- ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ -

Ονειρεύομαι ένα συνένοχο βλέμμα
Κι ένα χαμόγελο που στήνει ουρανούς

Το άγγιγμα το κρυφό στη μέση της παλάμης
Κι ένα χέρι στο πίσω μέρος του λαιμού μου
Φευγαλέο

Τη μυρωδιά απ’ το σώμα σου
Πλάι μου
Κι ας κοιτάζω τους ορίζοντες
Το καταφύγιο της αγάπης σου
Ζεστό απ’ του κορμιού σου την άχνα.

Ονειρεύομαι την παύση
Ανάμεσα σε δυο στίχους ερωτικούς
Όταν θα συναντηθούν συνένοχα
Οι ματιές μας

Κι ύστερα όλα τα άλλα

Έναν κόσμο αθώο
Μέσα στα μάτια σου
-τον έχω τόσο ανάγκη-
Κι ένα αεράκι δροσερό στο μυαλό σου

Την έμπνευση να φτερουγίζει
Στους τοίχους του δωματίου μας
Ελεύθερη, σαν χαρούμενο πουλί

Και την ανάσα την ήρεμη
Που ανεβαίνει αβασάνιστα στο γαλάζιο.

Θέλεις και θάλασσες να ονειρευτώ;
Τις ονειρεύομαι.
Να βρέχουν τα πόδια μας
Να πλένουν τις μιζέριες,
Να καθαρίζουν τον άρρωστο αέρα με ιώδιο

Θέλεις και γέλιο;
Και γέλιο!

Τον πλάθω τον κόσμο αυτό
Με το μυαλό και με τα χέρια μου
Τον πιστεύω τον κόσμο αυτό
Για σένα και για μένα
Και στον δίνω.

Ζώντας στο Όνειρο

Πήρα αυτό που ζητούσε η ψυχή μου.
Τριγυρνούσα καιρό έξω απ’ τα τείχη του
Και περιεργαζόμουν πύλες δυνατές
Και υπέροχες διακοσμήσεις.
Οι κορυφές δέντρων δροσερών με έλκυαν
Φανταζόμουν καρπούς και φυλλώματα
Και χρώματα κήπων στα πόδια τους
Άκουγα νερά και φωνές παιδιών να παίζουν χαρούμενα.
Λαχτάρησα μια μέρα να ανοίξουν οι πύλες του
Και να μου δοθεί αυτός ο Παράδεισος.
Τραγούδησα τα πιο όμορφα τραγούδια μου,
Νύχτες και μέρες γυροφέρνοντας το Όνειρο.
Κι άκουσα τις φωνές των ανθρώπων από μέσα να σωπαίνουν.
Οι πύλες άνοιξαν. Και μπήκα.
Ήταν πράγματι η Εδέμ.
Τριγυρνώ τώρα και μήνες, μέσ’ από τα τείχη της,
Κάτω από δέντρα σκιερά και καταρράχτες νερού υπέροχους
Μα η ματιά μου πέφτει πάντα, πάντα της,
στις πέτρες των τειχών που με φυλάκισαν.

Δίλημμα...

Ισορροπία
Ο Θεός του Χρόνου των Περσών έκλαψε πικρά όταν τη διατάραξε.
Ζήτησε έναν άνθρωπο να τον συντροφεύσει
Και την ίδια στιγμή το μετάνιωσε
Γιατί ήξερε πως η ισορροπία έρχεται μόνο μέσα από τον Έναν.
Έκλαψε πικρά
για τη χαμένη μοναξιά του
Για το χρόνο που θα έπρεπε τώρα να κόψει από τα μάτια του
από τ'αυτιά και την ψυχή του
για να τα χαρίσει σε ένα άλλο ον
αμφιβόλου σκέψης και αμοιβαιότητας.
Έκλαψε πολύ και για το χρόνο που θα στερούσε από τη σκέψη του
Όταν εκείνη θα έπρεπε να ασχοληθεί για να διαχωρίσει
πόσα θα μοιραστεί και ποια
και πόσα όχι.
Καημένε Θεέ του Χρόνου...
Καημένε Άνθρωπε...

ΜΗ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ

I.
Μέρα τη μέρα αναγγελία θανάτου
τ’ άστρα που έπλεαν στον ουρανό της ψυχής μου
τα ‘καψα. Κι άλλα βούλιαξαν
στ’ απόνερα της νύχτας.
Ο αποσπερίτης δεν αναγγέλλει πια τίποτα ελπιδοφόρο.
Κι όσα δεν έφυγαν, τα έπνιξα.
Κι όσα δεν έπνιξα, σώπασαν.
Αρνιέμαι τα νησιά, αρνιέμαι τον αέρα
στ’ όνομα μιας αξιοπρέπειας
που δε λογαριάζει την ψυχή.
Καμιάν αυγή δεν περιμένω πια.
Κι αν κάνω το λάθος να υποκριθώ
πως την πιστεύω,
έρχεται λίγη απ’ την καπνιά της νύχτας να μου γνέψει.

Δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα.
Οι άλλοι πάλι θα μου πουν.
Γιατί όχι εγώ;
Γιατί όχι εγώ;
Δεν είμαι Πλάστης;

Αυτός ο κόσμος μ’ αρνήθηκε
με μικρά δειλά σήματα:
μια ματιά που στράφηκε άβολη,
μια δυνατή φωνή χαράς, που δεν έφτασε ως μέσα.
Κι εκεί που διάβαζα τον κόσμο κάποτε,
στα βότσαλα, στον άνεμο των δέντρων
στο μπλε τ’ ουρανού,
έμεινε ένα ερωτηματικό.
Οι δρόμοι είναι άδειοι.
Εγώ τους άδειασα. Η ματιά μου.
Και ποια αθανασία να ζητήσω πια;
Ποια υπόσχεση μπορεί πια να ισχύσει;

ΙΙ.
Φέτος το καλοκαίρι ήταν μικρό.
Πολλά κουνούπια και πολλή σιωπή.




Όμως τα ροδάκινα ωρίμασαν νωρίς
και με περίμεναν.
Κι όλα τα φρούτα μου υποσχέθηκαν
ψιθυριστά μια λέξη.
Κι εγώ τα πίστεψα.
Το ηλιοτρόπιο μου έδειξε τον ήλιο,
κραταιό πάνω στο λεπτό κορμό του.

Η θάλασσα με έγδυσε απ’ τα ρούχα
Μου πέταξε λέξεις, παρουσίες, χθες και αύριο
και μ’ άφησε γυμνή.
Μου ’δωσε μιαν υπόσχεση
κι εγώ την πίστεψα.
Βαθιά στο βάθος των νερών της
μ’ αγκάλιασε, κραταιή,
κι αιώνια.


Κάτω απ’ το δέντρο,
κατάσαρκα στον άνεμο η μισή
κι η άλλη μισή στο χώμα.
Άρωμα γης, καλοκαιριού και πεύκου.
Τα τζιτζίκια με νανούριζαν γλυκά
μου ψιθύρισαν όνειρα μέσα στα όνειρα
και χαμογέλασα.
Τα τζιτζίκια που όλα τα ξέρουν.
Τους έγνεψα Ναι!

Γιατί όλα εκείνα που έχουν νόημα
είναι πάντα, πάντα σιωπηλά…

ΙΙΙ.
Καλώς την, έλα! Πώς σε λένε;
Πέρνα. Εδώ θα δουλέψουμε. Με λένε Πάρη.
Εδώ θα βάλω την καρέκλα μου
δίπλα στο γραφείο.
Εσύ στάσου απέναντι.
Πώς είπες πως σε λένε; Ελένη;
Αχά! Ταιριάζουμε λοιπόν εμείς οι δυο!

Στάσου εκεί, να σε κοιτώ.
Όχι, δεν είμαι ακριβώς ζωγράφος.
Βγάλε τη μπλούζα σου. Μπορείς; Α, μπράβο.
Και τα εσώρουχα.
Δε σε πειράζει να τραβώ φωτογραφίες;
Όχι, καλή μου, χωρίς πρόσωπο θα βγεις,
δεν σε εκθέτω…
Ναι, πολύ καλά. Έτσι.
Πού είναι τα τσιγάρα μου; Καπνίζεις; Όχι;
Στάσου εκεί, να σε κοιτώ.
Ναι, μόνος ζω. Μα, μη μιλάς!
Θέλω να σε δω.
Οι ώμοι… Το χνούδι του στήθους…
Σε πειράζει ο καπνός; Σιωπή!
Ο κύκλος της θηλής…
Σήκωσε λίγο το μπράτσο σου! Μείνε εκεί…
Σήκωσε τα μαλλιά ψηλά. Γύρνα την πλάτη.
Όχι είμαι ανύπαντρος ακόμα.
Δε βρέθηκε η τυχερή!
Η μέση…



Βγάλε τη φούστα σου. Και το καλσόν.
Όλα βγάλ’ τα. Και τα εσώρουχα.
Στάσου τώρα.
Ωραίος καπνός αυτή η μάρκα των τσιγάρων.
Δυνατή αίσθηση.
Τι ρώτησες;
Όχι, δεν έχω φιλενάδα. Όχι τώρα.
Ναι, κάποτε αγάπησα κι εγώ.
Η μέση… μη φοβάσαι, δε σ’ αγγίζω.
Η δυνατή καμπύλη των γλουτών…
Οι μηροί…
Ναι, την αγάπησα πολύ.
Όλα της τα ’δωσα. Ή έτσι νόμιζα.
Πάντως ό,τι είχα το ’δωσα.


