18221743091671945272008-05-04T09:22:00.001+03:002008-05-04T09:24:14.284+03:00<span style="color:#990000;"><em>Έρως ποτ’ εν ρόδοισι <br />κοιμωμένη μέλισσαν <br />ουκ ειδεν, αλλ’ ετρώθη. <br />Τον δάκτυλον παταχθείς <br />τας χειρός ωλόλυξε <br />δραμών δε και πετασθείς <br />προς την καλήν Κυθήρην <br />«Όλωλα, μήτερ,» είπεν <br />«όλωλα καποθνήσκω. <br />Όφις μ’έτυψε μικρός <br />πτερωτός, ον καλούσιν <br />μέλισσαν οι γεωργοί». <br />Α δ’είπεν: «Ει το κέντρον <br />πονείς το τας μελίττας, <br />πόσον δοκείς πονούσιν, <br />Έρως, όσους συ βάλλεις;»</em><br /></span><br />Ελεύθερη μετάφραση: <br /><br />Κάποτε ο Έρωτας <br />δεν είδε<br /> μια μέλισσα<br /> στα ρόδα κοιμισμένη<br />και τον τσίμπησε.<br /> Κι επειδή<br />το δάκτυλο τον πόνεσε<br />ξέσπασε σε κλάματα.<br />Τρέχοντας και πετώντας<br />στην όμορφη Κυθέρεια:<br />«Χάθηκα, μάνα!» είπε<br />«χάθηκα και πεθαίνω!<br />Φίδι μικρό και φτερωτό<br />με τσίμπησε,<br />αυτό που οι γεωργοί<br />μέλισσα ονομάζουν.»<br />Κι εκείνη του απάντησε:<br />«Αν το κεντρί της μέλισσας<br />σε κάνει κι υποφέρεις, <br />πόσο θαρρείς ότι υποφέρουν <br />Έρωτα <br />εκείνοι που χτυπάς εσύ;»<br /><br />Καλημέρα με ποίημα για τον Έρωτα. Άνοιξη και Καλοκαίρι. Του ανήκουν... Καλή συνέχεια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-1822174309167194527?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-78487481188204547012008-05-01T22:06:00.002+03:002008-05-01T22:11:03.256+03:00Καλοκαιρινό το αποψινό βράδυ.<br />Ο αέρας που ανασαίνεις σου γεννά όνειρα. Φεύγουν τα μάτια σαν τα πουλιά κι αγγίζουν τα σύννεφα. Η θάλασσα σε νηνεμία, ο ουρανός ενωμένος μαζί της σε μια ήρεμη λευκότητα. Τα τραγούδια σε ταξιδεύουν νοσταλγικά πίσω.<br /><br />Έτσι έρχεται το καλοκαίρι στην Κρήτη...<br />Ονειρευτείτε λοιπόν, ταξιδέψτε...<br />Καλό καλοκαίρι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-7848748118820454701?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-81826416704578323572008-04-21T11:07:00.004+03:002008-04-21T11:17:44.709+03:00Γεια σας και πάλι.<br />Μα γιατί δε μου λέτε ποιος γέλασε πίσω από τον Ιησού όταν εκείνος σκεφτόταν ότι ο δρόμος που φέρνει στο Θεό είναι ο δρόμος ο μοναχικός δρόμος;<br />Αν πούμε ότι είναι ο Εωσφόρος, θα κάνουμε λάθος; (έχοντας κατά νου ότι πίσω του τον ακολουθεί η Κατάρα της μάνας του σταυρωμένου Ζηλωτή. Δηλαδή είναι μια δεύτερη παρουσία με αρνητικό φορτίο; ή είναι η ίδια η Κατάρα, φορέας αρνητικού φορτίου έτσι κι αλλιώς, που 'εκπροσωπεί' τον Εωσφόρο;)<br /><br />Κατά τα άλλα, το Σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν μάλλον δραματικό. Οι φωτιές δεν έπιασαν μόνο στα Χανιά, όπου μαίνονται ακόμα ανεξέλεγκτες, αλλά και στις Μαργαρίτες. Πηρε φωτιά η λαγκαδιά, εξαιτίας κάποιου που έβαλε να κάψει τα άγρια χόρτα στο χωράφι του, ο νότιος άνεμος ανέλαβε τα υπόλοιπα, κι αν δεν ήταν τα τρία πυροσβεστικά που ήρθαν αμέσως, η περίφημη λαγκαδιά, ο 'λαγκός' μας, θα γινόταν σύντομα παρελθόν!<br />Νομίζω πως ήταν μια καλή προειδοποίηση, για το καλοκαίρι που έρχεται. Τα παιδιά του χωριού έβαλαν σκοπιές ανά μία ώρα για τη νύχτα που πέρασε, ώστε να εντοπιστεί τυχόν αναζωπύρωση, και προφανώς θα ληφθούν μέτρα για την προστασία του λαγκού μας, και μέσα στο καλοκαίρι. Εθελοντές άμεσης πυρανίχνευσης όλοι!! Αλλιώς,... καήκαμε (κυριολεκτικά!!)!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8182641670457832357?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-52668466310595630722008-04-18T10:13:00.005+03:002008-04-18T11:48:33.629+03:00<div align="justify">Καλημέρα. </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Διαβάζοντας τον Τελευταίο Πειρασμό, εκπλήσσομαι ακόμα και σήμερα, την πολλοστή φορά που το ανταμώνω. Σε κάθε σελίδα θα βρω είτε κάποια σκέψη που μου δίνει αφορμή να δω τη δική μου εποχή, είτε κάποιο μαργαριτάρι. </div><div align="justify">Σήμερα κάνω τις δικές μου σκέψεις, με αφορμή μια κουβέντα του γέρο- Ζεβεδαίου.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong>Χάλασε ο κόσμος, γυναίκα, είπε. δε χωρούν σήμερα οι νέοι στο πετσί τους. μήτε χελιδόνια είναι μήτε ψάρια. χελιδονόψαρα. Η θάλασσα δεν τους χωράει, πετιούνται στον αγέρα. μα στον αγέρα δεν αντέχουν, ξαναβουτούν στη θάλασσα. και φτου πάλι, απαρχής! Τα 'χουν χαμένα.</strong></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong></strong></div><div align="justify">Να δώσω την αιτιολογία γιατί μου άρεσε αυτό το απόσπασμα;<br />Η θετική οπτική: Οι νέοι θέλουν τα πάντα, και δε χωρούν πουθενά. Μήπως όλοι δεν το νιώθουμε αυτό; Αχόρταγοι άνθρωποι… Και απαντώντας στον Καζαντζάκη με τις ίδιες του τις θεωρίες: κάποια μέρα, παλεύοντας οι νέοι να χωρέσουν και στο νερό και στον αέρα, θα τα καταφέρουν. Και τότε θα μπορούν να απολαύσουν τον καθαρό αέρα των αιθέρων, αλλά και το οξυγόνο στη μορφή που το διαθέτει το νερό. <strong>Απλώς μην καταθέτετε τα όπλα! Πιο ψηλά πετάγματα, χελιδονόψαρα!</strong></div><strong><div align="justify"><br /></strong>Η αρνητική οπτική: μήπως στις μέρες μας κάποιοι μας θέλουν χελιδονόψαρα για να μας «ξεζουμίζουν» περισσότερο; Μήπως μετά από κάμποσα χρόνια τα παιδιά μας θα τα θέλουν και ερπετά συγχρόνως;</div><div align="justify"><br />Η πολύ θετική οπτική: στην εποχή μας οι άνθρωποι αποδέχονται πλέον τη φύση του χελιδονόψαρου, όταν την διαθέτουν, και δεν την κρύβουν παίζοντας ρόλους που άλλοι τους έχουν ετοιμάσει από πριν. Αυτό είναι όμορφο, αλλά και οδυνηρό ταυτόχρονα.</div><div align="justify"><br />Άσχετο: Αλήθεια, το ξέρατε ότι με κάθε έναν άνθρωπο που συναναστρεφόμαστε έχουμε επιλέξει να παίζουμε ένα ρόλο, και είναι πολύ δύσκολο να τον αλλάξουμε; Πχ αν με τη μητέρα μας παίζουμε το κακό παιδί, και με τους φίλους παίζουμε το καλό παιδί, δεν θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε αυτόν τον ρόλο που παίζουμε με τους φίλους μας στον ρόλο μας απέναντι στη μητέρα. Άκουσα δηλαδή από έναν ψυχίατρο, ότι τελικά αυτό που λέμε χαρακτήρας του ανθρώπου δεν υπάρχει έτσι όπως τον βλέπαμε παλιά, σαν κάτι παγιωμένο κι ενιαίο. </div><div align="justify"><br /><span style="font-size:85%;">Αφιερωμένο στη Φλώρα για το καλωσόρισες!!</span><br /></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-5266846631059563072?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-66979146280770932102008-04-15T21:41:00.006+03:002008-04-15T21:48:24.855+03:00<em>Τελευταίος Πειρασμός</em><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;">Ο Ιησούς είναι ο ξυλουργός που φτιάχνει σταυρούς και σταυρώνονται οι μεσσίες του Ισραήλ. Ο τελευταίος σταυρωμός είναι πολύ σημαντικός. Η μάνα του σταυρωμένου του δίνει την κατάρα της. Ο Ιησούς φεύγει για ένα μοναστήρι στην έρημο, να πάει να μονάσει. Στο δρόμο, πεινασμένος, συναντά μια γριούλα που τον αποχερίζει ένα κομμάτι ψωμί και δυο ελιές. Αφού τρώει, η γριούλα τον κοροϊδεύει που θέλει να πάει να χωθεί στην έρημο, αντί να παντρευτεί και να κάνει παιδιά. Παρ’ όλα αυτά φεύγει από το σπίτι της για να συνεχίσει το δρόμο του. </span></div><span style="font-size:85%;"><div align="justify"><br /></span></div><strong>«-Δε μπορώ να βλέπω ανθρώπους, μουρμούρισε, δε θέλω. Και το ψωμί που σου δίνουν, φαρμάκι. Ένας είναι ο δρόμος του Θεού, αυτός που πήρα σήμερα. Περνάει ανάμεσα από τους ανθρώπους, δεν τους αγγίζει και βγαίνει στην έρημο. Αχ, πότε να φτάσω!<br />Ακόμα ο λόγος στέκουνταν, κι ένα γέλιο ξέσπασε πίσω του. στράφηκε αλαφιασμένος. ένα γέλιο χωρίς στόμα τρικύμιζε τον αγέρα, σουριστικό, μοχθηρό, κακοπροαίρετο.<br />-Αδωναϊ! βγήκε από σφιμένο λαρύγγι του η κραυγή. Αδωναϊ!<br />Και κοίταξε με σηκωμένες τις τρίχες του κεφαλιού του τον αγέρα που χαχάριζε. ξεφρενιασμένος πήρε δρόμο. κι ακούστηκαν ευτύς να τρέχουν οι δυο πατούσες ξοπίσω του.»</strong> <div align="justify"><br />Αυτή είναι μια απάντηση για όσους προσπαθούν να απαξιώσουν την ανθρώπινη συμβολή στην τελείωση του ανθρώπου. Δρόμος που δεν περνάει ανάμεσα από ανθρώπους, δρόμος που δεν αγγίζει τους ανθρώπους, δρόμος που καταλήγει στην έρημο, δε μπορεί να είναι ο δρόμος του Θεού. Ο Θεός, λένε οι Άγιοι Πατέρες είναι αγάπη. Κι εγώ ρωτώ: κι η αγάπη χωρίς τον άλλον άνθρωπο τι αντίκρισμα έχει; Τι νόημα; Κι αν δεν πέσεις εξαιτίας του, κι αν δε σηκωθείς πάλι εξαιτίας του, κι αν δε γίνεις χίλια κομμάτια για να δώσεις από ένα κομμάτι σου στους άλλους ανθρώπους, τι σόι ‘τέλος’ μπορεί να πετύχεις; Υπάρχει τελείωση χωρίς τους άλλους ανθρώπους; Υπάρχει παράδεισος χωρίς αυτούς;<br />Δεν διατείνομαι πως ο Καζαντζάκης λέει κάποια μεγάλη και πρωτότυπη σοφία. Αλλά πως ο τρόπος που διαλέγει να το πει είναι ανεπανάληπτος. Αλήθεια: ποιος γέλασε πίσω από τον Ιησού; Και γιατί;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-6697914628077093210?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-42891846506974555522008-04-15T10:31:00.002+03:002008-04-15T10:46:36.323+03:00Δεν θέλω να μείνει το 'ημερολόγιό' μου χωρίς την καλύτερη -κατά την άποψή μου- μεταφορά για τη γυναίκα. Θυμάμαι στον Όμηρο την καλύτερη παρομοίωση για τον άνθρωπο -ο δαυλός που κρύβει μέσα του τη σπίθα που μπορεί να δημιουργήσει και να καταστρέψει τον κόσμο. Τώρα βρήκα και την αντίστοιχη σε ύψος για τη γυναίκα. Ανήκει στον Καζαντζάκη, και τη βρήκα στον <em>Τελευταίο Πειρασμό</em>.<br />Ως εισαγωγή: ο Ιησούς θυμήθηκε ότι όταν ήταν είκοσι χρόνων, κρατούσε ένα τριαντάφυλλο και επρόκειτο να το δώσει στη Μαγδαληνή ως σημάδι της προτίμησής του, ώστε να παντρευτούν. Αυτό βέβαια δεν έγινε τελικά. Και τώρα, του ήρθε στο νου η Μαγδαληνή, ως πόρνη.<br />Και συνεχίζει το κείμενο:<br /><em><strong>"Ανατρίχιασε. Πρόβαλλε έξαφνα Εκείνη πάλι μπροστά του, κρυφοφιλημένη, χιλιοφιλημένη, κι είχε κρυμμένο στο στήθος της, δεξά τον ήλιο, ζερβά το φεγγάρι, κι ανεβοκατέβαιναν, πίσω από το διάφανο ρούχο, η μέρα κι η νύχτα..."</strong></em><br /><strong><em></em></strong><br />Νομίζω πως είναι λίγες οι φορές που μπορεί κανείς να διαβάσει τόσο ψύχραιμα τοποθετημένα τα χαρακτηριστικά της γυναίκας. Η μέρα κι η νύχτα. Το φως, το γέλιο της, η ζωή που χαρίζει, η ομορφιά που την περιβάλλει, και μαζί η νύχτα, το σκοτάδι του μυαλού της, αυτό το πονηρό μυαλό, το ανεξιχνίαστο για κάποιους, το απαράδεκτο για άλλους, το παράλογο. Οι κρυφές της πλευρές, που οι περισσότεροι άνδρες βρίσκουν ως αφορμή για να μην εμπιστεύονται γυναίκα. Το μυστήριο. Το απροσδόκητο κακό. Λίγες φορές έχω διαβάσει τόσο καίρια λόγια που να ισορροπούν χωρίς εμπάθεια, το άσπρο και το μαύρο της ψυχής της γυναίκας. Γιατί παραδέχομαι πως έχει μαύρο. Το γιατί έχει μαύρο όμως είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο, και αυτό χωρίς εμπάθεια. Είναι μια μεγάλη συζήτηση αυτή, και ίσως ο καθένας να πρέπει να την κάνει μόνος με τον εαυτό του. Μόνο μια μικρούλα σκέψη θα ήθελα να βάλω σαν μέσα σε μια παρένθεση, έτσι, για να πω τι κατάλαβα κι εγώ όλα αυτα τα χρόνια που έζησα ως γυναίκα: ό,τι παίρνει κανείς, αυτό επιστρέφει. Κι οι γυναίκες θέλουν <em>πολύ</em> από αυτό που <em>θελουν</em> να τους δώσεις. Αν είναι λίγο, αρχίζει το μαύρο. Κατάρα για όλους αυτό -γυναίκες κι άντρες- αλλά έτσι είναι. Υπάρχουν όμως κι οι ακίνδυνες περιπτώσεις που δεν θέλουν παρά μια ταυτότητα για να συνεχίσουν να ζουν. Αυτές είναι πιο σπάνιες, αλλά πιο εγγυημένες για μια ήσυχη ζωή. Να τις προτιμάτε, οι άντρες. Αν όχι... καλά κουράγια να παλεύετε!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4289184650697455552?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-85581805269545474412008-03-31T12:19:00.002+03:002008-03-31T12:27:22.526+03:00<span style="font-size:85%;">Η παρακάτω ομιλία εκφωνήθηκε στη χθεσινή ημερίδα που οργάνωσε ο Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών και το Κέντρο Πρόληψης του νομού Ρεθύμνου. Ο οργανισμός αυτός δραστηριοποιείται προκειμένου να προληφθούν οι εξαρτήσεις, και διερευνώντας τον ψυχικό κόσμο των ανθρώπων, να μπορέσει να μας εκπαιδεύσει ώστε να αποδεχτούμε τους εαυτούς μας, κι έτσι να μπορέσουμε να χτίσουμε μια γερή σχέση με τα παιδιά μας και με τους ανθρώπους γύρω μας, με στόχο να προληφθούν οι εξαρτήσεις που ταλαιπωρούν τους ανθρώπους -και που δεν είναι πάντα τα ναρκωτικά, το κάπνισμα, το ποτό και οι ουσίες. </span><br /><span style="font-size:85%;">Την παραθέτω επειδή ελπίζω να βρει κι άλλο δρόμο πέρα από τα Ρεθεμνιώτικα σοκάκια. Ίσως βρει δρόμους μέσα στις δικές σας ανησυχίες, ως γονιών, και ως ανθρώπων που επιθυμείτε την λίγο πιο βαθιά γνωριμία με τον εαυτό σας και τους άλλους ανθρώπους. </span><br /><span style="font-size:85%;">(Αν θέλετε, μπορείτε να την αντιγράψετε σε ένα έγγραφο word για να τη διαβάσετε με την ησυχία σας.)</span><br /><br /><span style="color:#990000;">Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι του Κέντρου Πρόληψης καλησπέρα<br />Εκπροσωπώ την Ομάδα Γονέων Μαργαριτών, η οποία ταυτόχρονα δραστηριοποιείται μέσα από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του χωριού μας.<br />Ο τίτλος της εισήγησής μου είναι «Όταν το πρόβλημα γίνεται πρόκληση» και θέλω να σας ενημερώσω ότι είναι κλεμένος. Η επιτυχημένη αυτή τοποθέτηση ανήκει στη συντονίστρια της Ομάδας Γονέων των Μαργαριτών, τη Λιβία Κουτσάκη. Εγώ απλώς την αφουγκράστηκα, και ας το πούμε πιο κομψά: την δανείστηκα. Είναι πολύ ανακουφιστικό να ξέρεις ότι ανεξάρτητα από το πόσες φορές έχεις παρακολουθήσει ομάδες του Κέντρου, πάντα θα υπάρχει μια εμπνευσμένη κουβέντα για να ‘δανειστείς’. Λιβία, ως εκ τούτου σ’ ευχαριστώ.<br />Οι Μαργαρίτες έχουν την τύχη να συνεργάζονται με το Κέντρο Πρόληψης περίπου 5 χρόνια. Φέτος ήταν η 3η ή η 4η φορά που λειτούργησε Ομάδα Γονέων στο χωριό μας, ενώ τα προηγούμενα χρόνια παρακολουθήσαμε κι ένα Εργαστήρι Ανθρωπίνων Σχέσεων. Όπως είναι φυσικό, οι συναντήσεις μας στην Ομάδα, όλα αυτά τα χρόνια, ήταν για τους γονείς το καλύτερο γεγονός της εβδομάδας.<br />Δίκαια κατά τη γνώμη μου το Κέντρο έχει δώσει βάρος στις ομάδες γονέων, αφού η κοινωνία μας αναπαράγει πρότυπα, των οποίων φορείς είναι οι γονείς. Η στάση των γονιών θα επηρεάσει τη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών, και την άποψή τους για πάμπολλα θέματα. Έχουμε λοιπόν ένα άτυπο καθήκον εμείς οι γονείς, να αγρυπνούμε και να προβληματιζόμαστε για όσα μεταδίδουμε στην επόμενη γενιά. Και πραγματικά ευχαριστούμε το Κέντρο Πρόληψης γιατί με τις ομάδες που διοργανώνει ανοίγει δρόμους εκεί που δεν υπάρχουν.<br /><br />Θα ήθελα η εισήγηση αυτή να μείνει στο μυαλό σας σαν ένας κύκλος. Από κάπου ξεκινούν όλα τα πράγματα, και με ενδιάμεσους σταθμούς, κάπου καταλήγουν. Οι ενδιάμεσοι σταθμοί αποτελούν αυτό που άλλοι ονομάζουν πρόβλημα, κι άλλοι πρόκληση. Το Κέντρο Πρόληψης μας δίνει την αισιοδοξία να δούμε κάθε πρόβλημα ως πρόκληση. Στο χέρι μας είναι, να αποκτήσουμε την ψυχική δύναμη να φτάσουμε σ’ αυτή την ιδανικά ψύχραιμη κατάσταση.<br />Η αφετηρία του κύκλου έχει να κάνει με τις οικογένειες στις οποίες μεγαλώσαμε. Η προηγούμενη γενιά -των πατεράδων και των μανάδων μας- δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στο συναίσθημα. