"Αστεροσκοπείο"

Διαρρήχτες του ήλιου

δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι

δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα

δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός
Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι

δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν

παραμονεύουνμε μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια

με τ' άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα

με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια

παραμονεύουν σ' άλλους πλανήτες το φως
Να πεθάνουν
Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της

από το χρώμα του το κάθε λουλούδι

από το χάδι του το κάθε χέρι

απ' τ' ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί

M. Σαχτούρης

"ΠΑΡΑΦΡΟΝΕΣ"

ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ

Οι Δον Κιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη
του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Ιδέα.
Κοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ
για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.

Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων
αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσίς του δρόμου,
ο Σάντσος λέει «δε σ' το 'λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων σχεδίων, αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ' άλογό μου!»

Έτσι αν το θέλει ο Θερβάντες, εγώ τους είδα, μέσα
στην μίαν ανάλγητη Ζωή, του Ονείρου τους ιππότες
άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,
με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν' απαρνηθούν τις πρώτες.

Τους είδα πίσω να 'ρθουνε -- παράφρονες, ωραίοι
ρηγάδες που επολέμησαν γι' ανύπαρχτο βασίλειο--

και σαν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά, πως ρέει,
την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!
K. Καρυωτάκης

ΒΙΟΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ (ΟΙ ΣΑΛΠΙΓΓΕΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ)

"Θυμάσαι; Ο πατέρας σου ήταν νεκρός στο φέρετρο -εσύ κάτι έψαχνες και μπήκες σ' άλλη κάμαρα, μονάχη, σ' ακολούθησα, απ' τ' ανοιχτό παράθυρο ερχόταν η ευωδιά του κήπου (ω, θα 'μαστε νεκροί κι η άνοιξη θα 'ρχεται πάλι και πάλι) -σε πλησίασα, με κοίταξες στα μάτια και τότε σε φίλησα, σε φίλησα για όλα τα χρόνια που θα περάσουν, για όλες τις ελπίδες που θα χαθούν, σε φίλησα και σε κράτησα πάνω μου -κι όπως πριν λίγο είχες αγκαλιάσει ν' αποχαιρετήσεις το νεκρό, τα μαλλιά σου μύριζαν αιωνιότητα..."
Τ. Λειβαδίτης

Μια στιγμή που ξεκλειδώνει το χρόνο για τον ποιητή και για όλους μας. Κερδίζουμε μαζί του.

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΠΟΥ ΦΘΟΝΟΥΜΕ

O Ελεγκτής

Ένας μπαξές γεμάτος αίμα
είν' ο ουρανός
και λίγο χιόνι
έσφιξα τα σκοινιά μου
πρέπει και πάλι να ελέγξω
τ' αστέρια
εγώ
κληρονόμος πουλιών
πρέπει
έστω και με σπασμένα φτερά
να πετάω.
Μίλτος Σαχτούρης

Ένα ποίημα απάντηση στην προηγούμενη σιωπή.
Κάποιοι τυχεροί μπορούν να ελέγξουν τα αστέρια -εμείς οι υπόλοιποι θα τους κοιτάμε από τη γη και θα τους λέμε τρελούς. Οι μέρες που έρχονται θα επιβεβαιώσουν την τύχη τους.
Μανώλη: την ομορφιά την κουβαλάμε, δε μας τη δίνουν οι άλλοι. Απλώς την εκδηλώνουμε σε όσους νομίζουμε ότι αξίζει. Τη δική σου ομορφιά δε θα στη στερήσει κανείς. Και θα τη ζήσεις. Αν το θέλεις. Όταν αφεθείς.

Ο ΝΑΥΤΙΛΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

"Μια μέρα τη ζωή πού'χασα, την ξαναβρήκα στα μάτια ενός νέου μοσχαριού που με κοίταζε μ' αφοσίωση. Κατάλαβα πως δεν είχα γεννηθεί στην τύχη. Βάλθηκα να σκαλίζω τις μέρες μου, να τις φέρνω άνω-κάτω, να ψάχνω. Ζητούσα να ψαύσω την ύλη των αισθημάτων. Ν'αποκαταστήσω, από τις νύξεις που έβρισκα διάσπαρτες μέσα στον κόσμο αυτόν, μιαν αθωότητα τόσο ισχυρή που να ξεπλένει τα αίματα -το άδικο-και να εξαναγκάζει τους ανθρώπους να μου αρέσουν.
Δύσκολο, αλλά πώς να γίνει; Κάποτε νιώθω να είμαι τόσοι πολλοί που χάνομαι. Θέλω να πραγματοποιηθώ έστω και στο μάκρος μιας ηλικίας που να ξεπερνά τη δική μου.

Αν η ψευτιά δεν υπάρχει τρόπος να καταβληθεί ούτε από τον χρόνο, τότε το παιχνίδι το έχασα."