Πολύ δυνατοί μηροί.
Έχεις σώμα δυνατό κι ευγενικό.
Το απαλό το δέρμα πίσω απ’ το γόνατο… για να δω…
Έχεις και μια ελίτσα εκεί, το ξέρεις;
Όχι, δε σ’ αγγίζω, μη φοβάσαι…
Ναι, χωρίσαμε, γιατί ρωτάς; Πάνε χρόνια.
Και βέβαια είχα κι άλλες σχέσεις. Πολλές.
Σκύψε.
Ναι, έτσι όπως είσαι, σκύψε!
Να, κάνε πως πιάνεις τα τσιγάρα μου!
Μόνο θα σε κοιτώ. Και μείνε εκεί για λίγο.
Όχι, δε μ’ ερεθίζει η θέα σου, μη φοβάσαι.
Δεν ψάχνω για κοπέλα, ούτε για sex.
Έχω τελειώσει πια μ’ αυτά.
Πώς είπες; νιώθεις άβολα;
Και βέβαια νιώθεις άβολα.
Μα εγώ μόνο γράφω τίποτ’ άλλο.
Τι γράφω; Θα μάθεις όταν έρθει η ώρα του.
Τι είπες; Θέλεις να σε αγγίξω;
Λυπάμαι, γλυκιά μου, δεν μπορώ.
Δε θέλω, δεν μπορώ, δεν το αντέχω…
Δεν ξέρω τι απ’ όλα…
Ίσως να μην τολμώ.
Σηκώσου τώρα.
Ναι, δε μπορώ να πω, δεν έμεινα εντελώς ασυγκίνητος!
Μα δεν μπορώ.
Σ’ έφερα εδώ για να γράψω, καλή μου…
Μισό λεπτό ακόμα, μη μιλάς…
Πιο κοντά μου… θέλω να δω το χνούδι του ώμου…
Μα πώς; σου φαίνεται διαστροφή;
Ε, δικαιούμαι μια κι εγώ, όπως όλοι.
Μην κινείσαι!
Άλλος σ’ αφήνει μόνον να χαθείς,
κι άλλος σε κοροϊδεύει μες στα μάτια σου!
Ε, άλλο βίτσιο ιδιότροπο και το δικό μου!
Δε βαριέσαι…
Δε σε εκθέτω, μη φοβάσαι.
Τα κάλλη σου θα μου δανείσεις τίποτ’ άλλο.
Δεν είναι για να εμπιστευτώ το χρόνο μου ξανά.
Λίγο ακόμα, κι ύστερα είσαι ελεύθερη.
Έχω δουλειά στο στίχο σήμερα.
Σ’ ευχαριστώ για τη βοήθεια, γλυκιά μου!

"Αστεροσκοπείο"

Διαρρήχτες του ήλιου

δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι

δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα

δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός
Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι

δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν

παραμονεύουνμε μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια

με τ' άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα

με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια

παραμονεύουν σ' άλλους πλανήτες το φως
Να πεθάνουν
Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της

από το χρώμα του το κάθε λουλούδι

από το χάδι του το κάθε χέρι

απ' τ' ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί

M. Σαχτούρης

"ΠΑΡΑΦΡΟΝΕΣ"

ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ

Οι Δον Κιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ως την άκρη
του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Ιδέα.
Κοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ
για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.

Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων
αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσίς του δρόμου,
ο Σάντσος λέει «δε σ' το 'λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων σχεδίων, αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ' άλογό μου!»

Έτσι αν το θέλει ο Θερβάντες, εγώ τους είδα, μέσα
στην μίαν ανάλγητη Ζωή, του Ονείρου τους ιππότες
άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,
με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν' απαρνηθούν τις πρώτες.

Τους είδα πίσω να 'ρθουνε -- παράφρονες, ωραίοι
ρηγάδες που επολέμησαν γι' ανύπαρχτο βασίλειο--

και σαν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά, πως ρέει,
την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!
K. Καρυωτάκης

Μονόγραμμα Οδυσσέα Ελύτη

"Θα πενθώ πάντα -μ'ακούς;-για σένα,

μόνος, στον Παράδεισο.



Ι.

Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές

της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος

Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός



Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι



Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας

και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα

με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.


ΙΙ
Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
τα 'πίστεψέ με' και τα 'μη'
μια στον αέρα, μια στη μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανεβούνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μερες πάνω από τους καταρράκτες

Εάν αυτά ειναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά
Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος. .."

Α-ΜΝΗΣΙΑ

Τα γεγονότα που δεν έγιναν ποτέ –εκείνα που ανέμιζαν στο λεπτό στρώμα της ατμόσφαιρας, κάτω απ’ το γαλάζιο αλλά πανω απ’ το λευκό, τα γεγονότα εκείνα που τα πόθησα, μια μέρα μου ανακοινώθηκε πως καταργούνται. Να κατέβουν –μου είπε αυστηρά μια φωνή. Να κατέβουν παραυτα, και να εξαφανιστούν.
Μήνες μετά –θα πέρασαν καμιά τριανταριά- είδα πως τα ‘χα λησμονήσει. Κανένα κενό ανάμεσα ουρανού και γης. Όλα στη θέση τους και χωρίς τα γεγονότα που δεν έγιναν ποτέ. Μόνο καμιά φορά ένα κουρέλι από στίχο σα να καθαρίζει τα σύννεφα –και τότε φαίνεται η βαθιά νυχιά που έγδαρε το γαλάζιο της ευδίας.

ΒΙΟΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ (ΟΙ ΣΑΛΠΙΓΓΕΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ)

"Θυμάσαι; Ο πατέρας σου ήταν νεκρός στο φέρετρο -εσύ κάτι έψαχνες και μπήκες σ' άλλη κάμαρα, μονάχη, σ' ακολούθησα, απ' τ' ανοιχτό παράθυρο ερχόταν η ευωδιά του κήπου (ω, θα 'μαστε νεκροί κι η άνοιξη θα 'ρχεται πάλι και πάλι) -σε πλησίασα, με κοίταξες στα μάτια και τότε σε φίλησα, σε φίλησα για όλα τα χρόνια που θα περάσουν, για όλες τις ελπίδες που θα χαθούν, σε φίλησα και σε κράτησα πάνω μου -κι όπως πριν λίγο είχες αγκαλιάσει ν' αποχαιρετήσεις το νεκρό, τα μαλλιά σου μύριζαν αιωνιότητα..."
Τ. Λειβαδίτης

Μια στιγμή που ξεκλειδώνει το χρόνο για τον ποιητή και για όλους μας. Κερδίζουμε μαζί του.

ΜΥΘΟΙ

Νόμιζα πως όταν δίνεις αγάπη, παίρνεις αγάπη. Νόμιζα πως όταν λες τι σε πειράζει σε μια σχέση, αυτή γίνεται καλύτερη. Έμαθα πώς γίνεται η καλή επικοινωνία, για να μπορέσω να διαχειριστώ σωστά μια σχέση που με ενδιαφέρει. Δε μου έμαθε ποτέ κανείς πως ο χωρισμός είναι η κατάληξη των σχέσεων είτε δίνεις αγάπη, είτε κάνεις καλή επικοινωνία, είτε διαχειρίζεσαι σωστά μια σχέση είτε όχι. Γιατί όλα είναι θέμα συγκυριών και τίποτα παραπάνω. Είμαι εδώ επειδή παίρνω πράγματα από σένα. Όταν μπορώ να τα πάρω και από έναν άλλον, θα πάω παρακάτω και δεν με ενδιαφέρει για σένα που θα αναρωτηθείς γιατί φεύγω. Γιατί οι φιλίες μοιάζουν με τα σκοινιά του Ταρζάν, το είπαμε. Πιανόμαστε και προχωράμε, κι ούτε γυρνάμε πίσω να δούμε αυτό που αφήσαμε. Στις σχέσεις, αυτό λέγεται κυνισμός.

Ο μόνος λόγος λοιπόν να κάνεις καλή επικοινωνία με τον άλλο είναι από προσωπικό βίτσιο. Δεν έχει κανένα νοημα να είσαι καλός, σωστός, για να διασωθεί μια σχέση. Η σχέση είναι αυτονομη, σαν καραβάκι με δικό του τιμόνι. Θα πάει εκεί που θέλει αυτή, είτε εσύ έδωσες είτε δεν έδωσες. Ασε που νομίζω πως αν δεν έδωσες θα πάρεις περισσότερα -όπως μας διδάσκει η παροιμία με το γραμματόσημο που το φτύνουν και κολλάει.

Ας μου βρει κάποιος έναν λόγο να πιστέψουμε σ' αυτό που λέγεται 'άνθρωπος'. Εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να βρω πλέον.

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΠΟΥ ΦΘΟΝΟΥΜΕ

O Ελεγκτής

Ένας μπαξές γεμάτος αίμα
είν' ο ουρανός
και λίγο χιόνι
έσφιξα τα σκοινιά μου
πρέπει και πάλι να ελέγξω
τ' αστέρια
εγώ
κληρονόμος πουλιών
πρέπει
έστω και με σπασμένα φτερά
να πετάω.
Μίλτος Σαχτούρης

Ένα ποίημα απάντηση στην προηγούμενη σιωπή.
Κάποιοι τυχεροί μπορούν να ελέγξουν τα αστέρια -εμείς οι υπόλοιποι θα τους κοιτάμε από τη γη και θα τους λέμε τρελούς. Οι μέρες που έρχονται θα επιβεβαιώσουν την τύχη τους.
Μανώλη: την ομορφιά την κουβαλάμε, δε μας τη δίνουν οι άλλοι. Απλώς την εκδηλώνουμε σε όσους νομίζουμε ότι αξίζει. Τη δική σου ομορφιά δε θα στη στερήσει κανείς. Και θα τη ζήσεις. Αν το θέλεις. Όταν αφεθείς.