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μεγαλώσει σε αυστηρές οικογένειες, χωρίς ιδιαίτερη προτροπή στην έκφραση των συναισθημάτων μας. Άλλωστε η επιβίωση ήταν η κυρίαρχη ανάγκη της εποχής. Έτσι, η δική μας γενιά που οι ανάγκες της είναι τελείως διαφορετικές αντιμετωπίζει ένα κενό γνώσης. Κι ερχόμαστε στο πρώτο πρόβλημα: δε μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα συναισθήματα των παιδιών μας, νιώθουμε δυσκολία στο να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά τους, αλλά και στο να τα εκπαιδεύσουμε σωστά. Επίσης νιώθουμε δυσκολία στο να διαχωρίσουμε τις δικές μας επιθυμίες από τις επιθυμίες των παιδιών. Αγωνιούμε συχνά πως υπάρχει κάτι στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού που μας διαφεύγει. Καλούμαστε εξαιτίας του κενού γνώσης που προανέφερα, να αυτοσχεδιάσουμε, αλλά δυστυχώς, δεν είμαστε πάντα καλοί στον αυτοσχεδιασμό.<br /> Εδώ έρχεται η συνεισφορά του Κέντρου Πρόληψης να καλύψει τα κενά στην εκπαίδευση των γονέων. Όσα δεν μας έμαθαν οι γονείς μας, πώς να ακούμε τα παιδιά μας, πώς να μιλάμε, τι πρέπει να αφουγκραζόμαστε μέσα από τις δυσκολίες τους και τα ξεσπάσματά τους, μας τα δίδαξε το Κέντρο. Μας προειδοποίησε πως αυτή η αλλαγή στη στάση του γονιού είναι κάτι χρονοβόρο. Οι Μαργαριτσανοί γονείς δεν έγιναν βέβαια άψογοι, σίγουρα όμως έκαναν ένα βήμα πιο κοντά στα παιδιά τους. Ενημερώθηκαν πως αυτό που φαντάζει ως πρόβλημα –η δύστροπη δηλαδή συμπεριφορά του παιδιού- είναι απλώς ένας γρίφος που πρέπει να λυσουν για να βρουν το μήνυμα που το παιδί τους θέλει να τους στείλει. Και πραγματικά τότε το πρόβλημα μετατρέπεται σε πρόκληση για τη συναισθηματική και νοητική ευφυία των γονιών.<br />Μάθαμε λοιπόν τους τρόπους να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα στο σπίτι, κι ο κύκλος προχωρά ακόμα λίγο. Δυστυχώς όμως λίγο παρακάτω ανακαλύπτουμε ότι τα προβλήματα δεν λύνονται μόνο με το να μαθαίνουμε την ‘ενεργητική ακρόαση’ και τα ‘εγώ μηνύματα’. Ο κύκλος έχει έναν κόμπο που πρέπει να λυθεί για να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε σωστά τις θεωρίες. Συλλογιζόμαστε οι περισσότεροι πως ίσως μας φανεί πολύ βοηθητικό να κατανοήσουμε τις αιτίες που μας κάνουν μη αποδοτικούς γονείς. Το γιατί δηλαδή φτάνουμε στο σημείο να μην μπορούμε να εφαρμόσουμε τη θεωρία.<br />Δεν είναι λίγες οι φορές που συλλαμβάνω τον εαυτό μου να είμαι η αιτία της κακής συμπεριφοράς της κόρης μου, εξαιτίας των δικών μου επιθυμιών ή συναισθημάτων. Και τότε μπαίνω στη διαδικασία να αναρωτηθώ για τα συναισθήματα και τις εμμονές μου. Και δεν είμαι μόνη μου σ‘ αυτό. Η ομάδα μας βοήθησε να κάνουμε ασυνείδητα ένα βήμα πιο κοντά στους ίδιους τους εαυτούς μας, αφού όπως είπε κι ένα μέλος της ομάδας, η Μαρινίκη Μανιά, και συμφωνώ μαζί της: μέσα στην ομάδα πρώτα είμαι η κόρη των γονιών μου, κι έπειτα η μάνα των παιδιών μου. Αν δεν έρθουμε πιο κοντά σ’ αυτό που είμαστε εμείς οι ίδιοι, αν δεν καταλάβουμε τα δικά μας συναισθήματα πρώτα, πώς μπορούμε να έρθουμε πιο κοντά στα συναισθήματα των παιδιών μας; Με το να γνωρίσουμε πρώτα τις δικές μας αντιδράσεις, με το να αποδεχτούμε αυτό που είμαστε, θα φτάσουμε, πιστεύω, πιο κοντά στο να ρυθμίσουμε στο σωστό τόνο τη συμπεριφορά μας προς τα παιδιά, και να τα αγαπήσουμε πιο αποδοτικά. Γιατί ποιος είναι αυτός που δεν έχει μπλέξει τα δικά του συναισθήματα ή τις δικές του εμμονές με τα συναισθήματα του παιδιού του; Πώς όμως θα αποδεχτούμε και θα αγαπήσουμε αυτό που είμαστε; Πώς θα νιώσουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι ισορροπημένοι; Μπορούμε να το πετύχουμε αυτό μόνοι μας, απομονωμένοι στα σπίτια μας; Κάποιοι απαντούν ναι, κι αυτοί είναι οι πιο τυχεροί. Άλλοι απαντούν όχι, και λένε πως θα ήθελαν να έχουν την επιβεβαίωση άλλων ανθρώπων, ή τη συμβουλή τους. Αλλά πώς θα καταφέρουμε στην εποχή της απομόνωσης να βρούμε μια τέτοια κοινότητα; Να το επόμενο πρόβλημα-πρόκληση, σταθμός στην εκπαίδευση των γονιών. Σ’ αυτό το πρόβλημα και πάλι το Κέντρο έδωσε τη δική του πρόταση.<br />Εκπαιδεύοντας τους γονείς των Μαργαριτών, το Κέντρο κατάφερε να φέρει πιο κοντά ανθρώπους που πριν γνωρίζονταν αλλά δεν ένιωθαν και πολλά πράγματα ο ένας για τον άλλον. Η μικρή κοινωνία μας ήταν κλειστή, αλλά δεν είχε μέσα της νοιάξιμο. Ήμασταν όλοι μικρές ξεχωριστές μονάδες, κι οι ζωές μας δεν επηρέαζαν η μια την άλλη. Αυτή η αποξένωση που χτυπάει τις μεγάλες πόλεις έχει χτυπήσει και τα χωριά μας, αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο. Με το να συναντιόμαστε όμως κάθε εβδομάδα μια φορά, κερδίσαμε κατ’ αρχήν το «συμμετέχω». Γνωριστήκαμε. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό, γιατί βλέποντας πως όλοι έχουμε τα ίδια προβλήματα, και παίρνοντας μια κουβέντα υποστήριξης ο ένας από τον άλλο, μπορούσαμε να συνεχίσουμε τη γονεϊκή ζωή μας με λιγότερες ενοχές και με περισσότερες γνώσεις βέβαια. Πέρα από αυτό, κάποιοι από εμάς καταφέραμε να γίνουμε φίλοι και μέσα από τις γεμάτες νοιάξιμο συναντήσεις, περάσαμε στο «ενεργώ» και στο «συνεργάζομαι». Αρχίσαμε να διοργανώνουμε γιορτές για τα παιδιά μας, και ήδη, και με τη βοήθεια του Δήμου Γεροποτάμου και μέσα από το Σύλλογο Γονέων μας, έχουμε διοργανώσει 4 ομιλίες σχετικά με τους γονεϊκούς προβληματισμούς. Όμως, ο δρόμος για να εκπληρωθούν οι στόχοι μας είναι μακρύς ακόμα. Υπάρχουν πολλά για να γίνουν, έχουν όμως επιτευχθεί και πολλά. <br /> Το πείραμα των ομάδων στις Μαργαρίτες έδωσε κατά καιρους μια εικόνα της ιδανικής ομάδας πρόληψης κατά των εξαρτήσεων:<br />Θυμάμαι την πρώτη ομάδα: μετά τις συναντήσεις μας, πηγαίναμε στο σπίτι κάποιου μέλους για καφέ. Εκεί μεταφέραμε την ατμόσφαιρα της ομάδας: όλοι ακούγαμε αυτόν που είχε να πει κάτι, γιατί είχαμε μάθει πως είναι πολύ σημαντικό να ακούμε τις ανησυχίες του διπλανού μας. Ήταν μια εξάσκηση σ’ αυτό που μαθαίναμε στην ομάδα: Να ακούμε πρώτα, να νιωθουμε το συναίσθημα του ομιλητή, και να φεύγουμε από την παρέα με τη βεβαιότητα πως βρεθήκαμε τελικά ανάμεσα σε ανθρώπους που μας εκτιμούν και μας νοιάζονται. Προχωρήσαμε πάρα πολύ κάνοντας αυτές τις κατ’ οίκον ασκήσεις.<br />Η ομάδα είχε γίνει για μας κάτι σαν οικογένεια. Μας παρείχε την ασφάλεια ότι όσα νιώθαμε ήταν σωστά, ότι μπορούσαμε να τα μοιραστούμε χωρίς να μας κριτικάρει κανείς. Μας άκουγε κάποιος, αλλά τελικά βρίσκαμε μόνοι μας τη λύση είτε μέσα από το θέμα που πραγματευόταν ο συντονιστής, είτε μέσα από άλλες τυχαίες κουβέντες. Αυτό δε ζητάμε από τους γονείς να γίνουν για τα παιδιά τους; Να ακούν, να μην κριτικάρουν, να αφήνουν τα παιδιά να βρίσκουν μόνα τους τη λύση.<br />Αυτό που εμείς ως παιδιά δεν ζήσαμε στις οικογένειές μας, την αποδοχή, την έκφραση των συναισθημάτων μας χωρίς ενοχές, τώρα, με τη βοήθεια του κέντρου, αυτή η ‘οικογένεια’ μπορούσε να υπαρξει ως πρότυπο για μας. Εκεί μέσα μαθαίναμε, κάναμε την πρακτική μας άσκηση, κι έπειτα πηγαίναμε στα παιδιά μας για να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε. Υπάρχει πιο πολύτιμο πράγμα για έναν ‘αυτοδίδακτο’ γονιό; Δεν ήταν οι πληροφορίες, το τονίζω, που μας βοήθησαν να το εφαρμόσουμε. Ήταν η ατμόσφαιρα της ομάδας η γεμάτη νοιάξιμο, η αίσθηση ότι είμαστε σημαντικοί. Έτσι μπόρεσε η ομάδα να γίνει αποτελεσματική στο ρόλο της. <br />Δεν μπορώ να σκεφτώ έναν γονέα ισορροπημένο στο ρόλο του, αν δεν τον τοποθετήσω πρώτα σε ένα ισορροπημένο κοινωνικό περιβάλλον. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να είναι ευχαριστημένος και κατ’ επέκτασιν ευχάριστος, αν ο ίδιος πρώτα δεν νιώθει καλυμμένος στις βασικές του ανάγκες; Και ποια ανάγκη είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη της αποδοχής; Συζητώντας με τη συντονίστριά μας τότε, είπα πως, κατά τη γνώμη μου, η πρόληψη σε μια κοινωνία δεν μπορεί ποτέ να επιτευχθεί από μεμονωμένα άτομα. Αν ο άνθρωπος δεν ανήκει σε μια ομάδα, αν δεν νιώθει τη δύναμη της ασφάλειας που εκπέμπει αυτή η ομάδα, από πού θα αντλήσει τη δύναμη να αντισταθεί στους πειρασμούς; Πώς θα χτίσει τη δική του αυτοεκτίμηση; Πώς θα δυναμώσει σαν άτομο, αν δεν υπάρχει γύρω του κανένας για να τον ‘ανατροφοδοτήσει’; Κι οι πειρασμοί των εξαρτήσεων, το ξέρουν όλοι, δεν είναι τρομακτικοί πάντα. Περιμένουν εκεί, για να μας βρουν αδύνατους. Γιατί τι είναι οι εξαρτήσεις τελικά από ένα υποκατάστατο της αγάπης και της αποδοχής;<br />Με τον καιρό όμως, οι επισκέψεις στα σπίτια των μελών για καφέ σταμάτησαν. Η εξάσκηση στην ‘ενεργητική ακρόαση’ και στα ‘εγώ μηνύματα’ ελαττώθηκε. Αυτό μας πήγε πίσω και με τα παιδιά μας. Είναι τόσο εύκολο να κάνεις το λάθος, όταν δεν έχεις εμπεδώσει το σωστό. Είναι εύκολο να ξανακυλήσεις σε μια προηγούμενη πιο βολική από άποψη χρόνου, αλλά όχι και πιο ευχάριστη κατάσταση. Η ευθύνη να διεκπεραιώσουμε τις υποχρεώσεις μας κάνει να τρέχουμε μπροστά. Η ανάγκη να βρεθούμε σε μια ομάδα δική μας, αγαπητική, ξεχνιέται ως δευτερεύουσας σημασίας. Αλλά έτσι, τρέχοντας, ξεχνάμε κάπου πίσω και τον εαυτό μας, αυτό το παιδί, που γίνεται δύστροπο όταν πιεστεί. Κι εμείς σαν ανεκπαίδευτοι γονείς που είμαστε, πάλι δεν θα ακούσουμε το μήνυμα που μας στέλνει. Και όταν γινόμαστε δύστροποι, αναρωτιόμαστε τι στο καλό μας συμβαίνει και δεν μπορούμε να πλησιάσουμε τα παιδιά μας.<br />Ο κύκλος θα κλείσει με την ίδια απορία: μα σε ποιο σημείο της πορείας χάνουμε τα βήματα; Άραγε πρέπει να τον πάρουμε απ’ την αρχή, για να ελέγξουμε τις κινήσεις μας;<br />Είναι προσωπική μου εκτίμηση πως όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που μας έμαθε το Κέντρο, κι όλα αυτά τα όμορφα συναισθήματα που μοιραστήκαμε, δεν μπορούν να ριζώσουν, να καλλιεργηθούν και να μεταφερθούν στα παιδιά μας παρά μόνο μέσα από αγαπητικές σχέσεις των γονιών. Η πρόληψη θα έρθει μέσα από την αγάπη που θα λάβει το κάθε μέλος της ομάδας. Την ίδια αγάπη θα μεταφέρει στο παιδί του, στο σύντροφό του, στους ανθρώπους γύρω του. Δεν ξέρω αν η θεωρία αυτή στέκει σε όλα της τα σημεία, ή αν κάποιος από εσάς θα μπορούσε να επιχειρηματολογήσει υπέρ του αντιθέτου, κάτι που θα μου έδινε κι εμένα ανακούφιση. Αλλά η εμπειρία μου έδειξε ακριβώς αυτό που σας ανέπτυξα: όσο υπήρχε στενός σύνδεσμος με τα υπόλοιπα μέλη, η ψυχολογία του καθενός μας ήταν ανεβασμένη, η σχέση με τα παιδιά μας ήταν καλύτερη συγκριτικά με την εποχή που ελαττώσαμε τις επαφές μας.<br />Ο κύκλος θα κλείσει, και χαρά σ’ εκείνον το γονιό, που θα έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει τα περισσότερα από τα προβλήματα που είδαμε ως προκλήσεις. Και ακόμα μεγαλύτερη χαρά σ’ εκείνον, που θα έχει τη δύναμη να αντιμετωπίσει με επιτυχία αυτές τις προκλήσεις. Αυτός θα αντλήσει και τη μεγαλύτερη ικανοποίηση.<br />Προσωπικά ευχαριστώ την εκπρόσωπο του Κέντρου Πρόληψης που μου έδωσε αυτή την οπτική του όρου ‘πρόβλημα’. Είναι δική μου δουλειά και δικός μου δρόμος να κάνω πράξη αυτή την οπτική, σε όσες περισσότερες περιστάσεις μπορώ.<br />Θα ήθελα, στη συνέχεια, και εκ μέρους των μελών όλων των ομάδων που λειτούργησαν στις Μαργαρίτες, να ευχαριστήσω όλους τους συντονιστές του Κέντρου που μας έδωσαν ό,τι καλύτερο διέθεταν και από άποψη γνώσης, και από άποψη ψυχής, και να τους βεβαιώσω ότι ο καθένας τους θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στο χωριό και στην καρδιά μας.<br />Τελειώνω με μια σκέψη-παράκληση: Ο χώρος του Μυλοποτάμου είναι κυρίως γνωστός για τις ανάγκες του. Θα ήταν καλό λοιπόν, αν υπήρχε κάποιο παράρτημα του Κέντρου Πρόληψης στην περιοχή του Δήμου Γεροποτάμου ή κάποιου από τους διπλανούς Δήμους. Η ακόμα πιο έντονη δραστηριοποίησή σας εκεί, θα μπορούσε να οδηγήσει γρηγορότερα στην κοινωνική εξυγίανση της περιοχής.<br /> Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας</span><br /><span style="color:#990000;">Στέλλα Πιθαρούλιου</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8558180526954547441?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-44604556429854854492008-03-28T09:52:00.001+02:002008-03-28T09:53:30.630+02:00Καλημέρα με βροχούλα από το Ρέθυμνο. Μπουμπουνίζει.<br /> Λίγο πριν μπούμε για μάθημα...<br />Ωραίααααα.....<br />Θα τα πούμε σύντομα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4460455642985485449?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-75865659374423778532008-03-19T21:58:00.000+02:002008-03-19T21:59:57.221+02:00Ανοικτή η πόρτα<br />Και ο δρόμος καλοκαιρινός<br />Στο τραπέζι ένα καρβέλι ψωμί<br />Και μια καρέκλα για να ξαποστάσεις.<br />Ο δρόμος σου θα ‘ναι μακρύς<br />Ακόμα κι αν δεν ξεκινήσεις.<br />Όλα θα βρίσκονται στη θεση τους<br />Ακόμα κι αν δεν ξαναφανείς.<br />Καλό ταξίδι…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-7586565937442377853?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-65804574584527714902008-03-19T21:45:00.001+02:002008-03-19T21:45:38.663+02:00Πήρες<br />Κάθε μια λέξη που μου είπες<br />Και την πήγες σε ραφείο<br />γυρνώντας το ύφασμα τα μέσα έξω<br />ίσως μπορούσες να φτιάξεις<br />Ένα νέο παλτό<br />Να σε ζεστάνει για το χειμώνα<br /><br />Πήρες επίσης πίσω<br />Κάθε συναίσθημα<br />Και με αρκετό μπλάνκο<br />Το πέρασες από λογοκρισία<br />Μέχρι που το κουρέλιασες<br />Κι έβλεπα από μέσα του<br />Τον κόσμο που μου έκρυψες.<br /><br />Πήρες το θαύμα<br />Την ευγνωμοσύνη, την τιμή<br />Και τα πέταξες για υποστήριξη<br />στο καπέλο του επαίτη<br />Που μας καμώθηκε τον αόματο.<br /><br />Όσα έμειναν<br />Τα κράτησα<br />Προς εξαργύρωσιν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-6580457458452771490?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-90504110563952265382008-03-19T21:25:00.001+02:002008-03-19T21:25:29.795+02:00Λόγια<br />Αισθήματα ζωγραφισμένα<br />Σε θαλασσί χαρτί<br />Όλα σε φόντο θαλασσί –τον ουρανό<br />Κι από κάτω η άβυσσος μαύρη.<br /><br />Με κοιμήθηκες<br />Κρύβοντάς μου το μαύρο<br />Δείχνοντάς μου τα νερά στο ταβάνι<br />Όλα σε φόντο μέλλοντος<br />Κι οι λέξεις έκαναν γυμνισμό<br />Σε παραλία τουριστικής κάρτας<br /><br />Αγρυπνούν<br />Τα σεντόνια αγρυπνούν<br />Ξεσκεπάζουν<br />Την αλήθεια που διαφεύγει<br />Μέσα απ’ τα κλειστά κοιμισμένα σου βλέφαρα<br />Και χτυπιέται ψηλά στο ταβάνι…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-9050411056395226538?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-58779196775607222782008-03-19T21:12:00.000+02:002008-03-19T21:13:30.544+02:00<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">Θάλασσα αποκόμματα εφημερίδων<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">περιοδικών αγγελίες<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">διαφημίσεις<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">κοφτές ανάσες πληροφορίες<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">ποια είμαι<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">πώς πρέπει<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">καθρέφτες που αλλάζουν τα είδωλά μας…<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">Μάνα, τα παπούτσια που μου φόρεσες<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">Μάνα, το ρούχο<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">το φόρεσα, τα φόρεσα<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">καλογυαλισμένα τα παπούτσια,<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">μα γιατί<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">τα πόδια μου είναι γυμνά<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">τα δάχτυλα φαίνονται μέσα απ’ τα παπούτσια<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">Γιατί το στήθος εκτίθεται <o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">Το ρούχο μου ακριβό, <o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">μετάξι και βελούδο…<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">είμαι εκτεθειμένη<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">δε με καλύπτει όσο κι αν <o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">το τραβώ αυτό το ρούχο<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">Πόσες θάλασσες ακόμα αποκόμματα<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">θα με ντύσουν;<o:p></o:p></span></span></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span style="FONT-FAMILY: 'Tahoma','sans-serif'"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#333300;">Θα με ντύσουν;<o:p></o:p></span></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-5877919677560722278?