Οδ. Ελύτης, Μικρός Ναυτίλος

Ανθρώπινη εξομολόγηση με φτερά αετού. Που λίγο πολύ όλους μας περιλαμβάνει, ως 'αφηγηματικό εγώ' ή ως αποδέκτες των στίχων. Ένα ταξίδι μέσα στη μνήμη της ζωής 'του' για να αλιεύσει τα δικά του μαργαριτάρια. Κι ας φτάνει αυτή η μνήμη ως το Σωκράτη. Είναι άνθρωπος, επομένως φέρει ευθύνη ακόμα και για τα παράλογα εκείνου του κόσμου.

Καλη μέρα...

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο
και τα διαλυτικά σημεία στο "ι"
αντί ενός συνόλου συγκινήσεων
που κάνουν να λάμπουν τα μάτια,
που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνειόποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα
για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του
να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνειόποιος δεν ταξιδεύει,όποιος δεν διαβάζει,όποιος δεν ακούει μουσική,όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνειόποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Pablo Neruda

To παραπάνω ποίημα δεν το γνώριζα. Μου το γνώρισε το ιστολόγιο Aqua's από όπου και το δανείστηκα με ευγνωμοσύνη για να το προσφέρω και σε άλλους φίλους. Τα καλά ποιήματα πρέπει να ταξιδεύουν συνεχώς.

Του Έρωτα (Ανακρεόντειο ποίημα)

Έρως ποτ’ εν ρόδοισι
κοιμωμένη μέλισσαν
ουκ ειδεν, αλλ’ ετρώθη.
Τον δάκτυλον παταχθείς
τας χειρός ωλόλυξε
δραμών δε και πετασθείς
προς την καλήν Κυθήρην
«Όλωλα, μήτερ,» είπεν
«όλωλα καποθνήσκω.
Όφις μ’έτυψε μικρός
πτερωτός, ον καλούσιν
μέλισσαν οι γεωργοί».
Α δ’είπεν: «Ει το κέντρον
πονείς το τας μελίττας,
πόσον δοκείς πονούσιν,
Έρως, όσους συ βάλλεις;»

Ελεύθερη μετάφραση:

Κάποτε ο Έρωτας
δεν είδε
μια μέλισσα
στα ρόδα κοιμισμένη
και τον τσίμπησε.
Κι επειδή
το δάκτυλο τον πόνεσε
ξέσπασε σε κλάματα.
Τρέχοντας και πετώντας
στην όμορφη Κυθέρεια:
«Χάθηκα, μάνα!» είπε
«χάθηκα και πεθαίνω!
Φίδι μικρό και φτερωτό
με τσίμπησε,
αυτό που οι γεωργοί
μέλισσα ονομάζουν.»
Κι εκείνη του απάντησε:
«Αν το κεντρί της μέλισσας
σε κάνει κι υποφέρεις,
πόσο θαρρείς ότι υποφέρουν
Έρωτα
εκείνοι που χτυπάς εσύ;»

Καλημέρα με ποίημα για τον Έρωτα. Άνοιξη και Καλοκαίρι. Του ανήκουν... Καλή συνέχεια.

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ

Χθες άκουσα ένα πολύ όμορφο ποίημα που επειδή με εκφράζει σε μεγάλο βαθμό, αποφάσισα να το βάλω στο χώρο αυτό, σαν ένα κομμάτι δικό μου -όπως δικά μας μπορεί να αισθανόμαστε κάποια από τα έργα των άλλων. Το ποίημα έγραψε ο Σάββας Μούττης, από τη Ρόδο. Τον ευχαριστώ που το έγραψε, που το μοιράστηκε μαζί μου και που μου επέτρεψε να το 'δημοσιεύσω' σ'αυτό το χώρο.
Σήμερα είναι και η 'γιορτή των ερωτευμένων'. Έτσι, το ποίημα αυτό μπορεί να θεωρηθεί ένα δώρο-σκέψη σε όσους είναι ερωτευμένοι, με την ευχή να είναι πάντα ερωτευμένοι -με τον άνθρωπό τους, με τη δουλειά τους, με τον κόσμο, με την ποίηση, με τον έρωτα, με ό,τι άλλο μπορεί να ερωτευτεί ένα μυαλό.
Χρόνια Πολλά στο Γιώργη Βενετούλια, έναν αυθεντικά και αποδεδειγμένα ερωτευμένο με τη λαογραφία και την παράδοση της Ελλάδας. Και στα δικά μας οι υπόλοιποι!

Ποίηση και έρωτας
(Ή αλλιώς μάθημα ανάγνωσης)
Τα μάτια
-είπε-
είναι μονάχα ένα κομμάτι κρέας,
όταν αυτό που βλέπουν
είναι απλώς λέξεις.
Όπως
-συνέχισε-
και οι λέξεις
είναι μονάχα γράμματα
όταν αυτό που βλέπουν
είναι απλώς αισθήματα.
Και σηκώθηκε να τρέξει προς την θάλασσα.
Τα πόδια της γέμισαν άμμο μέχρι να φτάσει
και βγάζοντας το μπικίνι μόλις βουτούσε,
γύρισε και, Έλα
-φώναξε-
η θάλασσα είναι τώρα
όπως τώρα είμαι και εγώ…
Ένα μεγάλο κύμα τη σκέπασε ολόκληρη
σβήνοντας τα χνάρια που είχε αφήσει στην άμμο...