Για τις δύσκολες μέρες

Μετά τη δίνη του θανάτου του Αλέξη.
Έχοντας ακούσει τα σχόλια: "Δεν πιστεύουμε κανέναν", "δεν είναι κανένας αθώος".
Ψάχνοντας για το Αν ο Αλέξης ήταν μέλος αναρχικής ομάδας, κι αν ο αστυνομικός έπρεπε ή όχι να τραβήξει όπλο. Κοιτάζοντας την έφηβη κόρη μου να προσπαθεί να καταλάβει την 'πολυάσχολη' μαμά της, και να μην τα καταφέρνει και πολύ καλά.
Ερευνώντας το μέλλον των παιδιών, και το παρελθόν των δικών μας αναρχικών που πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν.
Προσπαθώντας να προσπεράσω εύκολους μελοδραματισμούς και ερωτηματικά.
Καταλήγω: ένας θάνατος 15χρονου μπορεί να γίνει σημείο εκκίνησης, αφού υπήρξε σημείο κατάληξης μιας κοινωνίας χωρίς συνοχή, από το μικρότερο μόριό της (οικογένεια) ως το μεγαλύτερο (πολιτική).
Αν πω 'τέτοια πολιτεία τέτοια της χρειάζονται' δεν θα είναι ψέμα. Αν πω 'βαρέθηκα να λυπάμαι για τη χώρα μου, για την κατάντια που την έφεραν οι πολιτικοι της' δεν θα είναι η πρώτη ούτε και η τελευταία φορά. Αν πω 'σηκώνω τα χέρια ψηλά, απογοητεύομαι, δεν υπάρχει ελπίδα' θα είναι λάθος.
Μόνο που αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να βρω τη σωστή κουβέντα για να πω. Σωπαίνω κι αφουγκράζομαι. Ύστερα από μέρες θα μπορέσω να μιλήσω ξανά. Θα θυμηθω τη φωνή μου.
Προς το παρόν σωπαίνω. Ποιος είναι αθώος;

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ...

Καλοί μου άνθρωποι -φίλοι μου
Ξέρω πως αυτό το ιστολόγιο έχει πάψει πια να είναι το κέντρο των ενδιαφερόντων μου, και το έχετε εισπράξει. Δε νομίζω να σας πειράζει ιδιαιτέρως, είστε όλοι άνθρωποι με ενδιαφέροντα και υποχρεώσεις.
Επειδή με έχει απορροφήσει η 'κοινωνική δράση' έχω πολύν καιρό να ασχοληθώ με την επικοινωνία μας. Να ξερετε όμως ότι σας σκέφτομαι συχνά.
Το φθινόπωρο έχει αναλωθεί στη διοργάνωση ομιλιών για γονείς. Η επόμενη έχει τίτλο 'μαθησιακές δυσκολίες των παιδιών μας' και η επόμενη 'ψυχική ισορροπία'. Στοχος τους είναι να ενημερώσουν τους γονείς για τη βοήθεια που μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους (ξεκινώντας πρώτα από την δική τους ψυχική ισορροπία). Μπορεί να σας φαίνονται βαρετά όλα αυτά. Εμείς το ευχαριστιόμαστε και εκμεταλλευόμαστε τις γνώσεις των ειδικών για να έρθουμε πιο κοντά εμείς που διοργανώνουμε τις ομιλίες και για να βελτιώσουμε τον κόσμο γύρω μας -ξεκινάμε από εμάς πάντα.
Σας φιλώ και αν έχετε ιδέες, πεθαίνω να τις ακούσω (δεν αστειεύομαι!)

Επίκαιρο

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ

Ο Σύλλογος Γονέων Δημοτικού Σχολείου και η Ομάδα Γονέων Μαργαριτών διοργάνωσαν ομιλία για γονείς με θέμα η επίδραση της οικογένειας στη σχολική επίδοση των παιδιών. Ομιλητής είναι ο παιδοψυχίατρος Αχιλλέας Προκοπίου. Μέριμνα του Συλλόγου και της Ομάδας μας είναι η διαρκής ενημέρωση των γονιών για τα θέματα που τους απασχολούν έτσι ώστε η επικοινωνία με τα παιδιά τους να είναι περισσοτερο αποδοτική.
Η ομιλία θα γίνει στο Πνευματικό Κέντρο Μαργαριτών,
την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου στις 7.00 μ.μ.
και η είσοδος θα είναι ελεύθερη.
Την διοργάνωση υποστήριξε ο Δήμος Γεροποτάμου και
το Κέντρο Πρόληψης Κατά των Ναρκωτικών
του Νομού Ρεθύμνης.

Μ' έναν ελληνικό καφέ...