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-19681424578534425722008-03-19T11:19:00.004+02:002008-03-19T12:39:04.225+02:00<div align="justify"><span style="color:#990000;"><em>'Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών'</em> (John Gottman, εκδ. Ελληνικά Γράμματα) είναι το βιβλίο που διαβάζω τώρα. Και προς το παρόν ασχολείται με το ερώτημα: είσαστε γονείς αποστασιοποιημένοι, επικριτικοί, επιτρεπτικοί ή συναισθηματικοί μέντορες;</span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;">Από το είδος της άσκησης του γονεϊκού μας ρόλου προκύπτουν ορισμένα συμπτώματα στη συμπεριφορά των παιδιών μας. Άλλα παρουσιάζουν μια μικρή έλλειψη συγκέντρωσης στα διαβάσματά τους -και όχι μόνο, άλλα δυσκολεύονται να κάνουν φίλους, άλλα νιώθουν ότι κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό τους και δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν την αξία των συναισθημάτων τους. </span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;">Σε όσους γονείς έχουν γεννηθεί απορίες σχετικά με το μεγάλωμα των παιδιών, προτείνω αυτό το βιβλίο. </span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;">Προσωπικά νόμιζα ότι μεγαλώνω σωστά την κόρη μου, αλλά καταλάβαινα ότι κάπου έκανα λάθος, και δεν ήξερα πού ακριβώς. Έλεγα πως φτάνει απλώς να είμαι μαζί της -αυτό το 'ωραίο' που ακούω από περιοδικά κι από τις αμερικάνικες ταινίες: 'δεν χρειάζεται να περνάς με το παιδί σου πολλές ώρες, φτάνει να είναι ουσιαστικές'. Κανείς όμως δεν μου είπε τι θα πει ουσιαστικές. Κι εντάξει, μερικοί γονείς είναι χαρισματικοί, και ως διά μαγείας τα καταφέρνουν να μεγαλώνουν 'σωστά' τα παιδιά τους και αυτά με τη σειρά τους γίνονται καταπληκτικοί γονείς. Εμείς οι υπόλοιποι που δεν είμαστε οι χαρισματικοί, αλλά οι καθημερινοί γονείς που πελαγώνουμε, δε μας κάνει κανείς τη χάρη να μας εξηγήσει τι είναι ουσιαστικές ώρες; ή τι θα πει 'μιλάω στο παιδί μου'; ή τι θα πει 'βάζω όρια'; Ωραία τσιτάτα, τα πετάνε στον αέρα, αλλά ουδέποτε αναλύθηκε κάτι σε τόσο βάθος που να βοηθηθούμε κι εμείς. Εμείς που είμαστε γονείς 24 ώρες το 24ωρο και που έχουμε άμεση ανάγκη βοήθειας, χωρίς να χρειαστεί να ανατρέξουμε στη βιβλιογραφία, όπως κάναμε στο πανεπιστήμιο για τις εργασίες μας. </span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;">Προσωπικά έχω βρει αρκετή βοήθεια (που όμως δε φτάνει) μέσα από ομάδες γονέων που λειτουργούν είτε πληροφοριακά, είτε υποστηρικτικά (είτε και τα δυο). Τέτοιες ομάδες γονέων -για όσους ενδιαφέρονται- μπορούν να οργανωθούν από συλλόγους γονέων μέσω των σχολείων με τη βοήθεια του Υπουργείου Παιδείας (ρωτήστε το διευθυντή του σχολείου σας) ή και από μεμονωμένους γονείς, φτάνει ο αριθμός των ενδιαφερομένων να είναι πάνω από 15. Τα Κέντρα Πρόληψης κατά των Ναρκωτικών που έχουν οι Δήμοι, επίσης οργανώνουν ομάδες γονέων από ψυχολόγους, και αυτές οι ομάδες έχουν περισσότερο ενδιαφέρον -τουλάχιστον αυτό συμβαίνει στο Ρέθυμνο, επειδή οι ομάδες του Υπουργείου Παιδείας συντονίζονται και από άτομα που δεν είναι ψυχολόγοι, και ως εκ τούτου δεν μπορούν να βοηθήσουν σε ιδιαίτερο βάθος, αν δεν είναι πάρα πολύ καταρτισμένοι. </span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;">Άλλος ένας τρόπος βοήθειας είναι οι ομιλίες που μπορούμε να διοργανώσουμε ως σύλλογοι γονέων, ή και πάλι ως μεμονωμένα άτομα, καλώντας επιστήμονες ψυχολόγους για να μας μιλήσουν για κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Οι ομιλίες αυτές βοηθούν όταν γίνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, κι όχι μια κι έξω. </span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;">Και τέλος τα βιβλία ψυχολογίας που μας ανοίγουν τα μάτια και μας δίνουν μερικές κατευθύνσεις. </span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;">Και βέβαια, όλα αυτά να γίνονται με ψυχραιμία και χωρίς ενοχικές διαθέσεις που μπλοκάρουν την ψυχολογία μας.</span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;">Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να γίνει μια συζήτηση για τη συμπεριφορά των παιδιών μέσα από ένα μπλογκ, και αν θα μπορούσε να βοηθήσει όλους μας να βρούμε έναν δρόμο. Να είμαστε στο σωστό μέτρο επιτρεπτικοί γονείς, αλλά και να δίνουμε σωστά μηνύματα στα παιδιά μας, ώστε να μη γίνονται τύραννοι δικοί μας και των άλλων. Νομίζω πως αν δεν υπάρχουν ειδικοί που να συντονίζουν και να ξεμπλοκάρουν τη σκέψη μας, δεν θα οδηγηθούμε πουθενά. Διαφορετικά θα ήμουν πολύ χαρούμενη να αλληλοβοηθηθούμε μέσα από μια παρέα γονέων. </span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;">Πάντως αν κάποιος έχει οποιαδήποτε πληροφορία, ιδέα ή απορία, θα ήθελα να την καταθέσει. </span></div><div align="justify"><span style="color:#990000;">Κουράγιο, συνάδελφοι... :-) τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα!</span></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-1968142457853442572?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-9668879318857914182008-03-19T11:13:00.005+02:002008-03-19T11:29:43.255+02:00<div align="justify">Καλημέρα.<br />Τα κατάφερα να επανέλθω στη σύνδεση. Μου έλειψε αυτή η αίσθηση ελευθερίας κινήσεων και σύνδεσης με τις 'πληροφορίες' του κόσμου. Δεν ξέρω αν αυτό ονομάζεται εθισμός, ή αν ονομάζεται επιλογή τρόπου ζωής. Γιατί αν είναι εθισμός, τότε είμαι εθισμένη και στο αυτοκίνητο, και σε χίλια δυο άλλα -όπως και όλοι μας φαντάζομαι. Κι όταν μιλάμε για εθισμούς, μιλάμε και για απεξάρτηση. Θα μπορούσατε να απεξαρτηθείτε από το αυτοκίνητό σας; Για ποιο λόγο; θα μου πείτε. Ε, τότε γιατί να απεξαρτηθώ από το ίντερνετ;<br />Όλα αυτά τα λέω επειδή έχει γίνει πολύς λόγος στα ΜΜΕ για τον εθισμό στο ίντερνετ. Αν πρόκειται για παιδιά μας ενοχλεί αυτή η εξάρτηση. Το μόνο που θα έπρεπε να λέμε είναι 'ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ' κι όχι να κινδυνολογούμε για εθισμούς. Μήπως για τους μεγαλύτερους αν χάνονται με τις ώρες στο αυτοκίνητό τους, ή στο χόμπυ τους ή όπου αλλού, αυτό δεν είναι κακό; </div><p align="justify">Ας διαχωρίσω λοιπόν: θα χρησιμοποιώ ό,τι θέλω με μέτρο. Αν η χρήση του δημιουργεί πρόβλημα στην υπόλοιπη ζωή μου, τότε μιλάμε για εθισμό και θα χρειαστεί να το μετριάσω. Αν όμως δεν δημιουργεί πρόβλημα -καλή ώρα η χρήση του αυτοκινήτου- τότε ας μην φορτώνομαι κι άλλες ενοχές.<br /></p><div align="justify">Κι οι δημοσιογράφοι ας μην βγάζουν από τη μύγα ξύγκι για να μας τραβήξουν την προσοχή στις ειδήσεις τους! </div><div align="justify">Πέφτουμε και σε υπαρξιακά διλήμματα εξαιτίας τους!! :-) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-966887931885791418?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-52313887383221743672008-03-17T08:51:00.002+02:002008-03-17T08:53:18.353+02:00Καλημέρα σε όλους.<br />Βλάβη στη σύνδεση του ίντερνετ με αναγκάζει να στερηθώ την παρέα μας για λίγο. Σύντομα όμως θα αποκατασταθεί η επαφή μας.<br />Ελπίζω να είσαι καλύτερα, Νίκο.<br />Ελπίζω το αεράκι να είναι αρκετά πρίμο για ένα καλό ταξίδι προς το Ηνωμένο Βασίλειο, και προς όλες τις κατευθύνσεις και τους προορισμούς μας.<br />Φιλιά πολλά σε όλους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-5231388738322174367?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-69520968444598143852008-02-25T22:12:00.000+02:002008-02-25T22:13:42.046+02:00<span style="color:#990000;">Τι ν’ απέμεινε τάχα από τον Οδυσσέα που γύρισε;<br />Η Πηνελόπη στέκεται μακριά του<br />Κι αναρωτιέται: τι απέμεινε από την αγάπη που της είχε;<br />Νύμφες πολλές –της είχε μαντέψει ο Κάλχας- είχε γνωρίσει στην κλίνη του<br />Τραχιές μέρες έζησε στη θάλασσα και στις αφιλόξενες στεριές.<br />Ποιος ήταν πια ο Οδυσσέας;<br />Ποιος ήταν γι’ αυτήν;<br />Θα μπορούσε ακόμα να γελάσει κυνηγώντας την γύρω<br />απ’ τη βαριά ριζωμένη τους κλίνη;<br />Θα μπορούσε να ξεκινήσει απ’ την αρχή<br />Αν χρειαζόταν<br />Το χτίσιμο της ίδιας αυτής κλίνης;<br />Ή τώρα που γύρισε, θα πέσει στο κρεβάτι<br />Και θα μείνει σιωπηλός για πολύ<br />Με τα μάτια χαμένα<br />Αναμετρώντας όσα έζησε, όσα κέρδισε κι όσα έχασε<br />Μακριά της;<br />Φοβάται πως τώρα που γύρισε<br />Θα είναι πιο μακριά της<br />Πιο μακριά απ’ όσο όταν έλειπε…</span><br /><br /> <br /><span style="font-size:85%;">Η μεγαλύτερη ξενιτειά είναι να κοιτάς τον άλλον στα μάτια και να ξέρεις πως λείπει… Από αυτή την ξενιτειά γυρισμός δεν υπάρχει… </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-6952096844459814385?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-81098886255472625782008-02-19T21:04:00.004+02:002008-02-23T21:05:53.399+02:00<span style="font-size:85%;">Διαβάζοντας τον Όμηρο έπεσα πάνω σε μια παρομοίωση που αφορά τον Οδυσσέα, αλλά κατ' επέκταση περιγράφει τον άνθρωπο με τρόπο που δεν το έχω ξανασυναντήσει στα μακρινά μου ταξίδια μέσα στις λέξεις. Το μεγαλείο του ανθρώπου, τις ιδιότητές του, τη χαρά του Ομήρου για τον Άνθρωπο, την πίστη του σ' αυτόν. Απολαύστε το:</span><br /><br /><span style="font-size:78%;">(Ο Οδυσσέας γυμνός μετά την ταλαιπωρία του στη θάλασσα έξω απ' το νησί των Φαιάκων, καταφέρνει να πατήσει στεριά, και γυμνός ετοιμάζει τη στρωμνή του για να ξεκουραστεί.)</span><br /><span style="font-size:78%;"></span><br /><span style="color:#990000;">"Τρύπωσε εκεί, κάτω από θάμνα δίδυμα, ελιά κι αγρίλι που ξεφύτρωναν μαζί.</span><br /><span style="color:#990000;">Δεν έφτανε ως εδώ το μένος των υγρών ανέμων,</span><br /><span style="color:#990000;">δεν τα χτυπούσε αυτά τα θάμνα ήλιος με τις αχτίνες του,</span><br /><span style="color:#990000;">όταν σηκώνεται λαμπρός, μήτε η βροχή τα διαπερνούσε.</span><br /><span style="color:#990000;">τόσο πυκνά συμπλέκονταν το 'να μαζί με τ' άλλο.</span><br /><span style="color:#990000;">Γλίστρησε ο Οδυσσέας στον κόρφο τους, και με τα χέρια του</span><br /><span style="color:#990000;">φτιάχνει το στρώμα του παχύ κι ευρύχωρο,</span><br /><span style="color:#990000;">από τα φύλλα τα πολλά που ήταν χυμένα γύρω, τόσο και τέτοιο,</span><br /><span style="color:#990000;">που θα μπορούσε δυο και τρεις ανθρώπους να τους προφυλάξει,</span><br /><span style="color:#990000;">ακόμα και σε χειμωνιάτική ώρα, όταν βαραίνει ο καιρός πολύ. </span><br /><span style="color:#990000;">Το έργο του κοιτώντας, βασανισμένος ο Οδυσσέας και θείος,</span><br /><span style="color:#990000;">ένιωσε μέσα του χαρά. στη μέση ξάπλωσε ρίχνοντας </span><br /><span style="color:#990000;">από πάνω του σωρό τα φύλλα.</span><br /><span style="color:#990000;"><em>Πώς κάποιος έκρυψε δαυλό μέσα στη μαύρη στάχτη,</em></span><br /><span style="color:#990000;"><em>σε χτήμα απόμερο, που γείτονες στο πλάι του δεν έχει, σώζοντας έτσι</em></span><br /><span style="color:#990000;"><em>το σπέρμα της φωτιάς, που να μην είναι ανάγκη απ'αλλού ν'ανάβει.</em></span><br /><span style="color:#990000;"><em>με ένα δαυλό παρόμοιος ο Οδυσσέας σκεπάστηκε με φύλλα</em>. "</span><br /><span style="color:#990000;"></span><br /><span style="color:#000000;">Οδυσσέας: Οι άπειρες δυνάμεις της φωτιάς, οι καταστρεπτικές κι οι ζωογόνες. Οι άπειρες δυνατότητες που έχει ο άνθρωπος κατακτώντας την. Ο άνθρωπος λοιπόν, είναι φωτιά. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8109888625547262578?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-26190549413643743032008-02-18T20:57:00.001+02:002008-02-18T20:57:48.897+02:00<span style="color:#990000;">Γιατί είναι να κλαις το θάνατο;<br />Εμένα μου τραγούδησε το πιο όμορφο τραγούδι<br />Μου τα ψιθύρισε τα μυστικά και πάει<br />Δεν θα πεθάνω πια<br />Μα ζει κοντα μου πάντοτε<br />Κάθεται δίπλα μου, κι αφοσιωμένος με κοιτάζει.<br />Μαύρη στολή, σε μαύρο θρόνο<br />Μαύρο μαστίγιο, και μάτια που καινε.<br />Μα μου γνεφει ήρεμα, να μη φοβάμαι.<br />Θα με σκεπάσει τρυφερά κάποτε<br />Θα με σκεπάσει<br />Θα με φιλήσει στα μαλλιά<br />Και θα χαϊδέψει το κορμί μου ήσυχα<br />Καθώς θα επιστρέφει στην εστία του.<br />Θα ξεκρεμάσει από πάνω μου αργά<br />Με σεβασμό και δέος<br />Θα ξεκρεμάσει<br />Όλες τις στολές που ενδύθηκα<br />Σ’ όλους τους ρόλους που έπαιξα<br />Θα πλύνει τις πληγές με λάδι, μαλακά<br />Και θα περνούν μια μια οι στιγμές που<br />Τις απέκτησα,<br />απ’ το μυαλό του θα περνούν.<br />Μ’ ένα μειδίαμα συμπόνοιας στοργικό<br />Θα καθαρίσει τα αίματα<br />Τα σημάδια απ’ τα φιλιά<br />Τις υποσχέσεις<br />Και καθαρή θα με παραδώσει<br />Στην τρυφερή του αταραξία.<br />Και θα ‘ναι ο μόνος<br />Ο μόνος<br />που θα στέκεται πάντα<br />Κοντά μου<br />Μαζί μου<br />Και δίπλα μου<br />Γιατί να κλάψω το θάνατο;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-2619054941364374303?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-32458456922203157402008-02-14T09:46:00.008+02:002008-02-14T16:10:21.909+02:00<span style="font-size:85%;">Διάβασα τώρα το πρωί ένα κομμάτι από την Οδύσσεια που μου φάνηκε εξαιρετικά δυνατό. Είναι η περιγραφή του συζυγικού κρεβατιού του Οδυσσέα και της Πηνελόπης. Το παρουσιάζω εδώ και τα σχόλια δικά σας:</span><br /><br /><span style="font-size:78%;">(Μιλά ο Οδυσσέας)<br /></span><span style="color:#990000;">"Γυναίκα, άσχημο λόγο πρόφερες που την ψυχή δαγκώνει.</span><br /><span style="color:#990000;">Ποιος μετακίνησε την κλίνη; Το βλέπω δύσκολο</span><br /><span style="color:#990000;">και για τον έμπειρο τεχνίτη ακόμη. μόνον θεός, αν ήθελε,</span><br /><span style="color:#990000;">θα το μπορούσε κατεβαίνοντας να της αλλάξει θέση. θνητός που ζει,</span><br /><span style="color:#990000;">κι αν είναι στην ακμή της νιότης του, εύκολα δεν μπορεί να τη σαλέψει.</span><br /><span style="color:#990000;">Γιατί σ'αυτήν την τορνευτή μας κλίνη κάποιο σημάδι υπάρχει</span><br /><span style="color:#990000;">απαραγνώριστο -το 'καμα εγώ, άλλος κανείς.</span><br /><span style="color:#990000;">Φύτρωνε μέσα στους σπιτιού μας τον περίβολο κορμός μακρόφυλλης ελιάς,</span><br /><span style="color:#990000;">πάνω στο θαλερό της φούντωμα, χοντρός σαν μια κολόνα.</span><br /><span style="color:#990000;">γύρω του εγώ την κάμαρη έχτισα και την ανέβασα</span><br /><span style="color:#990000;">με πέτρες πανωτές στο τελικό της ύψος. μετά τη στέγασα</span><br /><span style="color:#990000;">καλά από πάνω, και την ασφάλισα με κολλητά πορτόφυλλα,</span><br /><span style="color:#990000;">να αρμόζουν μεταξύ τους.