ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ

Γεια σας και πάλι.
Μα γιατί δε μου λέτε ποιος γέλασε πίσω από τον Ιησού όταν εκείνος σκεφτόταν ότι ο δρόμος που φέρνει στο Θεό είναι ο δρόμος ο μοναχικός δρόμος;
Αν πούμε ότι είναι ο Εωσφόρος, θα κάνουμε λάθος; (έχοντας κατά νου ότι πίσω του τον ακολουθεί η Κατάρα της μάνας του σταυρωμένου Ζηλωτή. Δηλαδή είναι μια δεύτερη παρουσία με αρνητικό φορτίο; ή είναι η ίδια η Κατάρα, φορέας αρνητικού φορτίου έτσι κι αλλιώς, που 'εκπροσωπεί' τον Εωσφόρο;)

Κατά τα άλλα, το Σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν μάλλον δραματικό. Οι φωτιές δεν έπιασαν μόνο στα Χανιά, όπου μαίνονται ακόμα ανεξέλεγκτες, αλλά και στις Μαργαρίτες. Πηρε φωτιά η λαγκαδιά, εξαιτίας κάποιου που έβαλε να κάψει τα άγρια χόρτα στο χωράφι του, ο νότιος άνεμος ανέλαβε τα υπόλοιπα, κι αν δεν ήταν τα τρία πυροσβεστικά που ήρθαν αμέσως, η περίφημη λαγκαδιά, ο 'λαγκός' μας, θα γινόταν σύντομα παρελθόν!
Νομίζω πως ήταν μια καλή προειδοποίηση, για το καλοκαίρι που έρχεται. Τα παιδιά του χωριού έβαλαν σκοπιές ανά μία ώρα για τη νύχτα που πέρασε, ώστε να εντοπιστεί τυχόν αναζωπύρωση, και προφανώς θα ληφθούν μέτρα για την προστασία του λαγκού μας, και μέσα στο καλοκαίρι. Εθελοντές άμεσης πυρανίχνευσης όλοι!! Αλλιώς,... καήκαμε (κυριολεκτικά!!)!!

Χελιδονόψαρα

Καλημέρα.

Διαβάζοντας τον Τελευταίο Πειρασμό, εκπλήσσομαι ακόμα και σήμερα, την πολλοστή φορά που το ανταμώνω. Σε κάθε σελίδα θα βρω είτε κάποια σκέψη που μου δίνει αφορμή να δω τη δική μου εποχή, είτε κάποιο μαργαριτάρι.

Σήμερα κάνω τις δικές μου σκέψεις, με αφορμή μια κουβέντα του γέρο- Ζεβεδαίου.

Χάλασε ο κόσμος, γυναίκα, είπε. δε χωρούν σήμερα οι νέοι στο πετσί τους. μήτε χελιδόνια είναι μήτε ψάρια. χελιδονόψαρα. Η θάλασσα δεν τους χωράει, πετιούνται στον αγέρα. μα στον αγέρα δεν αντέχουν, ξαναβουτούν στη θάλασσα. και φτου πάλι, απαρχής! Τα 'χουν χαμένα.

Να δώσω την αιτιολογία γιατί μου άρεσε αυτό το απόσπασμα;
Η θετική οπτική: Οι νέοι θέλουν τα πάντα, και δε χωρούν πουθενά. Μήπως όλοι δεν το νιώθουμε αυτό; Αχόρταγοι άνθρωποι… Και απαντώντας στον Καζαντζάκη με τις ίδιες του τις θεωρίες: κάποια μέρα, παλεύοντας οι νέοι να χωρέσουν και στο νερό και στον αέρα, θα τα καταφέρουν. Και τότε θα μπορούν να απολαύσουν τον καθαρό αέρα των αιθέρων, αλλά και το οξυγόνο στη μορφή που το διαθέτει το νερό. Απλώς μην καταθέτετε τα όπλα! Πιο ψηλά πετάγματα, χελιδονόψαρα!