Μέρα συννεφιασμένη, σε λίγο θα αρχίσει βροχή.
Θέλω να ξεκινήσει μια συζήτηση μεταξύ μας, αλλά δε βρίσκω θέμα. Στο μεταξύ διάφορα πράγματα τραβούν την προσοχή μου. Άξια για να τα προσέξω, μόνο που τελικά, δε μου αποφέρουν τίποτα. Τόσο όμορφες εικόνες, ωραία ακούσματα, αλλά στην άπειρη ποσότητα που προσφέρονται, καταντούν πλέον βάρος για τη φαιά ουσία. Ή για το χρόνο που έχουμε. Τι να είναι αυτό που να αξίζει τον κόπο, κάτι που να μείνει χαραγμένο μέσα μας, να γεννά αισθήματα, και να αξίζει να επενδύσουμε σ'αυτό; και δεν εννοώ βεβαια τα παιδιά μας ή τους συντρόφους μας. Υποτίθεται ότι αυτά είναι ο πυρήνας μας, χωρίς αυτά δεν υπάρχουμε. Το παρακάτω εννοώ, αυτό που υπόσχονται όλοι να μας προσφέρουν -το Καταπληκτικό, το Υπέροχο. Που όσο πιο εντυπωσιακή λέξη έχει τόσο πιο μακριά βρίσκεται από την ουσία αυτού που ψάχνουμε. Σαν μια ωραία κουβέντα που διάβασα προχθές σε ένα άρθρο:'βιώσιμες λύσεις ευτυχίας'. Τι ειρωνεία περικλείουν αυτές οι τρεις λέξεις... Τι όμορφα ελληνικά και τι ασυνάρτητα! πόσο ανακόλουθα, πόσο ανάρμοστα. Θα μου πείτε για το δικό μου το αυτί. Ε, είμαι κι εγώ μια μονάδα. Πάντως αν έψαχνα για βιώσιμες λύσεις, υποψιάζομαι ότι ευτυχία δεν θα έβλεπα -ίσως το αντιλάμπισμά της. Δεν ξέρω αν εννοείτε αυτό που εννοώ. Και δεν ξέρω αν ξυπνά μέσα σας κάτι αυτή η σκέψη μου.

Δυο ακόμα σκέψεις που μου δόθηκαν αυτή την εβδομάδα:

Για τις μεγάλες ανάγκες μου

Ξεκίνησα αρχικά για μια απαρτίωση
όμως αναγκάστηκα να προβώ σε συνεχείς αφαιρεσεις
μήπως και το υπόλοιπό τους
ικανοποιήσει τελικά την αρχική μου προθεση.
Το ακριβές βάρος ενος αγάλματος δε με παρηγορεί καθόλου.

Σας φιλώ

Καλώς σμίξαμε!

Οκτώβρης, ο μήνας των blogs. Οι παρέες μαζεύονται για ένα καφεδάκι μπροστά στον υπολογιστή, οι σκέψεις αρχίζουν να μαζεύονται από τις θάλασσες μπροστά στην οθόνη. Ναι, είναι ένα όμορφο παιχνίδι το ιστολόγιο.
Βασίλη σε είχα χάσει. Χάρηκα που εμφανίστηκες ξανά. Μανώλη, χάρηκα επίσης που εμφανίστηκες από το πουθενά -υποψιάζομαι όχι εντελώς από το πουθενά, ε; Μου δώσατε κίνητρο για να συνεχίσω να γράφω -ελπίζω να τα καταφέρω.
Εύχομαι να περάσουμε έναν χειμώνα συντροφικό, να δώσουμε στους εαυτούς μας την ευκαιρία να αναδιφήσουν στους στίχους που κρύβονται μέσα μας, στις θλίψεις και στις χαρές μας.
Δώστε μου κι εσείς σκέψεις, πάρτε τις δικές μου. Διαβάστε βιβλία, κάντε παρεούλες με τους φίλους σας, αγαπήστε, αγαπήστε, αγαπήστε!
Και θα περάσουμε βράδια θερμά κι αγαπησιάρικα...
Με μια ζεστή σοκολάτα
μπροστά σε μια φιλική οθόνη
Σας καλωσορίζω
Η φίλη σας
Στέλλα

ΥΓ. Ελπίζω να με συγχωρέσετε που δεν θα καλωπίζω το λόγο μου. Τα αισθήματα κι οι προβληματισμοί απορροφούν ό,τι ψήγμα χρόνου μου μένει μετά τη δουλειά. Έτσι, θα είμαι αληθινή, ειδικά όταν δεν θα σχηματοποιώ καλολογικά μια φράση. Δεν είμαι του φαίνεσθαι, άλλωστε. Φιλιά!

Μόλις σαλπάρουμε...

Καλημέρα μαυρισμένα παιδάκια
που γυρίζετε από τις αμμουδιές με τα κουβαδάκια σας γεμάτα αναμνήσεις, βότσαλα, μικρά κοχύλια, μικρές πίκρες, μεγάλες χαρές, και πολύ πολύ ήλιο...

Καλημέρα στο Φθινόπωρο που έρχεται. Στα σύννεφα που φάνηκαν από τα βόρεια, στην πρωινή δροσιά και στο κουδούνι του σχολείου. Καλημέρα στα μουτράκια των παιδιών που κοιτάζουν με προσδοκία και φόβο το Δάσκαλο.

Καλημέρα στη νέα χρονιά που αρχίζει, γεμάτη γόνιμη δουλειά. Δεν είναι που δεν έχουμε χρόνο να χάνουμε, είναι που είμαστε γεμάτοι από επιθυμίες!

Να παρουσιάσω τη μεγάλη αγάπη αυτού του καλοκαιριού -μετά τη θάλασσα:

Ένα Φεστιβάλ Κεραμικής στις Μαργαρίτες Μυλοποτάμου. Στην Κρήτη βέβαια.

Χέρια που άγγιζαν τον πηλό, τον έκαναν από τίποτα κάτι πανέμορφο...
Καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο μοιράστηκαν με τους ντόπιους τη χαρά, τη γνώση, την κούραση, το τραγούδι.