</span><br /><span style="color:#990000;">Τότε πια κούρεψα κλαδιά και φούντες της μακρόφυλλης ελιάς, </span><br /><span style="color:#990000;">κλάδεψα με επιδέξια τέχνη τον κορμό απ' την ρίζα του,</span><br /><span style="color:#990000;">με το σκεπάρνι τον πελέκησα, τον στάθμισα</span><br /><span style="color:#990000;">για να ισιώσει, τον δούλεψα να γίνει κλινοπόδαρο, κι άνοιξα</span><br /><span style="color:#990000;">πάνω του τρύπες με το τρυπάνι. Αρχίζοντας μετά τον πλάνησα</span><br /><span style="color:#990000;">κι άπλωσα του κρεβατιού την τάβλα. τελειώνοντας,</span><br /><span style="color:#990000;">μ'ασήμι, μάλαμα και φίλντισι την κλίνη στολισα, και τάνυσα</span><br /><span style="color:#990000;">λουριά βοδιού, απ'την πορφύρα φωτεινά.</span><br /><span style="color:#990000;">Αυτό είναι το σημάδι που σου φανερώνω. μόνο που δεν γνωρίζω πια, </span><br /><span style="color:#990000;">γυναίκα, αν παραμένει ριζωμένη η κλίνη μας ή μήπως</span><br /><span style="color:#990000;">άλλος αλλού την έστησε, κόβοντας σύρριζα το λιόδεντρο..."</span><br /><span style="color:#990000;"></span><br /><span style="font-size:85%;color:#000000;">Μια ευχή για τους ερωτευμένους, γυναίκες και άντρες: είθε ο έρωτάς σας να είναι φτιαγμένος από παρόμοιο ριζωμένο δέντρο, να τον έχει τορνεύσει ένας τέτοιος άνθρωπος, που ακόμα και στον θεϊκό Παράδεισο θα έχει πίστη και πόθο για τη δική του 'θνητή' δημιουργία. Έτσι να φτιάχνουμε κι εμείς τις σχέσεις μας: με τα σύμβολα του αιώνιου. Και να το κάνουμε συνειδητά -γιατί δεν έχουμε τίποτα πιο σημαντικό από αυτή τη γνώση. Τότε θα έχει νόημα για την Πηνελόπη να περιμένει, και για τον Οδυσσέα να απαρνηθεί την αθανασία. </span><br /><span style="font-size:85%;">(Εντάξει, Οδυσσέα, με έπεισες.) :-)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-3245845692220315740?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-90210224194263347932008-02-14T09:31:00.004+02:002008-02-14T09:43:06.934+02:00<span style="font-size:85%;">Χθες άκουσα ένα πολύ όμορφο ποίημα που επειδή με εκφράζει σε μεγάλο βαθμό, αποφάσισα να το βάλω στο χώρο αυτό, σαν ένα κομμάτι δικό μου -όπως δικά μας μπορεί να αισθανόμαστε κάποια από τα έργα των άλλων. Το ποίημα έγραψε ο Σάββας Μούττης, από τη Ρόδο. Τον ευχαριστώ που το έγραψε, που το μοιράστηκε μαζί μου και που μου επέτρεψε να το 'δημοσιεύσω' σ'αυτό το χώρο.</span><br /><span style="font-size:85%;">Σήμερα είναι και η 'γιορτή των ερωτευμένων'. Έτσι, το ποίημα αυτό μπορεί να θεωρηθεί ένα δώρο-σκέψη σε όσους είναι ερωτευμένοι, με την ευχή να είναι πάντα ερωτευμένοι -με τον άνθρωπό τους, με τη δουλειά τους, με τον κόσμο, με την ποίηση, με τον έρωτα, με ό,τι άλλο μπορεί να ερωτευτεί ένα μυαλό. </span><br /><span style="font-size:85%;">Χρόνια Πολλά στο Γιώργη Βενετούλια, έναν αυθεντικά και αποδεδειγμένα ερωτευμένο με τη λαογραφία και την παράδοση της Ελλάδας. Και στα δικά μας οι υπόλοιποι!</span><br /><br /><span style="color:#990000;"><strong>Ποίηση και έρωτας<br />(Ή αλλιώς μάθημα ανάγνωσης)<br /></strong>Τα μάτια<br />-είπε-<br />είναι μονάχα ένα κομμάτι κρέας,<br />όταν αυτό που βλέπουν<br />είναι απλώς λέξεις.<br />Όπως<br />-συνέχισε-<br />και οι λέξεις<br />είναι μονάχα γράμματα<br />όταν αυτό που βλέπουν<br />είναι απλώς αισθήματα.<br />Και σηκώθηκε να τρέξει προς την θάλασσα.<br />Τα πόδια της γέμισαν άμμο μέχρι να φτάσει<br />και βγάζοντας το μπικίνι μόλις βουτούσε,<br />γύρισε και, Έλα<br /> -φώναξε-<br />η θάλασσα είναι τώρα<br />όπως τώρα είμαι και εγώ…<br />Ένα μεγάλο κύμα τη σκέπασε ολόκληρη<br />σβήνοντας τα χνάρια που είχε αφήσει στην άμμο...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-9021022419426334793?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-74834136106345203682008-02-12T21:59:00.000+02:002008-02-12T22:00:44.582+02:00<span style="font-size:85%;">Αναδημοσιεύω ένα κείμενο που εύχομαι να έχει πάρει μια απάντηση μέχρι σήμερα. Για την περίπτωση που δεν έχει, βοηθήστε όλοι όσοι μπορείτε.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><br />ΒΟΗΘΕΙΑ.ΣΑΣ ΕΚΛΙΠΑΡΩ ΣΑΝ ΜΑΝΑ. ΣΤΙΣ 17-2-2007 ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΘΕΡΙΣΟΣ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ 30 ΩΡΑ 17 ΚΑΙ 15 ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΝΕΚΡΟ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ 23 ΕΤΩΝ.ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟ JEEP ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ STOP ΠΑΡΕΣΥΡΕ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ.ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ. ΜΟΛΟΝΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 2102029145 ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ. ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΑΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-7483413610634520368?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-37957499692892989462008-02-10T10:39:00.000+02:002008-02-10T11:32:01.365+02:00<a href="http://bp0.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R66464PJuVI/AAAAAAAAABg/P_gn5CT9ciw/s1600-h/DSC01236.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165269144308398418" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R66464PJuVI/AAAAAAAAABg/P_gn5CT9ciw/s320/DSC01236.JPG" border="0" /></a> Κυριακή πρωί. Βρέχει. Τα καιρικά φαινόμενα στολίζουν πάντα το χωριό μου, ποτέ δεν του χαλούν την εικόνα -έτσι συμβαίνει σε όλα τα χωριά, φαντάζομαι. Αυτή την εικόνα βλέπω αυτή τη στιγμή από το βορινό παράθυρο του γραφείου μου.<br /><div><div>Η δεύτερη κι η τρίτη φωτογραφία </div></div><div>απεικονίζει τη θέα από </div><div>το ανατολικό παράθυρο. </div><br /><div><br /></div><br /><div><a href="http://bp1.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R666-IPJuXI/AAAAAAAAABw/KWyF0_K26Rg/s1600-h/DSC01238.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165271399166228850" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R666-IPJuXI/AAAAAAAAABw/KWyF0_K26Rg/s320/DSC01238.JPG" border="0" /></a>Θα υπήρχε κι ο Ψηλορείτης, αλλά τα σύννεφα δεν τον αφήνουν να φανεί.</div><br /><div><br /></div><br /><div>Η βροχή χτυπάει δυνατά τα τζάμια, και οι βροντές αντηχούν πάνω απ'το κεφάλι μου. Χειμώνας μαλακός, χωρίς ιδιαίτερο κρύο και φέτος. </div><br /><div><br /></div><div></div><div>Το χωριό μου: μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας. Με όλα τα θετικά και τα αρνητικά της.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165270535877802338" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R666L4PJuWI/AAAAAAAAABo/dB9KSbXOeL8/s320/DSC01237.JPG" border="0" /> Με όλη τη </div><div>ζεστασιά των ανθρώπων, με όλη την ορμή για εξουσία, με όλη την πυρετική δράση, τα σχέδια, τους προγραμματισμούς, τα όνειρα που μπορούν να υλοποιηθούν -εδώ καλύτερα από πολλά άλλα μέρη.</div><div></div><div>Οι νέοι σε πυρετό: ετοιμάζουν τη γιορτή της παρουσίασης όλων των ομάδων που θα πάρουν μέρος στο Κυνήγι Θησαυρού Γεροποτάμου. Ετοιμάζουν το ίδιο το Κυνήγι οι δικοί μας φέτος. </div><br /><div>Οι μεγαλύτεροι -αλλ΄ όχι παροπλισμένοι- κόβουν τη Βασιλόπιτα σήμερα του Δημοτικού και του Νηπιαγωγείου τους, έχουν φτιάξει ομάδα γυμναστικής και ομάδα γονέων (με συντονιστή το Κέντρο Πρόληψης κατά των Ναρκωτικών του Ρεθύμνου), και ετοιμάζουν ενημερωτικές ομιλίες για θέματα εκπαίδευσης και ατομικής βελτίωσης.</div><br /><div>Το χωριό μου είναι μια μικρή μονάδα ανθρώπων, που αγαπιούνται, αντιδρούν, προτείνουν, ζουν, διεκδικούν. Δεν είναι ρόδινα τα πράγματα πάντα. Οι συγκρούσεις είναι ορατές, οι πολώσεις έντονες. Είμαστε άνθρωποι. Ζωντανοί. Με όλη τη σημασία της λέξης. Καλοί και κακοί όλοι μας, αγνοί και διεφθαρμένοι, τυφλοί και αθώοι. Είμαστε άνθρωποι.</div><div></div><div>Η βροχή συνεχίζεται. Το αγαπώ πολύ αυτό το χωριό. Το αγαπούσα από παιδί, και τώρα το λατρεύω περισσότερο. Για όλα αυτά που μου προσφέρει: τη φύση του, τους ανθρώπους του, την αγάπη του, τη γνώση της ανθρώπινης ψυχής, τα πειράματα που άλλοτε πετυχαίνουν κι άλλοτε όχι. Για το ψάξιμο, για το καινούργιο, για το όλο και πιο φιλόδοξο. </div><div></div><div>Κάποτε αυτό το χωριό μπορεί και να μην υπάρχει. Ίσως τα παιδιά μας να μη μείνουν εδώ, αλλά να καταλήξουν σε διάφορες πόλεις. Ο καθένας λατρεύει κάτι άλλο. Μπορούν να αγαπήσουν εξίσου κάτι άλλο, να πάρουν και να δώσουν κάτι διαφορετικό. Να γίνουν ευτυχισμένοι με κάτι που εγώ δεν γνωρίζω. Εγώ απλώς απολαμβάνω που είμαι τώρα εδώ, που εγώ ΕΙΜΑΙ αυτό το χωριό, που το κάνω να είναι αυτό που είναι, και του παίρνω και του δίνω όλα αυτά που αγαπώ. </div><br /><div>Η ομίχλη τύλιξε τις σκέψεις μου.<a href="http://bp2.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R67C2YPJuZI/AAAAAAAAACA/i-aF4stlz_A/s1600-h/DSC01239.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165280062115264914" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R67C2YPJuZI/AAAAAAAAACA/i-aF4stlz_A/s320/DSC01239.JPG" border="0" /></a></div><br /><div></div><div>Δεν ξέρω πώς θα σας φανούν </div><div>αυτές οι σκέψεις. </div><div>Ήθελα μονάχα να τις πω. </div><br />Ίσως στο πίσω μέρος του μυαλού μου<br /><div>να υπάρχει η επιθυμία να περάσω</div><div>ένα αισιόδοξο μήνυμα στους</div><div>κατοίκους της επαρχίας. </div><div>Ίσως να θέλω να περάσω ένα </div><div>μήνυμα διεκδίκησης στους ανθρώπους των αστικών κέντρων.Ίσως πάλι να με χτύπησε απλώς ο έρωτας...</div><br /><div>Καλά να περνάμε όλοι μας... Σε χώρες και χωριά!</div><br /><div><br /></div><br /><div><a href="http://bp0.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R666L4PJuWI/AAAAAAAAABo/dB9KSbXOeL8/s1600-h/DSC01237.JPG"></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-3795749969289298946?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-5077230843649923122008-02-05T20:47:00.001+02:002008-02-05T21:01:58.664+02:00Νέες σκέψεις εξαιτίας του Ομήρου. Είπε κάποιος ότι ο Όμηρος μπορεί να είναι γυναίκα; Ας δούμε τις γυναίκες: Η Αθηνά και η Πηνελόπη, τα σύμβολα της σύνεσης. Η Αθηνά βέβαια έχει και μερικά πάθη που την κάνουν μια παράξενη φιγούρα (είναι ερωτευμένη με τον Οδυσσέα, ή δεν είναι, τέλος πάντων, ας μας απαντήσει στο επόμενο επεισόδειο!). Το λέω αυτό επειδή όταν μιλάει για την Καλυψώ, το πρώτο που βρίσκει να πει στην αλφα ραψωδία είναι πρόκειται για την κόρη του Άτλαντα του οποίου η γνώμη γυρίζει μόνο στο κακό και το δεύτερο, όταν έχει πάρει μορφή ανθρώπου και μιλά στον Τηλέμαχο, ότι τον Οδυσσέα κρατούν βάναυσοι άνθρωποι. Μεγάλη εκτίμηση τρέφει για την Καλυψώ όπως βλέπετε. Για την Καλυψώ που παρακάτω ο ποιητής την στολίζει με όμορφα μεν επίθετα, αλλά ο Οδυσσέας κλαίει σπαρακτικά θέλοντας να φύγει απο κοντά της.<br />Έχουμε και την Κίρκη, άλλο σύμβολο της γυναικείας 'σατανικότητας'. Θα την δω πιο αναλυτικά αργότερα.<br />Έχουμε τις πιστές σκλάβες, εκ των οποίων μία, ο Λαέρτης, όταν ήταν νεαρή, την αγόρασε προς 20 βόδια -φαντάζομαι αστρονομική τιμή για σκλάβα- αλλά παρόλο που την τίμησε σαν τη γυναίκα του ΔΕΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΜΑΖΙ ΤΗΣ για να μην θυμώσει η νόμιμη σύζυγος.<br />Ως εδώ πάντως, και ειδικά ορμώμενη από τις περιπτώσεις της 'απορριπτέας' Καλυψώς και Κίρκης, της 'συνετής' Πηνελόπης (συντηρητικό πρότυπο), της σκλάβας που δεν την εκμεταλλεύτηκαν σεξουαλικά, δε μου φαίνεται ότι ο ποιητής της Οδύσσειας ήταν ποιήτρια.<br />Θέλω βέβαια να ξαναδώ αυτά τα πρότυπα της σεβαστής συνετής ΘΝΗΤΗΣ γυναίκας και της όμορφης αλλά ύπουλης νεράιδας για να πιάσω το πνεύμα του ποιητή κάπως πιο βαθιά. Προς το παρόν δεν ξέρω γιατί, αλλά μου βγαίνει μια διαμαρτυρία. Αν έκανε σύμβολα τις γυναίκες για να πει κάτι, τους άνδρες τους έκανε αντίστοιχα σύμβολα για να πει κάτι άλλο;<br />Όχι, δεν είμαι φεμινίστρια, και μακριά από μένα αυτή η ταμπελίτσα. Αλλά μου προκύπτει η διαμαρτυρία ως εκπρόσωπος ενός φύλου που έχει τραβήξει πολλά, έχει στερηθεί και στερείται πάρα πολλά, και έχει φορτωθεί όλων των ειδών τις αρνητικές ταμπέλες -χωρίς να έχει εκτιμηθεί δεόντως η συναισθηματική της προσφορά στο χτίσιμο και στη διατήρηση μιας σχέσης, της ομορφιάς αυτού του κόσμου, χωρίς να αναφέρω τα πιο σημαντικά (μητρότητα κλπ). Μια απλή θλίψη ήθελα να δηλώσω. Και να ρωτήσω ένα Γιατί τόσος φόβος;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-507723084364992312?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-41379114556783804172008-02-01T21:13:00.000+02:002008-02-01T21:18:26.016+02:00Ταινίες που παρακολούθησα τελευταία και μου άρεσαν είναι οι εξής:<br /><br />Prestige<br />Mr Brooks<br />Ο πληροφοριοδότης<br />Σαν παράδεισος (!!)<br />Ο τίγρης και το χιόνι<br /><br />Προτείνετε κι εσείς τις ταινίες που σας άρεσαν!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4137911455678380417?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-21388596170192213142008-01-29T22:37:00.000+02:002008-01-29T23:10:08.692+02:00<span style="color:#990000;">Δεν ήμουν ποτέ όσο ζούσε φανατική του υποστηρίκτρια. Τον παρακολουθούσα όπως όλοι -με περίσκεψη. Δεν υπολόγισα ποτέ πως θα με καλούσε έτσι όπως καλούν οι εκλεκτοί -με το θάνατό του. Τώρα το ξέρω: είχα άδικο. Τώρα, όπως όλοι μας, μπορώ να τον δω. Απαλλάχτηκε από τη βαριά καταδίκη τού να λέγεσαι άνθρωπος. Εμείς οι ζωντανοί δεν αναγνωρίζουμε σε άλλους ζωντανούς και πολλά εύσημα. Στους πεθαμένους μόνο ανοίγουν τα μάτια μας, χαλαρώνει ο εγωισμός μας, και βλέπουμε την καθαρή τους ουσία. Και όχι πάντα.<br />Ο Χριστόδουλος ως αρχιεπίσκοπος αφήνει βαριά παρακαταθήκη. Το πειστικό πλησίασμα των νέων. Τώρα μπορώ να αξιολογήσω το χαμόγελό του. Δεν είναι αργά, το ξέρω. Αυτό το χαμόγελο αφήνει πίσω του. Δύσκολη ανάβαση για κάποιον που δεν έχει τέτοιες αξίες. Οι νέοι όμως δικαιούνται να γίνουν αποδεκτοί. Δικαιούνται την εξέγερση. Κανείς δεν μπορεί να τους κρίνει και να τους στερήσει το δικαίωμα στην αγάπη, στην αποδοχή. Η Εκκλησία πρέπει να αφήσει πίσω της τη λέξη 'αμαρτία', και να ανοίξει τα χέρια διάπλατα. Μόνο με χαμόγελο μπορεί να πλησιάσει ο άνθρωπος έναν άλλον άνθρωπο. Λοιπόν, η Εκκλησία, δεν είναι εδώ για το ποίμνιο; Για ποιον είναι; Δεν υπάρχει αμαρτία. Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν επειδή δεν μπορούν να πράξουν αλλιώς. Άνθρωποι που ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να συγχωρέσουν τον εαυτό τους, και βασανίζονται, επειδή κάποιος εφεύρε τη λέξη 'αμαρτία'. Αυτοεπιτιμητές, αυτομαστιγούμενοι, προς τι; Τι κερδίζει η Εκκλησία αν ο καθένας μας μαστιγώνεται μακριά της; Τι νόημα μπορεί να δώσει αυτό σ' έναν σκεπτόμενο άνθρωπο;<br />Η Εκκλησία πρώτη πρέπει να δώσει συγχώρηση στον εαυτό της που απομακρύνει τους ανθρώπους από αυτή. Είναι η Μάνα. Που όλοι θέλουμε να ζήσουμε κοντά της, κι αυτή μας γυρίζει την πλάτη και δε μας μιλά. Ή που αρχίζει το κήρυγμα για τη δήθεν ενάρετη ζωή. Ποιος είναι τόσο ενάρετος που δεν καταλαβαίνει εκείνο τον συνάνθρωπο που πέφτει άθελά του σε σφάλματα, ή ποιος είναι αυτός που θα παραχωρήσει συγχώρεση στον άλλο που εξαιτιας των συγκυριών παίρνει μια 'λάθος' απόφαση; Ποια είναι η λάθος απόφαση; Ποιοι είμαστε εμείς που θα κρίνουμε τον άλλο και θα τον κοιτάξουμε με αυτό το αυστηρό μάτι του δικαστή;<br />Η Εκκλησία είναι η Μάνα που στερηθήκαμε, κι όχι επειδή δεν μας άρεσε η πειθαρχία που μας επέβαλλε. Τη στερηθήκαμε, Χριστόδουλε, επειδή ήταν μια αποκρουστική μάνα. Βάναυση προς την ψυχή μας, ψυχρή προς τον αγώνα και τη ζωή μας. Ας πάψει πια αυτή η συμπεριφορά. Οι νέοι έχουν ανάγκη από φάρους, από ανοιχτές αγκαλιές, από συζήτηση, από καθοδήγηση, αλλά όχι από τιμητές. Η ψυχή των ανθρώπων δεν είναι σακί να το ζυγίζουμε και να εκτιμάμε την αξία του σύμφωνα με το περιεχόμενο σε 'ενάρετες πράξεις'. Όλοι μας έχουμε αξία, όλοι μας θέλουμε να μας αγαπούν, κι αν μας αγαπούν, το περιεχόμενό μας μπορεί να αλλάξει.