Η αρνητική οπτική: μήπως στις μέρες μας κάποιοι μας θέλουν χελιδονόψαρα για να μας «ξεζουμίζουν» περισσότερο; Μήπως μετά από κάμποσα χρόνια τα παιδιά μας θα τα θέλουν και ερπετά συγχρόνως;

Η πολύ θετική οπτική: στην εποχή μας οι άνθρωποι αποδέχονται πλέον τη φύση του χελιδονόψαρου, όταν την διαθέτουν, και δεν την κρύβουν παίζοντας ρόλους που άλλοι τους έχουν ετοιμάσει από πριν. Αυτό είναι όμορφο, αλλά και οδυνηρό ταυτόχρονα.

Άσχετο: Αλήθεια, το ξέρατε ότι με κάθε έναν άνθρωπο που συναναστρεφόμαστε έχουμε επιλέξει να παίζουμε ένα ρόλο, και είναι πολύ δύσκολο να τον αλλάξουμε; Πχ αν με τη μητέρα μας παίζουμε το κακό παιδί, και με τους φίλους παίζουμε το καλό παιδί, δεν θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε αυτόν τον ρόλο που παίζουμε με τους φίλους μας στον ρόλο μας απέναντι στη μητέρα. Άκουσα δηλαδή από έναν ψυχίατρο, ότι τελικά αυτό που λέμε χαρακτήρας του ανθρώπου δεν υπάρχει έτσι όπως τον βλέπαμε παλιά, σαν κάτι παγιωμένο κι ενιαίο.

Αφιερωμένο στη Φλώρα για το καλωσόρισες!!

Οι Άλλοι

Τελευταίος Πειρασμός

Ο Ιησούς είναι ο ξυλουργός που φτιάχνει σταυρούς και σταυρώνονται οι μεσσίες του Ισραήλ. Ο τελευταίος σταυρωμός είναι πολύ σημαντικός. Η μάνα του σταυρωμένου του δίνει την κατάρα της. Ο Ιησούς φεύγει για ένα μοναστήρι στην έρημο, να πάει να μονάσει. Στο δρόμο, πεινασμένος, συναντά μια γριούλα που τον αποχερίζει ένα κομμάτι ψωμί και δυο ελιές. Αφού τρώει, η γριούλα τον κοροϊδεύει που θέλει να πάει να χωθεί στην έρημο, αντί να παντρευτεί και να κάνει παιδιά. Παρ’ όλα αυτά φεύγει από το σπίτι της για να συνεχίσει το δρόμο του.

«-Δε μπορώ να βλέπω ανθρώπους, μουρμούρισε, δε θέλω. Και το ψωμί που σου δίνουν, φαρμάκι. Ένας είναι ο δρόμος του Θεού, αυτός που πήρα σήμερα. Περνάει ανάμεσα από τους ανθρώπους, δεν τους αγγίζει και βγαίνει στην έρημο. Αχ, πότε να φτάσω!
Ακόμα ο λόγος στέκουνταν, κι ένα γέλιο ξέσπασε πίσω του. στράφηκε αλαφιασμένος. ένα γέλιο χωρίς στόμα τρικύμιζε τον αγέρα, σουριστικό, μοχθηρό, κακοπροαίρετο.
-Αδωναϊ! βγήκε από σφιμένο λαρύγγι του η κραυγή. Αδωναϊ!
Και κοίταξε με σηκωμένες τις τρίχες του κεφαλιού του τον αγέρα που χαχάριζε. ξεφρενιασμένος πήρε δρόμο. κι ακούστηκαν ευτύς να τρέχουν οι δυο πατούσες ξοπίσω του.»

Αυτή είναι μια απάντηση για όσους προσπαθούν να απαξιώσουν την ανθρώπινη συμβολή στην τελείωση του ανθρώπου. Δρόμος που δεν περνάει ανάμεσα από ανθρώπους, δρόμος που δεν αγγίζει τους ανθρώπους, δρόμος που καταλήγει στην έρημο, δε μπορεί να είναι ο δρόμος του Θεού. Ο Θεός, λένε οι Άγιοι Πατέρες είναι αγάπη. Κι εγώ ρωτώ: κι η αγάπη χωρίς τον άλλον άνθρωπο τι αντίκρισμα έχει; Τι νόημα; Κι αν δεν πέσεις εξαιτίας του, κι αν δε σηκωθείς πάλι εξαιτίας του, κι αν δε γίνεις χίλια κομμάτια για να δώσεις από ένα κομμάτι σου στους άλλους ανθρώπους, τι σόι ‘τέλος’ μπορεί να πετύχεις; Υπάρχει τελείωση χωρίς τους άλλους ανθρώπους; Υπάρχει παράδεισος χωρίς αυτούς;
Δεν διατείνομαι πως ο Καζαντζάκης λέει κάποια μεγάλη και πρωτότυπη σοφία. Αλλά πως ο τρόπος που διαλέγει να το πει είναι ανεπανάληπτος. Αλήθεια: ποιος γέλασε πίσω από τον Ιησού; Και γιατί;