Κεραμικά που ψήνονταν, μάτια που προσδοκούσαν, και παντού, παντού, η αίσθηση ότι ανήκεις σε μια μεγάλη παγκόσμια παρέα. Παράξενη παρέα -δείτε εδώ κάτω τον Ντανιέλ με τον Χριστόφορο -Γάλλος ο ένας, Λευκαδίτης ο άλλος.

Οι φωτογραφίες πάλι, ανήκουν στον Τσάρλυ, από τη Μάλτα. Ο Τσάρλης.

Εξαιτίας αυτής της συνάντησης

φέτος ο χειμώνας αναμένεται γόνιμος: δάσκαλοι χορού θα διδάξουν παραδοσιακούς χορούς στα παιδιά μας, λαογράφοι θα καταγράψουν την ιστορία των κεραμικών, χωριά θα συναντηθούν να φάνε και να χορέψουν παλιούς χορούς...

Τα καλύτερα, υποψιάζομαι, έπονται...

Καλή χρονιά λοιπόν...

Με στίχους του Ελύτη...

Το Νησί

Και κάθε ώρα είναι "η Ωρα η Πρώτη

που τα χείλη ακόμα στον πηλό

δοκιμάζουν τα πράγματα του κόσμου.

Πανωραία στον ύπνο της άπλωσε

και η θάλασσα, γάζες αιθέρος τις αλεύκαντες..."

Το Νησί

Η Εκδίκηση του κόσμου

"Η αλγηδόνα και η ευφροσύνη" του ανθρώπου

εκεί όπου παραμονεύει ο φόβος, ο κίνδυνος

εκεί κι οι μεγαλύτεροι αίνοι προς τη ζωή

προς το λευκό, προς το αιώνιο.

Δεν εκτιμάς τη ζωή, αν δεν έχεις γνωρίσει το θάνατο.

Το Νησί, κάθε μέρα δίνει υποσχέσεις που δεν ξέρει αν θα μπορέσει

να κρατήσει αύριο.

Γι'αυτό είναι και πιο μεθυστικές οι νύχτες του...

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΡΑΠΕ

Αγαπητοί μου αναγνώστες, παρακολουθήστε με, σας παρακαλώ. Συναγερμός! Πριν λίγο είχα ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στο οποίο με προειδοποίησαν πως είναι ηλιθιωδώς εύκολο να εξαφανίσουν τον πολιτισμό μας: βάζοντας φωτιά στις φυτείες του καφέ. Είναι απάνθρωπο, διαμαρτυρήθηκα εγώ, να χρησιμοποιείται για όχημα της κακοήθειας η πιο αγαπητή συνήθεια των ανθρώπων. Μου έκλεισαν το τηλέφωνο γελώντας. Είναι δυνατό να το εννοούν; Καλοί μου συμπολίτες, κοιτάξτε γύρω σας. Μετρήστε, εν ανάγκη, τα παγωμένα ποτήρια φραπέ που καμαρώνουν στα τραπεζάκια των καφετεριών, και στα τραπεζάκια του καφέ στα σπίτια μας. Μετρήστε σε ποιον καφέ της μέρας είσαστε οι ίδιοι. (Πώς λέμε «σε ποια ώρα της ημέρας»;) Διότι διαφορετικά μετράμε πλέον το χρόνο μας. «Είμαι στον δεύτερο καφέ»: η ώρα είναι 10 το πρωί. «Είμαι στον τρίτο καφέ»: η ώρα πήγε 5 το απόγευμα. (Για τη συνέχεια της αντιστοιχίας παρακαλώ τον ξάδερφό μου Δημήτρη, να με ενημερώσει ως πιο ειδήμων επί του θέματος).
Μου είναι αδιανόητο το να εξαλειφθεί αυτό το θαυματουργό ποτό. Πώς θα παίρνουμε δυνάμεις να ξεκινάμε τη μέρα μας; Πώς θα καθαρίζουμε το μυαλό μας; Ως τώρα, όταν έπεφταν οι αντοχές μας, μ’ ένα καφεδάκι τις ξαναβάζαμε στην πρίζα για να υπηρετήσουν το σκοπό στον οποίο στοχεύαμε. Όλα μπορούσαμε πλέον να τα κάνουμε, όσα βάζαμε στο μυαλό μας. Οι ρυθμοί της ζωής είναι φρενήρεις, αλλά εμείς μπορούσαμε να τους προλάβουμε. Οι φιλοδοξίες μας που στηριζόταν στις αντοχές μας ήταν κρεμασμένες σ’ αυτό το μυρωδάτο σκούρο ποτό. Το αφεντικό, αισιόδοξο, μπορούσε να βλέπει σε μας τον τέλειο υπάλληλο. Με τις επιπλέον δυνάμεις που μας έδινε ο καφές είχαμε «δυνατότητες» να πάμε ψηλά. Μας επέτρεπε να ελπίζουμε πως αν δουλεύαμε ως τις 8 το απόγευμα, θα δικαιούμασταν να ονειρευόμαστε μια καριέρα, που θα την κουμαντάρουμε από ένα διευθυντικό γραφείο με μεγάλες ευθύνες. Τέλος η δυνατότητα για έναν παχυλό μισθό, μια χλιδάτη αμαξάρα, ένα εξοχικό, ταξίδια στο εξωτερικό, και ωραίους συνοδούς δίπλα μας.
Αγωνιώ, αγαπητοί μου αναγνώστες, γιατί αυτό το τηλεφώνημα μου έδωσε να καταλάβω πως ό,τι είναι ο ηλεκτρισμός για τους κομπιούτερ, είναι το καφεδάκι για μας τους ταλαίπωρους αγωνιστές της ιδανικής ζωής. Η νοικοκυρά-εργαζόμενη-μητέρα που σήμερα άνετα είναι μια σούπερ-μαμά, σούπερ-υπάλληλος, σούπερ-νοικοκυρά και σούπερ-ερωμένη, πώς θα μπορέσει να ασκήσει επιτυχώς το λειτούργημά της αυτό, αν αυτός ο ύπουλος εχθρός τής στερήσει το καφεδάκι της; Ο σούπερ-αποδοτικός διευθυντής με το σούπερ-εγκέφαλό του, ο σούπερ-επιστήμων που ξημεροβραδιάζεται για να πάει μπροστά αυτός ο ταλαίπωρος τόπος, δεν θα βρεθούν στο χείλος της αβύσσου, αν πράγματι τους σαμποτάρουν οι «ασύμμετρες απειλές» και τους στερήσουν το απολαυστικό καφεδάκι, αγαπητοί αναγνώστες μου; (και συγνώμη που σας απευθύνω τέτοιες ηλίθιες ερωτήσεις, το ξέρω πως το νοητικό σας επίπεδο δεν το πτοούν τέτοιου είδους ψιλοδιλήμματα που έχουν έτοιμες απαντήσεις).
Θέλω να πιστεύω πως επρόκειτο για φάρσα, και πως άδικα ταράχτηκα. Για καλό και για κακό βέβαια, ας μετρήσουν οι φαρμακοποιοί της χώρας όσα δυναμωτικά σε δισκία και φιαλίδια διαθέτουν, για να αντιμετωπίσουμε αυτή την ενδεχόμενη απειλή. Γιατί δεν θα διασκεδάσει κανένας μας αν έρθει αντιμέτωπος με τις πραγματικές αντοχές που διαθέτει, για να φέρει σε πέρας αυτές τις σούπερ-ζωές που θεμελιώσαμε.
Το Έρμαιον