<br />Ο πήχυς μπήκε ψηλά. Η φωνή ακούστηκε. Ο σπόρος έπεσε. Η καλή πρόθεση, το βήμα προς τον άλλο. Η λησμονιά στα παρωχημένα φυλάκια των προκαταλήψεων. Η αγάπη που ήθελε να διδάξει ο Χριστόδουλος, είναι ο πήχυς. Τότε δεν το είδα. Ήμουν κι εγώ άνθρωπος, και τα μάτια μου ήταν από χώμα -και εξακολουθούν να είναι.<br />Το μόνο που μπόρεσα να δω ήταν πως ο μόνος τρόπος να πείσουμε τον άλλο είναι οι πράξεις μας. 'Λόγια, λόγια, λόγια, λόγια ψεύτικα' που λέει και το τραγούδι είναι κύμβαλα αλαλάζοντα, και είδαμε πού έχει φτάσει η εκκλησία με το παράδειγμα που έδινε μέχρι πριν λίγο καιρό. Να πηγαίνουν οι γιαγιάδες κι οι παπούδες μόνο στις λειτουργίες κάθε Κυριακή, κι οι υπόλοιποι κάθε Πάσχα, άντε και σε κανένα μνημόσυνο. Ο κληρικός είναι ένας από μας, και μάλιστα αυτός που έχει χρέος ιερό να ασχοληθεί με το ποίμνιό του. Δεν έχει αργία, δεν πρέπει να έχει. Αν δώσει το παράδειγμα, οι άλλοι θα ακολουθήσουν. Αν πιστεύει και αγαπά αυτό που κάνει, θα πείσει. Αν είναι μόνο να παπαγαλίζει όσα διάβασε στα 'γεροντικά', τότε... Γέλιο, αγάπη, μεγαλοθυμία, συμπόνοια, ανοιχτό μυαλό χρειαζόμαστε. Διαφορετικά, όλοι μπορούμε να κάνουμε τους κατηγόρους στους συνανθρώπους μας.<br />Μια τελευταία σκέψη με την ευκαρία της 'αναχώρησης' του αρχιεπισκόπου: Αμαρτία είναι μόνο αυτή: να πρέπει να πεθάνει ο καθένας μας, ώστε να μπορέσουν οι διπλανοί του να αποτιμήσουν την αξία του, την προσφορά του, τις αρετές του. Μικρόψυχοι που είμαστε...<br />Ώστε, Χριστόδουλε, είσαι ακόμα εδώ. Κι αν ήσουν κάποτε 'το κακό παιδί' για κάποιους, τώρα έγινες το 'κακό επικίνδυνο παιδί΄. Και για πρώτη φορά το σκέφτομαι: μερικές φορές ο θάνατος δεν είναι παρά μόνο η αρχή... :-)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-2138859617019221314?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-85674789275868496332008-01-29T22:06:00.000+02:002008-01-29T22:36:52.534+02:00<a href="http://bp3.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R5-IGL3SIAI/AAAAAAAAABY/iorGi287uEo/s1600-h/DSC00543.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160993337835134978" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R5-IGL3SIAI/AAAAAAAAABY/iorGi287uEo/s320/DSC00543.JPG" border="0" /></a> Τα μποτάκια της ορειβασίας στα πόδια, κασκόλ, σκούφος, και μια κάμερα. Κάποιος μου ζήτησε λίγο αέρα από τα βουνά μας και εγώ σπεύδω να ανταποκριθώ.<br />Αυτές οι διαδρομές στο βουνό είναι 'ανάβαση' δύσκολη, με παραπέμπουν στις εσωτερικές 'αναβάσεις'. Μια βόλτα στη θάλασσα πάλι με παραπέμπει σε πολύ πιο ήπιες καταστάσεις.<br />Αφιερωμένη αυτή η φωτογραφία στους λάτρεις της γλυπτικής απο χιόνι, και στους νοσταλγούς του χωριού μας... Από τον Ψηλορείτη με τις κρύες ανάσες...<br />(Η φωτογραφία τραβήχτηκε από την Ανδριανή Ζαχαριουδάκη)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8567478927586849633?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-21645358168572202072008-01-29T21:53:00.000+02:002008-01-29T22:37:36.331+02:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160990593351032818" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R5-Fmb3SH_I/AAAAAAAAABQ/GBVGsxHNFog/s320/DSC00545.JPG" border="0" /><br />Εικόνες που αισθητοποιούν την έννοια και την ορμή του ανέμου.Μικρά αγκάθια που ο άνεμος τα στόλισε με την παγωμένη ανάσα του. Δείτε τη φορά του ανέμου που ακινήτησε πάνω τους. (Και αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από την Ανδριανή Ζαχαριουδάκη.)<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R5-E3r3SH-I/AAAAAAAAABI/J1wdP1vdbTc/s1600-h/DSC00546.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160989790192148450" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R5-E3r3SH-I/AAAAAAAAABI/J1wdP1vdbTc/s320/DSC00546.JPG" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R5-E3r3SH-I/AAAAAAAAABI/J1wdP1vdbTc/s1600-h/DSC00546.JPG"></a><br /><br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R5-E3r3SH-I/AAAAAAAAABI/J1wdP1vdbTc/s1600-h/DSC00546.JPG"></a><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R5-E3r3SH-I/AAAAAAAAABI/J1wdP1vdbTc/s1600-h/DSC00546.JPG"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-2164535816857220207?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-32696506354695018052008-01-28T10:16:00.000+02:002008-01-28T10:17:56.772+02:00<span style="color:#990000;"><br />Έζησα κάποτε.<br />Τώρα η ζωή μοιάζει<br />Με πονοκέφαλο<br />Που αλωνίζει το κρανίο μου.<br />Τα μάτια κοιτούν<br />Και τα αυτιά αντιλαμβάνονται<br />Πως δεν είμαι πια εδώ.<br /><br />Και πού να πήγα άραγε;<br />Ποιος μ’έδιωξε κι απ’του σαρκίου μου<br />Την κατοικία;<br />Ποιος πήρε τα κλειδιά;<br /><br />Μήπως και τελικά<br />Εγώ φεύγω μαζί τους<br />Καθώς φεύγουν;<br />Μήπως αφήνω μια ζωή που θεωρώ χαμένη<br />Και ψάχνω την ουσία που νομίζω πως θα μου δώσουν<br />Αν είμαι δίπλα τους;<br /><br />Κι αν είναι αυτό,<br />Εκείνοι έφυγαν και παν<br />Εγώ γυρίζω έξω κι απ’τη δική μου κατοικία<br />Πλάνις<br />Χωρίς κλειδιά<br />Χωρίς διάθεση να μπω<br />Σκοτεινά θα ‘ναι,<br />και μόνο μια τηλεόραση αναμμένη θα φωτίζει<br />Θα κάνει ψύχρα και οι καναπέδες θα’ναι άδειοι.<br />Πού να πάω…<br />Θα καθίσω γωνία σ’έναν καναπέ<br />Κι ίσως κοιμήσω το παράπονο<br />Παρακολουθώντας κωμωδίες του βωβού…<br />Εδώ θα μείνω…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-3269650635469501805?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-74297347406623166562008-01-27T21:47:00.000+02:002008-01-27T21:48:36.654+02:00<span style="color:#990000;">Θάλασσα μαύρη,<br />τη χαρά μου τη μοίρασα στους πολλούς<br />κι έμεινα με τα χέρια άδεια.<br />Τώρα περιμένω από την ελεημοσύνη<br />του ενός<br />που δεν είναι ‘αρκετά φτωχός’ για να μπορεί<br />να μ’ελεήσει.<br />Θάλασσα μαύρη,<br />την αγάπη φύλαξα σ’ένα κουτί<br />και πορεύομαι με τα κουρέλια<br />που μου φαίνονται πορφύρες.<br />Θάλασσα, μάθε μου,<br />μάθε μου να μετρώ<br />με αριθμούς, που κρατούν οξύ τσεκούρι<br />μάθε μου να ντύνομαι<br />με τα φορέματα που μόνη μου<br />μόνη μου έπλεξα<br />μάθε μου να μη στέκω με τα χέρια ανοιχτά<br />Κατά το πέλαγος…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-7429734740662316656?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-37630831203226923422008-01-25T09:52:00.000+02:002008-02-05T21:02:44.746+02:00Καλά, έχω τρελαθεί πρωί πρωί με την Οδύσσεια. Ξεκινάω να αναρωτιεμαι αν δικαιούνται να ονομάζονται περσόνες τα πρόσωπα της Οδύσσειας και απαντώ πως όχι, γιατι οι συμπεριφορές τους δεν είναι αντιπροσωπευτικές σε ΄ολο το το εύρος τους. Πχ η Καλυψώ δε θρηνεί την απώλεια του αγαπημένου. Κι έρχεται ο Οδυσσέας και κλαίει με μαύρο δάκρυ. Επομένως η Καλυψώ δεν κλαίει επειδή κάτι άλλο ισχύει: Μάλλον επειδή φοβάται πως αν κλάψει θα κρατήσει κοντά της τον Οδυσσέα, κι αυτό είναι απαγορευμένο, οπότε φοβάται την οργή του Δία. Πωπω, δύναμη η γυναίκα…<br />Μου αρέσει σ’ αυτήν επίσης που στην αρχή παρουσιάζει στον Οδυσσέα ως δική της την απόφαση να τον αφήσει να φύγει, αλλά δεν ξερει αν συμφωνούν και οι θεοί μαζί της –για να τον τρομάξει ασφαλώς. Αλλά κατόπιν, όταν τρώνε και πίνουν, του αποκαλύπτει πως θα πατήσει το χώμα της πατρίδας του, αλλά πριν θα πάθει πολλά… (Θέλει να τον κρατήσει και βλέπει ότι δεν μπορεί. Οπότε μόνο η ειλικρίνεια σώζει την κατάσταση.)<br />Πάντως δεν πρόκειται να περάσει και πολλά ο Οδυσσέας: μια τρικυμιούλα μόνο… Κι εδώ που τα λέμε, αφού ο Οδυσσέας ήταν 7 χρόνια κοντά στην Καλυψώ, πάει να πει ότι οι περιπέτειές του κράτησαν 3 χρόνια μόνο. Όλα αυτά: Πολύφημος, Λαιστρυγόνες κλπ ήταν ΜΟΝΟ για 3 χρόνια. Και τα 7 τα πέρασε στο μέλι… αλλά φαίνεται ούτε το μέλι δεν είναι αρκετά καλό για μερικούς που τρώγονται συνεχώς προς νέες κατευθύνσεις…<br />Το φοβερό είναι ότι κάθε φορά που θα ασχοληθώ με την Καλυψώ, η ίδια μου βγαίνει μια δυνατή, ανθεκτική, πονηρή γυναίκα, αλλά ο Οδυσσέας μονίμως είναι ο κάτοχος της ‘αξίας’. Τελικά η Καλυψώ είναι μόνο το πρόσχημα για να δούμε τις αρετές ενός ανθρώπου που άλλοι, σήμερα, θα ονόμαζαν τρελό. Ή θα βγάλουμε όλοι το καπέλο μας στον πρώτο που διακύρηξε το ‘πατρίς –θρησκεία- οικογένεια’ (αλλά η θρησκεία πήγε άπατη, αφού τα άλλα δύο ενώθηκαν και έκαψαν την Καλυψώ). Ούτε και ο θεός δε μπορεί να νικήσει την πατρίδα και την οικογένεια; Μάλλον και αυτός βγάζει το καπέλο του, ε; Τόση αξία πια στον Οδυσσέα… (ιερόσυλη νιώθω να τον ειρωνεύομαι, αλλά μάλλον ως τέκνο, οφείλω να τον μιμηθώ, όπως το παιδί το γονιό του. Έτσι δεν κάνουν τα παιδιά στους γονιούς τους; Λατρεία, αλλά αμφισβήτηση.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-3763083120322692342?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-6062708767668764362008-01-24T22:02:00.001+02:002008-01-24T22:36:18.309+02:00Όταν ξεκίνησε η υπόθεση του Ζαχόπουλου να εμφανίζεται στα κανάλια, η αλήθεια είναι πως έφριξα. Όχι, δεν ήταν τόσο τα νούμερα που μεταφράζονταν σε ευρώ που με εξίταραν. Ήταν μάλλον εκείνη η ικανοποίηση να βλέπω τους αντιπροσώπους αυτού που κάποιοι ονομάζουν 'φιλόδοξους' ανθρώπους να πληρώνουν την ύβρη τους.<br />Ο Ζαχόπουλος -δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, και μακάρι να πάει καλά στην υγεία του, και να τελειώνει με αυτό το διασυρμό. Αλλά πλασαρίστηκε από τα ΜΜΕ ως ο άνθρωπος που χρησιμοποίησε τη θέση του εκμεταλευόμενος καταστάσεις για 'ίδιον ώφελος', που λένε. Ακούστηκε επίσης αρκετά αλαζονικός σε κάποιες δηλώσεις του που συσχέτιζαν το 'πρόσωπό' του με την ιδιότητά του 'υποστηρικτή' της κυβέρνησης, όπως αυτές προβλήθηκαν από τα ΜΜΕ. Από την άλλη η '35άχρονη' που χρησιμοποίησε για την επαγγελματική της άνοδο έναν υψηλά ιστάμενο. Το παραμύθι με την κοπέλα που κοιμήθηκε με τα 'κατάλληλα' άτομα και ανελίχθη... Αυτό που λέμε 'καπάτσα' δηλαδή; Χρησιμοποίησε ο ένας τον άλλον. Σκληρά και με διάρκεια... Κι όταν πήγε να καεί ο ένας, πήρε στο λαιμό του και τον άλλο.<br />Ποτέ δε με προσέλκυσε αυτό το μοντελάκι 'κοιμήσου με τον κατάλληλο άνθρωπο' για να δεις άσπρη μέρα. Αυτή η φτηνή φιλοδοξία που μάλλον κενοδοξία είναι. Γι' αυτό και παρόλο που ως ανθρωπίστρια λυπήθηκα που δυο άνθρωποι διασύρονται για τα σεξουαλικά τους πεπραγμένα -που λογικά θα έπρεπε να περνάνε εντελώς απαρατήρητα από τους διακριτικούς- από την άλλη χάρηκα που οι 'φιλόδοξοι' άνθρωποι έχουν κι αυτοί να φοβούνται. Έχουν κι αυτοί να ντρέπονται. Ο ένας να ντραπεί με τη σκέψη πως μια γυναίκα κοιμάται μαζί του μόνο και μόνο για να αποκτήσει δύναμη και εργασία, κι η άλλη, να ντραπεί που έκανε το κορμί της νόμισμα για ένα τόσο ετερογενές προϊόν. Νόμιζε πως 'τον κρατούσε' με τις δισκέτες. Τελικά κρατούσε την καταστροφή της. Νόμιζε κι εκείνος πως θα την ξεφορτωνόταν εύκολα ... κι έκανε λάθος. Μοιάζει πως άξιζαν ο ένας τον άλλο, ή πως ήταν αντάξιοι ο ένας του άλλου. Σκληροί παίκτες. Άραγε η σκληρότητα μαρτυρά μίσος ή αγιάτρευτο έρωτα; Δεν ξέρω τι απ'τα δυο να ευχηθώ να είναι. Απλώς δείχνω με το δάχτυλο αυτό το μοντέλο στα κορίτσια που 'θέλουν να εργαστούν σε πολυεθνική' μπερδεύονταις τη φιλοδοξία με τη ματαιοδοξία. Προσοχή, κορίτσια: το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται...<br />Καλή τύχη στους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας. Ήταν αρκετά σκληρό ότι κι οι δυο θεώρησαν πως ήταν καλυμμένοι αλλά συνειδητοποίησαν πως δεν ήταν καθόλου. Η ζωή συνεχίζεται και μετά τα σκάνδαλα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-606270876766876436?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-55440797945305395082008-01-23T22:26:00.000+02:002008-01-23T22:35:51.786+02:00Απόψε είχαμε στο Γυμνάσιό μας συνάντηση γονέων-καθηγητών για ένα δύσκολο τμήμα που παρουσιάζει προβλήματα προσαρμογής στο σχολικό περιβάλλον, προβλήματα συμπεριφοράς, προβλήματα πρόσληψης της γνώσης κ.λπ. Όλοι οι γονείς ρωτούσαν, αγωνιούσαν, όλοι οι καθηγητές έδιναν οδηγίες, και αγωνιούσαν επίσης για όλα τα παιδιά της τάξης. Κάθε γονιός για το δικό του, κάθε καθηγητής για 20 ή 30. Αυτό είναι το θέμα. Έτσι σκέφτηκα να δώσω στους γονείς ένα μήνυμα, που ίσως βοηθήσει στην εκπαιδευτική πορεία του παιδιού. Δυστυχώς, το παιδί, όταν γίνει μαθητής, χάνει κάθε άλλη ταυτότητα και είναι μόνο ΜΑΘΗΤΗΣ. Τα μετράμε όλα σύμφωνα με τις επιδόσεις του στο σχολείο. Λάθος μέγα αυτό, αλλά αν επιμένουμε να το κάνουμε, τουλάχιστον ας το υποστηρίξουμε κατάλληλα. Επειδή όλοι μας -κακά τα ψέματα- θέλουμε τα παιδιά μας να προχωρούν στο σχολείο, οφείλουμε να παρακολουθούμε την πρόοδό τους πιο ενεργητικά. Δηλαδή, μπήκε το παιδί στο γυμνάσιο; Πρώτον: του μιλάμε για τις νέες του υπευθυνότητες ως πιο μεγάλο παιδί πια -ευγένεια προς τους μεγαλύτερους, όχι κινητικότητα στην τάξη, προσήλωση στον καθηγητή, σημειώσεις-, αλλά όμως ελέγχουμε τα γραπτά του στο σπίτι , όπως όταν ήταν στο δημοτικό. Έλυσε την άσκηση; αν όχι γιατί; μήπως δεν κατάλαβε την εκφώνηση; μήπως θέλει τη βοήθεια του γονιού;<br />Ο γονιός δεν είναι δάσκαλος και δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει αυτό. Αν όμως επιλέξει να βοηθήσει το παιδί, τότε αυτός είναι ο μόνος δρόμος, διότι το δημόσιο σχολείο, με τους 20 ή 30 μαθητές στην τάξη, κακά τα ψέματα και πάλι, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα όπως θα θέλαμε όλοι. Μακάρι να ήταν τα πράγματα διαφορετικά -αυτό εύχονται γονείς, καθηγητές, υπουργοί και μαθητές. Όμως δεν είναι. Λίγη βοήθεια λοιπόν από τους γονείς, ίσως έσωζε λίγο την κατάσταση.<br />Δεν ξέρω αν κάποιος έχει διαφορετική άποψη. Αν έχει, ας την ακούσουμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-5544079794530539508?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-82004586676653620192008-01-21T22:13:00.000+02:002008-01-27T21:52:42.594+02:00<em>Πολύ σκοτεινό το στερέωμα απόψε, κι η πανσέληνος καμιά εξουσία δεν έχει στο σκοτάδι του. Μ' ακούει κανείς;</em><br />Ήθελα να μου πείτε. Ειλικρινά: νομίζετε πως μπορεί ποτέ να θεωρηθεί μια σχέση κερδισμένη; Ή πως παλεύουμε και παλεύουμε και παλεύουμε ως το τέλος της ζωής μας για να την κρατήσουμε σ' ένα αξιοπρεπές επίπεδο;<br /><em>Σκοτεινή η πανσέληνος απόψε και τα νερά του λιμανιού αγριεύτηκαν...</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-8200458667665362019?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-7318008388907862662008-01-17T08:29:00.000+02:002008-01-17T08:37:44.521+02:00<a href="http://bp2.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R472an8IogI/AAAAAAAAABA/BIhQb9L1I78/s1600-h/DSC01228.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156329560644035074" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_C54-bt7TWAI/R472an8IogI/AAAAAAAAABA/BIhQb9L1I78/s320/DSC01228.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p>Καλημέρα.