Τα δυο πρόσωπα της γυναίκας

Δεν θέλω να μείνει το 'ημερολόγιό' μου χωρίς την καλύτερη -κατά την άποψή μου- μεταφορά για τη γυναίκα. Θυμάμαι στον Όμηρο την καλύτερη παρομοίωση για τον άνθρωπο -ο δαυλός που κρύβει μέσα του τη σπίθα που μπορεί να δημιουργήσει και να καταστρέψει τον κόσμο. Τώρα βρήκα και την αντίστοιχη σε ύψος για τη γυναίκα. Ανήκει στον Καζαντζάκη, και τη βρήκα στον Τελευταίο Πειρασμό.
Ως εισαγωγή: ο Ιησούς θυμήθηκε ότι όταν ήταν είκοσι χρόνων, κρατούσε ένα τριαντάφυλλο και επρόκειτο να το δώσει στη Μαγδαληνή ως σημάδι της προτίμησής του, ώστε να παντρευτούν. Αυτό βέβαια δεν έγινε τελικά. Και τώρα, του ήρθε στο νου η Μαγδαληνή, ως πόρνη.
Και συνεχίζει το κείμενο:
"Ανατρίχιασε. Πρόβαλλε έξαφνα Εκείνη πάλι μπροστά του, κρυφοφιλημένη, χιλιοφιλημένη, κι είχε κρυμμένο στο στήθος της, δεξά τον ήλιο, ζερβά το φεγγάρι, κι ανεβοκατέβαιναν, πίσω από το διάφανο ρούχο, η μέρα κι η νύχτα..."

Νομίζω πως είναι λίγες οι φορές που μπορεί κανείς να διαβάσει τόσο ψύχραιμα τοποθετημένα τα χαρακτηριστικά της γυναίκας. Η μέρα κι η νύχτα. Το φως, το γέλιο της, η ζωή που χαρίζει, η ομορφιά που την περιβάλλει, και μαζί η νύχτα, το σκοτάδι του μυαλού της, αυτό το πονηρό μυαλό, το ανεξιχνίαστο για κάποιους, το απαράδεκτο για άλλους, το παράλογο. Οι κρυφές της πλευρές, που οι περισσότεροι άνδρες βρίσκουν ως αφορμή για να μην εμπιστεύονται γυναίκα. Το μυστήριο. Το απροσδόκητο κακό. Λίγες φορές έχω διαβάσει τόσο καίρια λόγια που να ισορροπούν χωρίς εμπάθεια, το άσπρο και το μαύρο της ψυχής της γυναίκας. Γιατί παραδέχομαι πως έχει μαύρο. Το γιατί έχει μαύρο όμως είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο, και αυτό χωρίς εμπάθεια. Είναι μια μεγάλη συζήτηση αυτή, και ίσως ο καθένας να πρέπει να την κάνει μόνος με τον εαυτό του. Μόνο μια μικρούλα σκέψη θα ήθελα να βάλω σαν μέσα σε μια παρένθεση, έτσι, για να πω τι κατάλαβα κι εγώ όλα αυτα τα χρόνια που έζησα ως γυναίκα: ό,τι παίρνει κανείς, αυτό επιστρέφει. Κι οι γυναίκες θέλουν πολύ από αυτό που θελουν να τους δώσεις. Αν είναι λίγο, αρχίζει το μαύρο. Κατάρα για όλους αυτό -γυναίκες κι άντρες- αλλά έτσι είναι. Υπάρχουν όμως κι οι ακίνδυνες περιπτώσεις που δεν θέλουν παρά μια ταυτότητα για να συνεχίσουν να ζουν. Αυτές είναι πιο σπάνιες, αλλά πιο εγγυημένες για μια ήσυχη ζωή. Να τις προτιμάτε, οι άντρες. Αν όχι... καλά κουράγια να παλεύετε!!