ΜΕΣΑ ΚΙ ΕΞΩ

ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

Πάντα είχα μια περίεργη λατρεία στα ανοιχτά παράθυρα των σπιτιών. Αυτά με τις τραβηγμένες κουρτίνες, που περνώντας από μπροστά τους μπορούσες να δεις το εσωτερικό ενός δωματίου –κουζίνα, σαλόνι συνήθως. Όπως λένε ‘ανοιχτές τσάντες –ανοιχτές καρδιές’, έτσι κι εγώ λέω ‘ανοιχτές κουρτίνες-ανοιχτές καρδιές’. Είναι μια εμπειρία το κάθε κοίταγμα. Βλέπεις τα κάδρα στους τοίχους, τις ανοιχτές τηλεοράσεις και τους ανθρώπους να κάθονται απέναντί τους, στον καναπέ, ήρεμοι, αποξεχασμένοι… βλέπεις καθαρά δωμάτια, τα πάντα ταχτοποιημένα για το μάτι του περαστικού. Πλαστικά λουλούδια στο βάζο πάνω στο τραπέζι, χρώματα μπορντώ στα τραπεζομάντιλα, εκρού στις κουρτίνες, ησυχία… Σπανιότατα κάποια παρέα γύρω από το τραπέζι να πίνει τον καφέ της και να τα λέει ήσυχα. Αυτή η ηρεμία που αποπνέει αυτό το δωμάτιο με θέλγει, εμένα ως περαστικό, να ρίξω μια κρυφή ματιά στο εσωτερικό αυτής της οικογένειας. Θέλω να δω ήρεμα πρόσωπα, ανθρώπους να κινούνται χαλαρά, και να σιγομιλούν. Να ζουν μια ζωή χαμηλών τόνων, αλλά αυτάρκη και ικανοποιημένη. Ίσως αυτό να είναι το ζητούμενο: μια κουρτίνα τραβηγμένη δηλώνει την ικανοποίηση του ενοίκου για το ποιον της ζωής του. Τόσο ικανοποίηση ώστε να τολμήσει να την εκθέσει στα μάτια του περαστικού και να τον καλέσει να την κρίνει –ή να τη συγκρίνει. Είναι βέβαιος πως δεν θα την κατακρίνει, διαφορετικά βέβαια δεν θα τολμούσε να τραβήξει τις κουρτίνες και να μας κάνει μετόχους στο δικό του πλαίσιο ζωής. Αυτό λοιπόν είναι το ζητούμενό μου. Ίσως και το δικό μου όνειρο…

Καλωσόρισες, Άγη.