</p><p>Μια βολτίτσα στον Ψηλορείτη μου έδωσε αυτό το στιγμιότυπο. Ένα μικρό αγκαθάκι έλιωσε με την ανάσα του το χιόνι και πρόβαλε στο φως. Αλλά ο παγωμένος αέρας κρυστάλιασε την υγρασία στα φύλλα του. Ένα ποίημα για τα μάτια μας, κι αν το δουλέψουμε, μπορεί και να γεννήσει σκέψεις. </p><p>Προς το παρόν, ας πάρουμε μερικές φρέσκιες ανάσες δροσερού, βουνίσιου αέρα, ας καθαρίσουμε το μυαλό μας στη διαύγεια του Ψηλορείτη, κι ας αφήσουμε τα μάτια μας να πλανηθούν στις πλαγιές που τις χτυπάει ένας δυνατός ήλιος. </p><p>Από την Κρήτη, καλημέρα σας...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-731800838890786266?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-25572695102212205922008-01-15T22:48:00.000+02:002008-02-05T21:03:06.969+02:00<div align="justify">Διαβάζοντας Οδύσσεια, για πρώτη φορά συνειδητοποίησα την τραγικότητα της νύμφης Καλυψώς, που κοιτάζει τον αγαπημένο της να θρηνεί για μια θνητή, και να θέλει να φύγει. Την υποχρέωσή της να υπακούσει σε κάποιον ανώτερο, και να αφήσει τον Οδυσσέα να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει. Το ξέρει πως είναι ανώτερη από την Πηνελόπη, αλλά τελικά αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Θα ζήσει κι αυτή το δράμα της απόρριψης, σα να ήταν θνητή. Και βέβαια, δεν την ενδιαφέρει καθόλου αν είναι θεά ή θνητή σ' αυτή την περίπτωση. </div><div align="justify">Ποιος ξέρει τι διαδραματίστηκε στη σπηλιά της από τη στιγμή που ο Ερμής της μετέφερε την επιθυμία του Δία να αφήσει τον Οδυσσέα να φύγει, μέχρι την πορεία της στην παραλία για να του πει πως αποφάσισε να τον αφήσει να φύγει με τη θέλησή της. Εμφανίζεται με ψηλά το κεφάλι, ψύχραιμη. Αλλά δεν ξεφεύγει τη μοίρα των ερωτευμένων, και φαντάζομαι πως η ψυχραιμία της ήταν μια μάταιη παρηγοριά... </div><div align="justify">Πολλοί έγραψαν για την Καλυψώ και τον Οδυσσέα. Το ποίημα που ακολουθεί αφορά κυρίως την επιθυμία του θνητού να "ζήσει" τη ζωή του, και να μην αρκεστεί στην ευτυχία τού να τα έχει όλα εύκολα στα πόδια του. Ο άνθρωπος θέλει να τα κατακτήσει όλα, κι όχι να του δοθούν. Αυτό δηλώνει μεγαλείο -ποιητικό άραγε, ή πραγματικό; δεν έχει σημασία. Ας αφήσουμε τον Λευτέρη Αλεξίου να μιλήσει για τον Οδυσσέα. </div><div align="justify"><br /><span style="color:#990000;">Ο Οδυσσέας στην Καλυψώ<br /><br /></span><span style="color:#990000;"><em>Το σώμα σου ως ναός φεγγοβολάει,<br />στο βράχο ορθό κι ολάσπρο σαν το χιόνι.<br />Τις απλωτές μαγνιές σου μόνο οι χρόνοι<br />σαλεύουν, σαν οι αύρες τα πελάη.<br /><br />Μα εντός μου εμένα αίμα θνητό κυλάει,<br />που πάθη αρχαία το καιν, μίση και πόνοι.<br />Κι η αθανασία που τάζεις, το παγώνει<br />κι αναριγάω στο πέτρινό σου πλάι.<br /><br />Θέλω να φύγω. Του θανάτου η μοίρα<br />είναι στα κόκκαλά μου ριζωμένη.<br />Από του Ολύμπου με τραβάει τη θύρα<br /><br />η ζωή του ανθρώπου η χιλιοπικραμένη.<br />Λύσε με πια απ’το δίχτυ σου το πλάνο,<br />να ζήσω, να παλαίψω, να πεθάνω.</em><br />Λευτέρης Αλεξίου </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-2557269510221220592?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-3229958932876779082008-01-11T12:21:00.000+02:002008-01-27T21:53:12.217+02:00Σοβαρότης, κύριοι!<br />Προπαντώς σοβαρότης!<br />Στρώσε το κοστούμι σου, εσύ...<br />Να πάρουμε πόζα - εμβριθή και αποστασιοποιημένη...<br />Έπειτα να τον κοιτάξουμε<br />αυτόν τον "περισσευούμενο"<br />με όλα μας τα εξαρτήματα<br />τα καλογυαλισμένα - έστω και πλημμελώς καλοβιδωμένα<br />και να του πούμε ότι<br />δεν περισσεύει ούτε σταλιά ανάγκης<br />των παιδιών για λόγου του.<br />Κάτι λίγα από γιουβέτσι -χωρίς το κρέας<br />έμειναν.<br />Κι αν είναι αρκετά πεινάλας, ας μείνει.<br />Ας μείνει για να γλείψει ολίγη απ' την ανάγκη<br />των παιδιών για αγάπη<br />και να οσφρανθεί την οζώδη απουσία της<br />καθώς θα κάνει άπαξ<br />τη μοναχική διαδρομή έδρα- πόρτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-322995893287677908?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-41639469834473585982008-01-09T19:26:00.001+02:002008-01-27T22:24:33.117+02:00<span style="color:#006600;">είναι φορές που ψάχνω να βρω έναν άνθρωπο<br />και κανείς δεν είναι εκεί<br />ακούω όμως στο τηλέφωνο να με παρακολουθούν<br />και τότε τους μιλάω .<br />σκέφτομαι πως κάποιος είναι στην άλλη πλευρά<br />και μ’ακούει<br />και του μιλάω,<br />του μιλάω<br />του μιλάω..</span><br /><span style="color:#006600;"></span><br /><span style="color:#006600;">(Το ποίημα άλλαξε. Νομίζω πως η νέα μορφή του είναι καλύτερη.)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4163946983447358598?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-62582953493386714072008-01-09T19:23:00.000+02:002008-01-27T21:51:35.997+02:00<span style="color:#990000;">Στους δρόμους που βαδίσαμε, ομίχλη.<br />η θάλασσα χαμένη και μικρή.<br />φάροι σβηστοί, δρόμοι κλειστοί, χαμένοι.<br />χαμένη κι η ελπίδα και πικρή.<br />Πολύ πικρή…</span><br /><br /><span style="color:#990000;">Στους δρόμους που κρυβόμασταν περνάω.<br />σε πίστεψα και τώρα πού να βγω;<br />Στα λόγια των ανθρώπων ακουμπάω.<br />το χέρι σου μου λείπει και πονώ </span><span style="color:#990000;"><br />πικρό καημό.</span><br /><br /><span style="color:#990000;">Ο δρόμος μου μακρύς κι εσύ χαμένος.<br />Κουράστηκα τον κόσμο να κοιτώ…<br />Καμένη η γη μου, στάχτη τα ποτάμια.<br />Τα χρόνια μου σε χώμα πια μετρώ</span><br /><span style="color:#990000;">πολύ πικρό...</span><br /><span style="color:#990000;"></span><br />(Οι στίχοι ακολουθούν ένα ζεϊμπέκικο του Μάνου Ανδρέου)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-6258295349338671407?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-5818789660122197322008-01-09T18:57:00.000+02:002008-01-27T22:02:23.880+02:00"Λυπούμαι.<br />Τα σύμφωνά σας<br />δεν είναι αρκούντως συριστικά<br />και τα φωνήεντά σας<br />δεν είναι ως το πρέπον πνιχτά.<br />Λυπούμαι."<br />είπε ο γιατρός και δε μου έδωσε<br />καμία ελπίδα<br />για την επικοινωνιακή μέθοδό μου<br />μέσα στον κόσμο τούτο.<br />" Και η νοηματική;" τον ρώτησα.<br />Κούνησε το κεφάλι κατηφής<br />και απήλθε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-581878966012219732?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-31134286604141641792008-01-02T11:49:00.001+02:002008-01-27T22:03:04.323+02:00<span style="color:#990000;">είναι φορές που ψάχνω να βρω έναν άνθρωπο<br />και κανείς δεν είναι εκεί<br />ακούω όμως το τηλέφωνό μου που με παρακολουθεί<br />είναι λέει, οι κακοί αμερικανοί<br />που παρακολουθούν τον κόσμο<br />από το μικροτσιπ του κινητού μας<br />και τότε τους μιλάω<br />σκέφτομαι πως κάποιος θα είναι από την άλλη πλευρά<br />και θα μ’ακούει<br />και τους μιλάω,<br />τους μιλάω<br />τους μιλάω…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-3113428660414164179?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-13976682575095113952008-01-02T11:29:00.000+02:002008-01-27T21:55:08.709+02:00Να ζητήσω συγνώμη θέλω<br />για τη ματαιότητα<br />του εαυτού μου.<br />Να ζητήσω συγνώμη<br />για τις προσδοκίες σας που<br />δεν θα ευοδωθούν ποτέ<br />Για τις ελπίδες που σας<br />έβαλα να θρέψετε κοιτάζοντάς με<br />Για τις σκέψεις που σας ανέτρεψα<br />Για την εμπιστοσύνη σας<br />που πυροβόλησα<br />Επειδή δεν ήμουν εκείνη που νομίζατε<br />Ή εκείνη που υπολογίζατε<br />Ή εκείνη που ελπίζατε<br />Ή εκείνη που ούτε καν<br />Σκεφτήκατε ότι μπορεί να ήμουν.<br />(Αφού δεν κάνατε μωρέ τον κόπο ούτε καν<br />Να με κοιτάξετε και λίγο<br />Να δείτε για τι κλαίω<br />Και για τι γελάω<br />Και για τι πονάω.)<br />Συγνώμη λοιπόν για τη ματαιότητα<br />της ύπαρξής μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-1397668257509511395?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-17281526238992493032008-01-02T11:28:00.001+02:002008-01-27T22:03:39.584+02:00Εντάξει, κι εγώ ήθελα να γράφω<br />Ωραία ποιήματα<br />Με ωραίες λέξεις<br />Και ωραία δομή<br />Αλλά ως φαίνεται<br />Δεν είναι για όλους το ευ<br />Δεν είναι για όλους η ποίηση<br />Μερικοί πρέπει να αρκούνται<br />Στην κοφτή αναπνοή<br />Στο μισό του στίχου<br />Στο κλαδάκι μόνο της δάφνης<br />Ελπίζω να φτάνει για σας<br />Όλο το υπόλοιπο οικοδόμημα<br />Που χτίζω μέσα μου για να κατοικήσει<br />Μέσα του<br />Η νεότητα του αύριο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-1728152623899249303?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-28630428708320455492008-01-02T10:36:00.001+02:002008-01-27T22:04:20.637+02:00<span style="color:#990000;">Τελικά δεν είχε κασελάκι<br />με μπογιές αυτός ο λούστρος;<br />Έκανε πως μας γυάλιζε τα παπούτσια<br />αλλά αυτός επωφθαλμιούσε<br />το πορτοφόλι μας,<br />Κι όχι βέβαια το τάληρο<br />που θα του πετάγαμε…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-2863042870832045549?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-77046253732991961532008-01-02T10:33:00.001+02:002008-01-27T22:04:52.386+02:00<span style="color:#006600;">Τίποτα, τίποτα...<br />αποτάθηκα σε μια μαργαρίτα<br />ως την τελευταία μου ελπίδα<br />για να γλιτώσω το μακελειό<br />κι εκείνη απλώς<br />με άφησε να διαπράξω το δικό μου μακελειό:<br />την έκοψα!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-7704625373299196153?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-2207635787698763192008-01-02T10:29:00.000+02:002008-01-27T22:05:40.793+02:00Όταν η Ποίηση πάψει να υπάρχει<br />στον κόσμο μας<br />θα μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι.<br />Αυτό θα σημαίνει πως<br />γίναμε πιο Άνθρωποι.<br />Ως τότε θα ψαύουμε το δρόμο Του<br />με στίχους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-220763578769876319?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-50709711568822315272008-01-02T10:27:00.000+02:002008-01-27T22:07:15.385+02:00<span style="color:#663366;">Αν με πείσουν πως η αγαποσύνη αυτού του κόσμου<br />δεν διέπεται από νόμους<br />όπως και τα φυσικά σώματα<br />ίσως και να μπορέσω να δω<br />τα πραγματικά πρόσωπά τους<br />πίσω απ’τις μάσκες των ανθρώπων.<br />Προς το παρόν με υποχρεώνουν<br />σε αλλεπάλληλες επισκέψεις<br />στον οφθαλμίατρο.<br />Γιατί, λέει, έγραφα πάντα<br />με το φως σβηστό.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-5070971156882231527?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-48696131257797767142007-12-28T12:25:00.000+02:002008-01-27T22:08:42.471+02:00<span style="color:#990000;"></span><br /><span style="color:#990000;">Αν ούτε και η αθωότητα δεν είναι άμοιρη κριμάτων</span><br /><span style="color:#990000;">τότε σε ποιο δικαστήριο </span><br /><span style="color:#990000;">θα μπορέσει να καταφύγει</span><br /><span style="color:#990000;">ο άνθρωπος;</span><br /><span style="color:#990000;"></span><br /><span style="color:#990000;">... ... ....</span><br /><span style="color:#990000;"></span><br /><span style="color:#990000;">Και αν και η ποίηση δεν γράφεται</span><br /><span style="color:#990000;">παρά με δάκρυα και αίμα</span><br /><span style="color:#990000;">ποιος θα 'χει απομείνει πρόεδρος</span><br /><span style="color:#990000;">και ποιος ένορκος </span><br /><span style="color:#990000;">για να δικάσει τα φονικά αυτού του κόσμου;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4869613125779776714?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-37929106047776603012007-12-28T12:08:00.000+02:002008-01-27T22:08:06.323+02:00<div align="justify">ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΑ ΜΑΓΑΡΙΚΑ 2007 </div><div align="justify">ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ ΚΡΗΤΗΣ -ΚΥΠΡΟΣ</div><div align="justify"></div><div align="justify">ΜΝΗΜΗ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ</div><div align="justify"><br />Η ΚΕΡΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ<br /><br />Αγαπητοί φίλοι της κεραμικής, καλησπέρα σας.<br />Στη διοργάνωση αυτή έχουμε τη χαρά να βρισκόμαστε ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπούν με πάθος την κεραμική, που ονειρεύονται με πρώτη ύλη τον πηλό, και σμίγουν τη ζωή και την τέχνη τους με κεραμικές φόρμες και πανάρχαια μοτίβα. Σήμερα οι κεραμίστες γιορτάζουν την τέχνη τους και την κοινωνούν σε μας, σαν ένα όχημα για να γνωρίσουμε τον πολιτισμό αλλά και το παρόν μας μέσα από αυτή.<br />Παράλληλα, η σκέψη των κεραμιστών να τιμηθεί ξεχωριστά σ’ αυτή τη γιορτή η μνήμη του Νίκου Καζαντζάκη, ήταν εξαιρετικά ταιριαστή. Γιατί δεν είναι άξια τιμής μόνο η ακούραστη πνευματική του πορεία, το εύρος της θεματικής ποικιλίας των έργων του, η ακόρεστη δίψα του να περιπλανηθεί σε ιδέες και θρησκείες για να μάθει τις ‘αλήθειες’ αυτού του κόσμου, και να τις προσφέρει στους αναγνώστες του.<br />Αξίζει αυτή την τιμή γιατί διάλεξε ένα δρόμο δύσκολο για να φτάσει στον αναγνώστη. Αντί να επιλέξει να γράψει τα έργα του στην κοινή νεοελληνική, ή ακόμα και στα γαλλικά που γνώριζε άπταιστα, και να γίνει γνωστός διεθνώς πολύ σύντομα, επέλεξε το ήπιο κρητικό ιδίωμα, μια γλώσσα που, για τους περισσότερους μη Κρητικούς αναγνώστες, θα ήταν εμπόδιο στην προσέγγιση του έργου του. Διάλεξε να τιμήσει την πατρική του διάλεκτο, και ευτυχώς η δύναμη του περιεχομένου ήταν τέτοια, που η γλώσσα δεν επέβαλε σημαντικό φραγμό στον αναγνώστη.<br />Τον τιμούμε ακόμα γιατί, μέσα απ’ την ακούραστη έρευνά του, παρουσίασε τον ελληνικό πολιτισμό, όχι με φολκλορικές περιγραφές, που θα προσέλκυαν Έλληνες και ξένους αναγνώστες σε επιφανειακές αναζητήσεις, αλλά μέσα από τα βαθύτερα συστατικά του. Γιατί πήγε παραπέρα, καταπιάστηκε με τις βαθιές αγωνίες του ανθρώπινου γένους, όχι μόνο για να κάνει λογοτεχνία και να γίνει γνωστός, αλλά για να παρηγορήσει, όπως έλεγε, τον άνθρωπο, δίνοντάς του, όσο μπορούσε, απαντήσεις σ’ όσα υπαρξιακά ερωτήματα τον απασχολούσαν. Γιατί τίμησε και πόνεσε το γένος του ανθρώπου, αντιμετωπίζοντας τις μικρότητές του, κι ενθαρρύνοντας τον αγώνα του για υψηλότερους στόχους.<br />Ξεχωριστά τιμούμε σήμερα το μεγάλο Κρητικό, γιατί κι ο ίδιος τίμησε, καθώς της ταίριαζε, την τέχνη της κεραμικής: ανάμεσα στους συμβολισμούς που έχει χρησιμοποιήσει στο έργο του, για να αποδώσει την ταπεινότητα της ανθρώπινης καταγωγής, αλλά και το μεγαλείο του αγώνα για να υπερβεί ο άνθρωπος τις δυνατότητές του, είναι και η χρήση των συμβόλων της.<br />Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το κλίμα της σημερινής γιορτής των κεραμιστών, θα προσκαλέσουμε να μιλήσει κι ο ίδιος ο Νίκος Καζαντζάκης, για τους αγγειοπλάστες, για τον πηλό, για τη λάσπη τη ζωοδότρα. Βασική προϋπόθεση όμως για να ακούσουμε καθαρά τη φωνή του είναι να θυμηθούμε ότι έζησε σε μιαν εποχή ταραγμένη, όπου όλες οι πολιτικές ιδέες κι οι θρησκείες έμπαιναν σε αμφισβήτηση. Τα παλιά καλούπια του πολιτισμού μας έτριζαν, κι η ματιά ενός φιλόσοφου-λογοτέχνη μπορούσε ν’ αναμετρηθεί μαζί τους, η τολμηρή του σκέψη επιθυμούσε να πλάσσει από την αρχή, σαν τον κεραμίστα, όσα πατροπαράδοτα είχαν πέσει στην παρακμή κι είχαν χάσει τη φόρμα τους. Τολμηρό, αλλά και φυσικό.<br />Ο Καζαντζάκης χρησιμοποίησε την κεραμική τέχνη, όπως θα δούμε, ως φορέα ιδεών, ως σύμβολο γέννησης και δημιουργίας. Τον είχε εντυπωσιάσει η χρήση της λάσπης, αυτού του ασήμαντου και ακάθαρτου υλικού, στη γέννεση του ανθρώπου της Παλαιάς Διαθήκης, και στη δημιουργία των κυριότερων από τα είδη της διαβίωσής του, όσον αφορά στην τροφή και στο φωτισμό. Αυτή τη λάσπη που μεταχειρίστηκε ο Θεός ως πρώτη ύλη της γέννεσης για να πλάσει τον άνθρωπο. Αυτή την ίδια λάσπη, που κρύβεται μέσα στον άνθρωπο, και τη μεταχειρίζεται για να της δώσει, μετά από σκληρό αγώνα και πειθαρχία, τη μορφή του Θεού.<br />Η φωνή που θα ακούσουμε στέλνει μηνύματα ζωής, δράσης, ελευθερίας, έχει χιούμορ, και τολμά να προσεγγίζει τον ίδιο το Θεό χωρίς δέος και φόβο. Περίπου σα να ήταν ένας αγαθός παππούς από την Κρήτη.<br /><br />Στο βιβλίο «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά»<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> ο αφηγητής (που αντλεί πολλά γνωρίσματα από τον ίδιο τον Νίκο Καζαντζάκη), γνωρίζει και παίρνει μαζί του στην Κρήτη ως βοηθό στο λιγνιτωρυχείο που πρόκειται ν’ ανοίξει, τον Αλέξη Ζορμπά. Ο άνθρωπος αυτός αγαπάει με πάθος τα πάντα, και ζει κάθε εμπειρία ως τα μύχια της ύπαρξής του. Κι όχι μόνο ζει, αλλά στέλνει και σε μας το απόσταγμα της εμπειρίας του.<br />Ας ακούσουμε όμως καλύτερα το Ζορμπά να μιλάει για την αγάπη του στην αγγειοπλαστική τέχνη:<br /><br /><em>-Τι έπαθε το δάχτυλό σου Ζορμπά; φώναξα.<br />-Τίποτα! αποκρίθηκε πειραγμένος...<br />-Σου το πήρε καμιά μηχανή; επέμεινα.<br />-Τι μηχανή κάθεσαι και λες; Το ‘κοψα μοναχός μου!<br />-Μοναχός σου; Γιατί;<br />-Πού να καταλάβεις ελόγου σου, αφεντικό! είπε σηκώνοντας τους ώμους</em>. <em>Σου είπα πως όλες τις τέχνες τις πέρασα. Μια φορά το λοιπόν έκανα και τον κανατά. Την αγαπούσα την τέχνη αυτή σαν παλαβός. Ξέρεις τι θα πει να πιάνεις ένα σβώλο λάσπη και να κάνεις ό,τι θες; Φρρρ! ο τροχός, κι η λάσπη στρουφογυρίζει σα δαιμονισμένη, και συ από πάνω της και λες: θα κάμω κανάτι, θα κάμω πιάτο, θα κάμω λυχνάρι, θα κάμω διάολο! Αυτό θα πει να ‘σαι άνθρωπος, σου λέω: Ελευτερία!<br />Είχε ξεχάσει τη θάλασσα, δε δάγκανε πια το λεμόνι, το μάτι του ξεθόλωσε.<br />-Λοιπόν; ρώτησα. Και το δάχτυλο;<br />-Να, μ’ εμπόδιζε στον τροχό. Έμπαινε στη μέση και μου χαλούσε τα σχέδια. Άρπαξα λοιπόν κι εγώ μια μέρα το σκεπάρνι…<br />-Και δεν πόνεσες;<br />-Πώς δεν πόνεσα; Κουτσούρι είμαι; Άνθρωπος είμαι, πόνεσα. Μα μ’ εμπόδιζε σου λέω στη δουλειά μου. Κόφτο, λοιπόν!</em><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a><br /><br />Δημιουργία, πάθος, ελευθερία, πειθαρχία. Αυτά είναι τα συστατικά στοιχεία του Ζορμπά που εκτίμησε ο Καζαντζάκης, κι αυτό είναι το μήνυμα που μας στέλνει μέσα από τις γραμμές του βιβλίου του. Τα ίδια ακριβώς δεν είναι και τα συστατικά στοιχεία της κεραμικής τέχνης; Χωρίς την αγάπη της δημιουργίας και χωρίς την πειθαρχία, πώς θα μπορούσε ένας κεραμίστας να φέρει στο φως νέες φόρμες, νέα μοτίβα, πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα παλαιότερα σε νέες συνθέσεις;<br /><br />Την ανάγκη της πειθαρχίας ως βασικό γνώρισμα της κεραμικής την ξαναβλέπουμε στο έργο του Καζαντζάκη «Συμπόσιο»<a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn3" name="_ftnref3">[3]</a>, όπου ο αφηγητής θέλει να υποτάξει στην ψυχή το σώμα με την άσκηση και το βασανισμό του.<br /><br />Την άσκηση πρέπει να την πάρω ως μέθοδο πειθαρχίας, υποταγής του κατώτερου στον ανώτερο τροχό που με την περιστροφή του συναρπάζει τη λάσπη και της δίνει το πρόσωπο που θέλει<a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn4" name="_ftnref4">[4]</a>.<br /><br />Χωρίς πειθαρχία λοιπόν, το αγγείο ή ο άνθρωπος δε μπορεί παρά να είναι ένα συγκεχυμένο σχήμα, χωρίς καμία χρήση.<br /><br />Προορισμός λοιπόν του ανθρώπου είναι να δημιουργεί αλλά και να δημιουργείται με οποιοδήποτε υλικό, με ελεύθερη βούληση, αλλά και πειθαρχία. Δημιουργία, ας είναι κι απ’ το μηδέν, ας είναι κι από ένα ευτελές υλικό όσο η λάσπη. Λάσπη δεν πήρε άλλωστε κι ο Θεός για να πλάσσει τον άνθρωπο;<br />Ας ακούσουμε εδώ μια άλλη οπτική της δημιουργίας του ανθρώπου από το Θεό, έτσι όπως την περιγράφει ο Καζαντζάκης με το στόμα του Ζορμπά. Είναι η ιστορία της γέννησης του ανθρώπου ιδωμένη με τα μάτια του εργάτη που ήθελε να διασκεδάσει τον ακροατή του, με μια ερμηνεία απλή αλλά γεμάτη μηνύματα:<br /><br /><em>Άκουσε λοιπόν, αφεντικό! Ο Θεός ξύπνησε ένα πρωί διαολισμένος. «Τι Θεός είμαι εγώ, είπε, να μην έχω ανθρώπους να με λιβανίζουν και να με βλαστημούν, να περνά η ώρα μου; Βαρέθηκα πια να ζω ολομόναχος σαν τον μπούφο. Φτου!» έφτυσε στις απαλάμες του, ανασκουμπώθηκε, έβαλε τα γυαλιά του. Πήρε μια φούχτα χώμα, το ‘φτυσε, το ‘καμε λάσπη, το μάλαξε καλά-καλά κι έκαμε ένα ανθρωπάκι και το ‘ βαλε στον ήλιο. Μετά εφτά μέρες το ‘βγαλε. είχε ψηθεί. Το κοίταξε ο Θεός, γέλασε:<br />-Να με πάρει ο διάολος, είπε, μα αυτός είναι όρθιος χοίρος. Άλλο ήθελα, άλλο βγήκε. Την έπαθα, πάει!</em><a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn5" name="_ftnref5"><em>[</em>5]</a><br /><br />Για να περνά λοιπόν την ώρα του ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο, αλλά τελικά απέτυχε η προσπάθεια, γι’ αυτό ο άνθρωπος κουβαλάει τόσα ελαττώματα. Όμως, ο Θεός διασκεδάζει ακόμα και με την αποτυχία του, αφού μπορεί να την κουμαντάρει, ως Παντοδύναμος που είναι. Εμείς οι άνθρωποι βέβαια, δεν έχουμε την υπομονή του Θεού, αγανακτούμε με τους ομοίους μας, και με τον εαυτό μας. Έτσι, στο άλλο έργο του Καζαντζάκη, «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»<a title="" style="mso-footnote-id: ftn6" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn6" name="_ftnref6">[6]</a>, ο Μιχελής, δυσανασχετώντας για την αθλιότητα του ανθρώπου ρωτάει το γέρο παπά:<br /><br /><em>-Πώς μπορεί και μας κρατάει ακόμα ζωντανούς απάνω στα χώματα ο Θεός; Γιατί δε μας σκοτώνει να καθαρίσει η πλάση;<br />-Γιατί, Μιχελή μου, αποκρίθηκε ο γέροντας, ο Θεός είναι σαν τον κανατά, δουλεύει με τη λάσπη.</em><a title="" style="mso-footnote-id: ftn7" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn7" name="_ftnref7">[7]</a><br /><br />Θεολογία λοιπόν μέσω της κεραμικής τέχνης. Μπορούμε να συμπληρώσουμε ακόμα ότι ο Θεός δουλεύει με τη λάσπη, κι είναι στη δική μας προαίρεση αυτή τη λάσπη να την κάνουμε κάτι παραπάνω από απλό χώμα και νερό. Να την κάνουμε όπως λέει κι ο Καζαντζάκης αλλού: «πνεύμα».<br /><br />Στους «Αδερφοφάδες»<a title="" style="mso-footnote-id: ftn8" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn8" name="_ftnref8">[8]</a> ακόμα, ένας γέρο ψαράς μιλάει στον παπα- Γιάνναρο και κάνει ακόμα πιο τολμηρούς συμβολισμούς:<br /><br /><em>«…Εσείς οι γραμματισμένοι λέτε πως ο Θεός είναι μια ιδέα, ένα σπάνιο πράμα –ξέρω κι εγώ; Άλλοι πάλι πως είναι ένας γέρος απάνω σε σύννεφα, και τον ζωγραφίζουν κιόλας. Τίποτα από αυτά!<br />Να, ένας τροχός, να, σαν και τούτον εδώ του αδερφού μου. Κι εμείς είμαστε η λάσπη. Γυρίζει ο τροχός ακατάπαυτα, γυρίζει και περνάει από πάνω μας, φυσάει και μας κάνει ό,τι θέλει: λαγήνια, στάμνες, γλάστρες, τσουκάλια, λύχνους. Άλλα βάζουν νερό, άλλα κρασί και μέλι, άλλα μαγερεύουν, άλλα φωτίζουν. Έτσι βγαίνουν οι άνθρωποι από τα χέρια του Θεού…»</em><a title="" style="mso-footnote-id: ftn9" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn9" name="_ftnref9">[9]</a><br /><br />Όσοι απολαμβάνουν την τέχνη του Καζαντζάκη, του αναγνωρίζουν αυτή τη μαεστρία: από τα πιο απλά υλικά, από τις πιο καθημερινές εμπειρίες του ανθρώπου, μπορεί να δει το Θεό. Όπως η χριστιανική θρησκεία τον παρουσιάζει με αρκετές μεταφορές: σαν τον ψαρά, σαν την άμπελο κλπ, η λογοτεχνική ματιά του συγγραφέα μας, τον θέλει, καθόλου τυχαία, σαν τον τροχό του αγγειοπλάστη.<br /><br />Δεν θα ήταν ακραίο να παρομοιάσουμε και τον ίδιο τον Καζαντζάκη με αγγειοπλάστη: κι αυτός δημιουργεί χαρακτήρες που στην αρχή είναι λάσπη και κατά τη διάρκεια της αφήγησης προσπαθούν να υπερβούν τις ανθρώπινες αδυναμίες, και με συνειδητό αγώνα και πειθαρχία να πάρουν ένα σχήμα πιο αντάξιο της ανθρώπινης ύπαρξης.<br /><br />Η κεραμική είναι η παμπάλαια τέχνη που έχει ταυτιστεί με τον μακραίωνο πολιτισμό του ανθρώπου. Στο παρελθόν είχε σημαντική θέση στην καθημερινή του ζωή, και χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσε να ζήσει. Τον εξυπηρετούσε στις πιο βασικές ανάγκες της διαβίωσής του. ‘Ακούστε’ μια εικόνα ενός Κρητικού σπιτιού, και πάλι από το βιβλίο του Ζορμπά.<br /><br />Χαρά μεγάλη να μπαίνεις σ’ ένα χωριάτικο κρητικό σπίτι. Όλα γύρα πατριαρχικά, αιώνια: το τζάκι, ένα λυχνάρι κρεμασμένο δίπλα στο τζάκι, πιθάρια με λάδι και γεννήματα, και ζερβά ως μπαίνουμε, σ’ ένα κούφωμα του τοίχου, στο σταμνοστάτη, το σταμνί με το δροσερό νερό, ταπωμένο με σταμναγκάθι.<a title="" style="mso-footnote-id: ftn10" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn10" name="_ftnref10">[10]</a><br /><br />Μια εικόνα του 1950, που θα μπορούσε κάλλιστα να παραπέμπει σε Κρητικό σπίτι την εποχή του Μίνωα. Μια εικόνα που την έχουμε όλοι στα μάτια μας, από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μας. Λυχνάρια, πιθάρια με γεννήματα, σταμνιά με δροσερό νερό, όλα τα ‘συγύρια του σπιτιού’ όπως λέει αλλού ο Καζαντζάκης, στη δούλεψη του ανθρώπου, όλα από τα χέρια των αγγειοπλαστών.<br /><br />Δεν έγραφε όμως στην τύχη ο Καζαντζάκης. Πριν γράψει οτιδήποτε, η μελέτη που έκανε πάνω στο θέμα ήταν εξαντλητική. Έτσι πήρε και τις πληροφορίες του για τον πηλό. Με άλλον πηλό φτιάχνονται οι πορσελάνες, και με άλλον πηλό τα πιο χοντρά αγγεία. Αυτή την πληροφορία την αξιοποίησε στην τραγωδία «Βούδας»<a title="" style="mso-footnote-id: ftn11" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn11" name="_ftnref11">[11]</a> και είναι παράλληλα ένας συμβολισμός της ποιητικής τέχνης. Ένας ποιητής που ετοιμάζεται να παρουσιάσει στο κοινό το θεατρικό έργο του, αφηγείται πώς θα πλάσει τους ήρωές του, άρχοντες και δούλους:<br /><br /><em>Να, σκύβω, παίρνω λάσπη από την ακροποταμιά, ζυμώνω. Καλή ‘ναι η σκάφη, πληθερή και καλοπόταγη η ζύμη, πιτήδειες οι απαλάμες, ζυμώνω ανθρώπους και θεούς, Ε, ήλιε, στάσου και ψήσε τους!<br />Σκύβω, κοσκινίζω το αφράτο κιτρινόχωμα, που κάνουν το φαρφουρί, το ζυμώνω με ανθόνερο, με μοσκοκάρυδο και κανέλα, φυσώ απάνω του και πλάθω Αρχόντους και αρχοντοπούλες, μάγους</em> <em>και σοφούς και μουζικάντες.<br />Παίρνω χώμα πιο χοντρό, που φτιάχνουν τα σταμνιά και τα κανάτια, και πλάθω χωριάτες και χωριάτισσες, δούλους και δούλες, κι ευτύς, οι ξεδιάντροποι, κουνούν τα χέρια τους, τα πόδια τους, τα νεφρά τους και θεν να ζευγαρώσουν. Ας ζευγαρώσουν, χώμα έχουμε, νερό έχουμε, ας ζυμώσουμε και καλεσμένους, ας ξεσπάσει απόψε, για να</em> <em>περάσει η ώρα, Μεγάλο πανηγύρι στην ερημιά!</em><a title="" style="mso-footnote-id: ftn12" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftn12" name="_ftnref12">[12]</a><br /><br />Η λεπτομέρεια αυτή, μας δείχνει και την μέθοδο του συγγραφέα. Όπου βρισκόταν, μάζευε όσες πληροφορίες μπορούσε από την παράδοση του τόπου. Είτε ονομασίες φυτών, ζώων, είτε λεπτομέρειες των τεχνών. Κατόπιν, όλα αυτά έβρισκαν τη θέση τους σε μια ταιριαστή στιγμή του έργου.<br /></div><div align="justify">Αν το έργο του Καζαντζάκη έχει δύο πόλους, τη ζωή και το θάνατο, τότε ένας από τους φορείς έκφρασης της ζωής είναι η κεραμική. Παρακολουθήσαμε το μοτίβο της κεραμικής να διατρέχει κάποια από τα έργα του ως σύμβολο ζωοποιού δημιουργίας, που φέρνει από το σκοτάδι στο φως ένα αντικείμενο αλλά και τον ίδιο τον άνθρωπο.<br />Ήρθε ως εμάς το μήνυμα ότι οι άνθρωποι δημιουργούμε και δημιουργούμαστε μόνο μέσα σε πειθαρχημένη ελευθερία, με συνειδητό κι απώτερο στόχο την υπέρβαση του υλικού μας: από απλό χώμα να γίνουμε ένα καλαίσθητο αγγείο, που θα κοσμεί το ανθρώπινο σύμπαν. Αυτό διδάσκει ο ‘μηδενιστής’ κατά τα άλλα Καζαντζάκης.<br /><br />Κλείνοντας, χαιρετάμε την Κύπρο και τα αδέρφια μας, μ’ ένα άλλο μήνυμα από τον Καπετάν Μιχάλη αυτή τη φορά, ως αντίδωρο της φιλοξενίας σας. </div><div align="justify"><br />"<em>Η λευτεριά είναι το πιο ακριβαγόραστο αγαθό. Δεν δίνεται δωρεάν, μήτε απ’ τον άνθρωπο, μήτε απ’ το Θεό. Πηγαίνει από χώρα σε χώρα, όπου τη φωνάξουν, από καρδιά σε καρδιά, ανύπνωτη, ανυπόταχτη, χωρίς συμβιβασμό. Τώρα τη φώναξαν στην Κύπρο, και τη βλέπουμε με σίγουρη ορμή να δρασκελάει τα αιματοβαμμένα κυπριώτικα χώματα.<br />Της στέλνει μήνυμα η Κρήτη. Σκίζει το πέλαγο η φωνή της, περνάει τα Δωδεκάνησα και της φωνάζει:<br />«Βάστα, αδερφή! Όμοια κι εγώ σταυρώθηκα και πόνεσα, κι είδα ανάσταση. Όμοια θα δεις κι εσύ!»<br /></em><br /><br />Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας<br />Στέλλα Πιθαρούλιου<br /><br /><br /><br /><br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> Έτος συγγραφής 1941<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 19737, σελ. 32.<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> Έτος συγγραφής 1922<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> Νίκος Καζαντζάκης, Συμπόσιο, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 1971, σελ. 75.<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref5" name="_ftn5">[5]</a> Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 19737, σελ. 189.<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn6" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref6" name="_ftn6">[6]</a> Έτος συγγραφής 1948<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn7" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref7" name="_ftn7">[7]</a> Νίκος Καζαντζάκης, Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 197410, σελ. 186.<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn8" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref8" name="_ftn8">[8]</a> Έτος συγγραφής 1949<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn9" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref9" name="_ftn9">[9]</a> Νίκος Καζαντζάκης, Οι αδερφοφάδες, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 19737, σελ. 96<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn10" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref10" name="_ftn10">[10]</a> Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 19737, σελ. 78.<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn11" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref11" name="_ftn11">[11]</a> Έτος συγγραφής 1932<br /><a title="" style="mso-footnote-id: ftn12" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=5969055191020018031#_ftnref12" name="_ftn12">[12]</a> Νίκος Καζαντζάκης, Τραγωδίες Γ΄, Βούδας, Εκδ. Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 19712, σελ. 447-9</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-3792910604777660301?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-20667405561348459582007-12-28T10:23:00.000+02:002008-01-27T22:09:55.591+02:00Γυρνώντας ξαφνικά<br />βλέπω στο κουφωμα της πόρτας<br />να στέκει και να με κοιτάζει<br />κάποιος.<br />Είναι καιρός που εμφανίζεται<br />αιφνιδίως<br />εκεί που δεν τον περιμένω.<br />Στην αρχή ξαφνιάζομαι.<br />Λες και δεν το 'ξερα πως θα 'ναι εκεί<br />απ' την αρχή.<br />Παρατηρώ την κορμοστασιά<br />το βλέμμα<br />για να βεβαιωθώ πως πρόκειται<br />για το ίδιο πρόσωπο.<br />Κι έχω την αμυδρή εντύπωση πως κρατά<br />πάντα στην ίδια στάση το σώμα του.<br />Περιττό να πω ότι φοράει μαύρα.<br />Περιττό να πω ότι περιμένει<br />με μάτια μεγάλα και χέρια πεινασμένα.<br />Αλλ΄ όμως εγώ γυρνώ αλλού τη ματιά μου.<br />Όλο και κάποιο σκουπιδάκι θα 'χει παραπέσει<br />για να το σηκώσω.<br />Είναι πολύ απαιτητική η δουλειά της νοικοκυράς<br />τον βεβαιώνω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-2066740556134845958?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-23966960947825587462007-12-28T10:20:00.000+02:002008-01-27T22:10:24.434+02:00Τη βλέπω να πετά σαν πουλί στους ουρανούς.<br />Γυρνά γύρω γύρω ευτυχισμένη<br />και τ' ωραίο φουστανάκι της<br />κάνει νάζια στον ήλιο.<br /><em>'Θα είναι τόσο ωραία η ζωή...</em><br /><em>Η δουλειά μου, το σπίτι μου, </em><br /><em>οι φίλοι μου...</em>' ονειρεύεται.<br />Κάποτε κάποια άλλη<br />κοίταζε μακριά κι αναρωτιόταν:<br /><em>'θα τη δούμε επιτέλους την ειρήνη;</em><br /><em>θα γευτούμε τη δημοκρατία;</em><br /><em>και πώς να'ναι;</em>'<br />Κάθε καιρός και οι ευχές του<br />κάθε εποχή και τα ελλείμματά του...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-2396696094782558746?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-64253886649301288952007-12-28T10:14:00.000+02:002008-01-27T22:11:06.045+02:00Ξεκίνησα πολλές φορές να γράφω<br />ένα ποίημα για Εκείνη<br />μα έχανα τα λόγια στην πορεία.<br />Στα δεκατέσσερά μου ήθελα να την τραγουδήσω<br />κι έψαχνα στίχους υψηλούς.<br />Καθώς η υψηλή ποίηση δεν ήρθε να με βρει<br />σώπασα.<br />Καιρό πολύ το τραγούδι κοιμόταν.<br />Το μασούσα στα δόντια να μη χαθεί η ανάμνηση.<br />Δυο τρεις φορές που το ξεκίνησα<br />η πραγματικότητα μου χτυπούσε το πρόσωπο<br />και πάλι σταματούσα.<br />Άλλωστε κι ο ψυχολόγος μου μού είπε να σωπάσω.<br />Πώς ούτε Εκείνη υπάρχει, ούτε και το Ποίημα.<br />Κι εγώ τον πίστεψα.<br />Κι όταν ανάτειλες απ' το βουνό εσύ,<br />Ημέρα Πρώτη,<br />το 'νιωσα απ' το φως που μ' έλουσε<br />πως Ποίημα υπάρχει,<br />όσο υπάρχει για όλους<br />όσοι είναι ποιητές.<br /><br />(φτωχή απόδοση αυτού που υπάρχει,<br />και ας με συγχωρήσει.<br />Με όλα αυτά τα παραπάνω<br />μόνο ένα μεγάλο Ευχαριστώ<br />ήθελα να πω. και μακρυγόρησα.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-6425388664930128895?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-31750383432547634382007-12-27T09:43:00.000+02:002007-12-27T09:51:39.898+02:00Λίγο μετά τα Χριστούγεννα.<br /> Έτσι, μια βολτίτσα ξαναπέρασα. Όπως περίπου κάνω και με αυτά που γράφω. Βλέπω στο μυαλό μου μια σκέψη ή μια εικόνα και τη γράφω αυθόρμητα. Ξέρω πως αν θέλεις να γίνεις ποιητής πρέπει να κοπιάσεις λίγο παραπάνω. Προς το παρόν λέω να καταγράψω αυτά που μου έρχονται στο μυαλό. Για μένα είναι σημαντικό κι αυτό ακόμα. Να με επισκέπτονται στίχοι. Αργότερα, αν έχω τα κότσια, ίσως και να αναμετρηθώ με τις λέξεις. Προς το παρόν ας λειτουργήσουν αυτοί οι 'στίχοι' ως εφορμήσεις αυτών που θα τις διαβάσουν προς ένα άλλο 'τόπο', δικό τους.<br /> Είχα ανακοινώσει πως ο Νότιος Άνεμος θα μας πάρει σε διαδρομές διαφορετικές. Όχι μόνο στίχους, όχι μόνο πεζό, αλλά και πολιτική, ψυχολογία, λογοτεχνία, σκοτεινές διαδρομές. Όλα αυτά θα έρθουν. Μια διαδρομή κάνει. Αυτή τη στιγμή πέρασε από τους στίχους, επειδή είχε πολύ καιρό να τους ανταμώσει. Ανυπομονώ κι εγώ να βάλω μποτάκια και να ανέβω σε καμιά λασπωμένη κορφή. Τα ξαναλέμε από εκεί πάνω...<br />Φιλιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-3175038343254763438?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-43475790595908595132007-12-18T08:41:00.001+02:002008-01-27T22:11:27.637+02:00Έρχεται μια ώρα που κοιτάς τους εθισμούς<br />που βρέθηκαν στο διάβα σου<br />Τους διάλεξες ή σε διάλεξαν;<br />Τους κουβάλησες ή σε κουβάλησαν<br />στα μονοπάτια που πορεύτηκες;<br />Κι αν σε κουβάλησαν<br />πόσο είσαι έτοιμος να απεξαρτηθείς;<br />Κι αν τους κουβάλησες,<br />πόσο είσαι αποφασισμένος να αλλάξεις εθισμούς;<br />Μα τους κουβάλησες ή σε κουβάλησαν<br />στα μονοπάτια που πορεύτηκες;<br />Κι όλο κι ο δρόμος σου μακραίνει<br />κι όλο η σκέψη προχωρεί…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4347579059590859513?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-47035833853018080442007-12-18T08:41:00.000+02:002008-01-27T22:16:36.567+02:00Θα μπορούσε το πόνημα που ακολουθεί να αναφέρεται σε πολλά πράγματα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4703583385301808044?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-48788506729594034632007-12-18T08:37:00.000+02:002008-01-27T22:13:00.955+02:00Κοίτα, καθρέφτες...<br />στολισμένος εκείνος,<br />απλός ο άλλος, ξύλινος<br />διαλέγεις έναν.<br />Αδιάφορο ποιον.<br />Κοιτάζεσαι.<br />Γεννιέται μια ατμόσφαιρα γλυκιά<br />Κι ο κόσμος τριγύρω από το πρόσωπό σου<br />Παίρνει άλλη όψη<br />Μαγική.<br />Μισοκλείνεις τα μάτια, και γεννιούνται<br />Θύελλες, τρικυμίες, γλυκιά νηνεμία.<br />Κοιτάζεσαι κι άλλο.<br />Τα μάτια σου μέσα από το γυαλί σε κοιτούν<br />Και αλλάζουν διάθεση.<br />Εσύ χαλάς την ατμόσφαιρα<br />Ή το είδωλό σου;<br />Δίνεις μια και σπας το γυαλί.<br />Το πρόσωπό σου τεμαχίζεται<br />κι αγκομαχεί για να βρει η μια γωνία την άλλη της<br />για να φιλιώσουν<br />Ενωμένο πρόσωπο δεν θα το ξαναδείς ποτέ<br />Κομμάτια του μόνο.<br />Διαλέγεις:<br />Ή μένεις με το σπασμένο πρόσωπο<br />Που θρηνεί για τη χαμένη ενότητα<br />Ή αλλάζεις καθρέφτη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4878850672959403463?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-46463228276645005372007-12-13T09:27:00.000+02:002008-01-27T22:13:35.342+02:00<div align="center"><br />Με κάτι μέσα μου από ουρανό<br />Σκύβω στη γη<br />Σκορπώ αστέρια<br />Φυσώ γαλάζιο<br />Στα έρποντα…<br />Η σκέψη μισή δική μου, μισή κλεμένη. Κι αν ο Θεός είναι ένας Άλλος Ερωτευμένος, που η μεγαλοθυμία του, η χαρά της αμοιβαιότητας και της ανταπόκρισης στον έρωτά του, μας έδωσε τη θάλασσα, τον ουρανό, το πράσινο και τη χαρά;<br />Χαμόγελο…<br />Ευχαριστώ.<br /><br />………………………………………………………………………………… .<br /></div><div align="center"></div><div align="center">Από δω το δίκιο<br />Κι από κει το άδικο;<br />Ή από κει το δίκιο<br />Κι από δώ το άδικο;<br />Και ποια η όψη που εκ- πληρώνει<br />τον κόσμο;<br />Ποια η πλευρά που εν- πληρώνει<br />Τη ζωή μου;<br />Μόνη λύση η αυτοτύφλωση<br />Να μην υπάρχει όψη,<br />Δώθε- κειθε, εδώ κι εκεί<br />Μόνο τότε η ενότητα.<br />Είναι μια λύση…<br />Μα η αφή, αλίμονο θα υπάρχει<br />Αδιέξοδο.<br />Κι απ’ την αρχή</div><div align="center"><br />……………………….<br /></div><div align="center"></div><div align="center">Κατηγορία </div><div align="center"><br />Το ‘πες και το ‘κανα.<br />‘Φτάσε να συλλαμβάνεις αισθήσεις<br />όσες και τα μουστάκια της γάτας σου’.<br />Και; τώρα; Σ’ αυτόν τον κόσμο με τα κουτάκια<br />τα ταχτοποιημένα στα βαριά σκούρα ράφια της βιβλι-<br />οθήκης του, εγώ που θα βρω ράφι να ταχτοποιηθώ;<br />Γελάς: ‘Θαυμάσια που τρέχει ο ουρανός αν κρίνεις<br />απ’ τα σύννεφα’. Εσύ λοιπόν είσαι ο δαίμονας<br />της ζωής. Εσύ, που αντί για ευαγγέλιο θέλεις<br />να βάλεις στα χέρια του παπά την ηδο-<br />νική της ζωής. Να σπάσεις πόρτες και<br />παράθυρα μ’ ένα αθώο χαμόγελο.<br />Κι έβαλες εμένα στα χέρια σου;<br />Εμένα; Τι; Τσεκούρι ή άθυρμα;<br />Έρμαιο νιώθω, στο λέω!<br />Κι ύστερα,αυτό το ‘ρμ’<br />στις δυο λέξεις γελούν, και μου κάνουν σήματα, σαν χαρούμενα παιδιά<br />στην κορφή του λόφου. ‘Πάντα, πάντα, μέσα σου αυτό το υγρό και χειλικό<br />σύμπλεγμα, και δε γλιτώνεις. Δεν είμαι εγώ, είμαι εσύ. Και δε γλιτώνεις…’</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4646322827664500537?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-61851044040513915202007-12-07T08:40:00.001+02:002008-01-27T22:14:00.843+02:00Γράφω και σβήνω, σβήνω και γράφω, διορθώνω και μιλάω, διορθώνω τον εαυτό μου, διορθώνω τη σκέψη μου, διορθώνω τις επιθυμίες μου, συνεχίζω να γράφω, το σενάριο της ζωής μου, έχω καλό μπλάνκο μόνο που χάνει λίγο στις άκρες και διακρίνονται οι κορφές των γραμμάτων και κάποιες καλλιγραφικές καταλήξεις τους. Δε μπορώ να τα σβήσω αυτά τα σημαδάκια, ή δεν θέλω; Τα αφήνω να υπάρχουν και συνεχίζω. Συνεχίζω και γράφω, και γράφω, βάζω και υποσημειώσεις, να θυμηθώ να ζήσω τον εαυτό μου έτσι όπως είμαι, βάζω και σελιδοδείκτες, πήγαινε στη σελίδα που θέλεις να γίνεις διάβολος για να μπορέσεις να μιλήσεις σαν αληθινός άνθρωπος. Σας ενδιαφέρει άραγε αυτή η σελίδα; Ή κατευθείαν κλείσατε τα μάτια σας μόλις διαβάσατε τον σελιδοδείκτη; ή κουνήσατε το κεφάλι και είπατε πως ποιητική αδεία, και πάπας μπορείς να γίνεις, φτάνει να κουνήσεις το ακροατήριο; Μπορεί να είναι κι έτσι, αλλά δεν θα υπήρχαν αυτά τα ματωμένα χαρτάκια κάτω από το γραφείο μου, που κάθε μέρα τα μαζεύω και κάθε μέρα ξαναπέφτουν…<br />Σ’ αυτή τη σελίδα που λέει ‘άλαλα τα χείλη των ασεβών’ και που κοροϊδεύαμε μαζί, υπάρχει και μια υπερσύνδεση με το σύμπαν του ίντερνετ, μια ιστοσελίδα που σε περιμένει, που καραδοκεί να σε ρουφήξει, και γελάει δυνατά ‘άλαλα τα χείλη των ευσεβών, βρε, γιατί κλείνεις τα μάτια σου;’ Ε, υπάρχει και ο δαίμονας του διαδικτύου, σας βεβαιώ, και καθόλου προσφατα δεν τον ανακάλυψα. Εκεί που διόρθωνα κάτι στα σχόλια της ζωής μου –σε ροζάκι απαλό, δεξιά της σελίδας- εμφανίστηκε. Α, θέλω να τον περιγράψω. Ναι, είναι άγγελος. Και του αρέσουν τα’ αστεία δυστυχώς. Και αγαπάει τον άνθρωπο. Γι’ αυτό του βάζει τρικλοποδιές για να πέσει. Μας λέει καθώς πέφτουμε: ‘αυτό είναι βρε το ζητούμενο! Να πέσεις. Γιατί αν δεν πέσεις, πώς θα σηκωθείς; Νομίζεις πως εκ του ορθίου θα βρεις το δρόμο; Μόνο οι τυφλοί θα περάσουν, μόνο αυτοί που θα βρεθούν δέρμα με δέρμα με το δρόμο. Εκεί, στο μάγουλό σου, να νιώσεις την αγριάδα της πέτρας και τη δροσιά του πράσινου χόρτου. Και μη γκρινιάζεις, Μαρία πως μαζί με τις κάμπιες βρέθηκες. Κάποιοι θα γνωρίσουν σκέτο αέρα’. Δεν θέλω να πω άλλο για τον Άγγελο του Πόνου.<br />Θέλω να πω για τη σφραγίδα του στη μοίρα του ουρανού. Όπως όλοι έχουν το έμβλημά τους, έτσι κι αυτός έχει το θολό λειψό φεγγάρι με δυο γραμμούλες συννεφάκια κάτω δεξιά. Ίσα να δίνουν μια αίσθηση αθωότητας και να πιστέψεις πως πρόκειται για ρομαντική εικόνα. Λειψό φεγγάρι σαν τα λόγια που λείπουν από τις λέξεις του. Σαν τις σκέψεις του που υπάρχουν, αλλά γραμμένες με λευκό μελάνι πάνω στο χαρτί μου. Οι άνθρωποι κοιτάνε το φεγγάρι και ξεχνούν τα γύρω τους. Να το ολοκληρώσουν –άραγε, πώς θα είναι; Εγώ κατάλαβα πως χωρις να το επιδιώξω μπήκε μόνο του αυτό το έμβλημα στις υποσημειώσεις μου, και πως δεν μπορούσα να το σβήσω από κει. Ποιος ιός το πέρασε στο μητρώο του αρχείου και ακόμα κι αν σβήσω το γραπτό μου αυτό θα μείνει εκεί, να κυριαρχεί έστω και σ’ ένα άδειο αρχείο;<br />Καθώς έκλεινε πίσω του την πόρτα γύρισε και με κοίταξε με μια λοξή ματιά. Μου είπε ‘πες μου τι βλέπεις σ’ αυτό το λειψό φεγγάρι’. Μου ΄ηρθε να του κλείσω την πόρτα στα μούτρα, να τον εξορίσω από την πλάση. Αλλά, άνθρωπος εγώ, μπορώ να εξορίσω οποιονδήποτε; Από πού; από την ψυχή μου; ‘Βρε, καλώς τις υποσημειώσεις’, θα λέω κάθε λίγο και λιγάκι. ‘Πού είσαι και σ’ έχασα;’ Κι έτσι, παλεύω. Παλεύω να τον τυλίξω στις λέξεις. Παλεύω να τον κάνω να εξαφανιστεί, και καθώς το κερί που τον τυλίγω τον αγκαλιάζει, πιο πολύ με γλυπτό μοιάζει, ως έργο τέχνης αναδύεται, και το κερί πληθαίνει, και οι λέξεις πολλαπλασιάζονται και γινονται το σενάριο της ζωής μου, και μπλέκεται το φεγγάρι με τις λέξεις, και η επιθυμία μου να το εξορίσω με την υποσημείωση, και με μπλέκουν, και γράφω και διορθώνω, και σβήνω με λύσσα, και πάλι γράφω….<br />28-11-07<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-6185104404051391520?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-54103965893225425572007-12-07T08:39:00.001+02:002008-01-27T22:14:32.560+02:00Όσα πέρασες κοντά της ήταν υπέροχα<br />Κι ο εαυτός της λαμπερός και μοναδικός<br />Σαν το αστέρι που πέφτει στο σκοτεινό στερέωμα<br />Βέβαια παραξενεύτηκες πολύ<br />Όταν στο αποχαιρετιστήριο γράμμα της<br />Είδες ότι το επώνυμό της γραφόταν με δύο ‘τ’.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-5410396589322542557?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-40387223106813741832007-12-07T08:38:00.001+02:002008-01-27T22:15:12.453+02:00Να θυμάμαι ότι σ’ αυτή τη σχέση όλα τα σάρωσες<br />Με μια μανία να κατακτήσεις τα πάντα<br />Να θυμάμαι πως στο τέλος της έμεινες να κοιτάς<br />Αυτούς που έκλαιγαν από την απόσυρσή σου<br />Και το δώρο της υπαρξής σου δεν το χαλάλισες<br />Ούτε σε ψίχουλο<br />Να θυμάμαι να μη θυμάμαι τίποτα από το παρελθόν αυτό<br />Γιατί βαρέθηκα βρε αδερφέ να θυμάμαι πράγματα<br />Που δεν ξέρω καν αν είχαν υπάρξει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4038722310681374183?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-49219899528620690082007-12-07T08:35:00.000+02:002008-01-27T22:15:38.111+02:00Με κοιτάς κι αναρωτιέσαι<br />Που πήγε εκείνη που περνούσες από πάνω της<br />Καθώς πήγαινες για την κουζίνα<br />Πώς έγινε κι απέκτησε μάτια<br />Και χέρια<br />Και πόδια<br />Και μετακινήθηκε ελαφρώς<br />Κάτω από το τραπεζάκι<br />Και ποιος της έδωσε αυτό το ύφος<br />Για να σε κοιτάζει κιόλας…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-4921989952862069008?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-72730127120077891282007-11-15T12:47:00.000+02:002007-11-15T12:53:42.347+02:00<a href="http://bp1.blogger.com/_C54-bt7TWAI/RzwlDZ3i1YI/AAAAAAAAAAM/cy0gEtKl2kw/s1600-h/Εικόνα+042.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133018415709214082" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_C54-bt7TWAI/RzwlDZ3i1YI/AAAAAAAAAAM/cy0gEtKl2kw/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1+042.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-7273012712007789128?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5969055191020018031.post-69670225005005924982007-11-15T12:06:00.000+02:002008-01-27T22:01:27.518+02:00<a href="http://bp2.blogger.com/_C54-bt7TWAI/Rzwl2p3i1ZI/AAAAAAAAAAU/2F6F-fUwW-o/s1600-h/Εικόνα+042.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133019296177509778" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_C54-bt7TWAI/Rzwl2p3i1ZI/AAAAAAAAAAU/2F6F-fUwW-o/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1+042.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Ο Νότιος Άνεμος είναι εδώ για να πάρει τις απόψεις μας, τις σκέψεις μας και να τις μεταφέρει από και προς κάθε γωνιά της Ελλάδας. Αν είμαστε τυχεροί μπορεί να μεταφέρει και συναισθήματα. Επειδή είναι νέο ιστολόγιο ίσως έχει αρκετά αρνητικά, αλλά με την εμπειρία θα διορθωθούν. Λογοτεχνία, Ταξίδια, Φαντασία, όλα εδώ. Καλές διαθέσεις, κακές διαθέσεις, σκέψεις για την πολιτική, ανθρώπινες ανησυχίες, κι αυτά εδώ. Ο Νότιος Άνεμος είναι ένα ταξίδι, και μαζί ένα νησί. Το ξεκίνημα και η διαδρομή. Είναι εδώ για μένα και για σας. Για όσους κοινωνούν από το νερό της θάλασσας, και για όσους κοινωνούν με λέξεις, με αισθήματα, με ψυχικό άγγιγμα.<br />Καλά ταξίδια σε όλους μας. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5969055191020018031-6967022500500592498?l=notiosanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Στέλλαhttp://www.blogger.com/profile/12901039823684971206noreply@blogger.com0